சோற்றுத் தட்டு தரையில் விழும் நொடியில் கை தானாக ஓங்குகிறது — அந்த நொடியை என்ன செய்வது என்பதுதான் இந்த வழிகாட்டி. Tantrum நேர வாக்கியங்கள், இணை-விளைவு முறை, உங்கள் கோபத்துக்கான விலகி-நிற்கும் நுட்பம் உட்பட.
இரவு 7 மணி. அலுவலக அழைப்பு முடிந்த சோர்வில் பரிமாறிய சோற்றுத் தட்டை மூன்று வயது மகன் 'வேணாம்!' என்று தள்ள, சோறு தரை எங்கும். கை தானாக ஓங்குகிறது; உள்ளே ஒரு குரல் — 'நானும் அடி வாங்கிதான் வளர்ந்தேன், ஒண்ணும் ஆகல.' இது கிட்டத்தட்ட எல்லா வீட்டிலும் நடக்கும் காட்சி; இதை பேசுவது யாரையும் குற்றம் சாட்ட அல்ல — அந்த ஓங்கிய கைக்கு வேறு வேலை கொடுக்க முடியும் என்பதற்காக.
அடி அந்த நொடியில் நடத்தையை நிறுத்தும் — அதனால்தான் அது வேலை செய்வது போல தோன்றுகிறது. ஆனால் குழந்தை உள்ளூர கற்பது 'தட்டை தள்ளக்கூடாது' அல்ல; 'அம்மா பார்க்கும்போது தள்ளக்கூடாது' என்பதுதான். மறைப்பது, பொய் சொல்வது, பயப்படுவது — இவைதான் அடியின் நீண்டகால பாடத்திட்டம்; நமக்கு வேண்டியதோ நாம் இல்லாத போதும் சரியாக நடக்கும் சுய கட்டுப்பாடு.
பல்லாயிரக்கணக்கான குழந்தைகளை தொடர்ந்து கண்காணித்த ஆய்வுத் தொகுப்புகள் ஒரே முடிவை காட்டுகின்றன: அடிக்கடி அடி வாங்கும் குழந்தைகளுக்கு காலப்போக்கில் ஆக்ரோஷம் கூடுகிறது, பெற்றோர் மீதான நம்பிக்கை குறைகிறது, நடத்தை மேம்படுவதில்லை. காரணம் எளிது — பிரச்சனையை பலத்தால் தீர்க்கலாம் என்பதை அவர்கள் கண்முன் பார்க்கிறார்கள்; அதையே பள்ளியில் தம்மைவிட சின்னவர்களிடம் செய்கிறார்கள்.
இன்று உலகில் 65-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகள் குழந்தைகளை அடிப்பதை சட்டப்படி முழுமையாக தடை செய்துள்ளன; இந்தியாவிலும் பள்ளிகளில் உடல் தண்டனை சட்டப்படி தடை. இதன் பொருள் கண்டிப்பே கூடாது என்பதல்ல — பயத்தால் வரும் கீழ்ப்படிதலுக்கும், புரிதலால் வரும் சுய கட்டுப்பாட்டுக்கும் உள்ள வித்தியாசம்தான் விஷயம். இரண்டாவதுதான் நமது இலக்கு; அது கற்றுக்கொடுக்கப்பட வேண்டிய திறமை, அடித்து வரவழைக்க முடியாதது.
கடையில் தரையில் புரண்டு அழும் மூன்று வயது குழந்தை 'கெட்ட பிள்ளை' அல்ல — உணர்ச்சியை தாங்கும் மூளைப்பகுதி இன்னும் கட்டுமானத்தில் இருக்கும் பிள்ளை. முதல் படி: நீங்கள் கத்தாமல், அவர் கண் மட்டத்துக்கு குனிந்து, தாழ்ந்த குரலில் — 'உனக்கு ரொம்ப கோபம். சாக்லேட் வேணும், அம்மா வாங்கல, அதான் அழுவுற. புரியுது.' உணர்வுக்கு பெயர் வைத்து ஒப்புக்கொள்வது நெருப்பில் தண்ணீர்; அந்த நேரத்தில் நியாயம் விளக்குவது நெருப்பில் எண்ணெய்.
பொது இடத்தில் என்றால் தூக்கிக்கொண்டு அமைதியான ஓரத்துக்கு போங்கள்; சுற்றி பார்ப்பவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதை மறந்து, புயல் அடங்கும் வரை பக்கத்தில் இருங்கள் — 2-10 நிமிடம் ஆகலாம். அடங்கிய பிறகே, இரண்டே வாக்கியங்களில்: 'கோபம் வரலாம். ஆனா அடிக்கிறது, பொருளை வீசுறது கூடாது. அடுத்த தடவை கோபம்னா அம்மா கிட்ட வந்து சொல்லு.' நீளமான உபதேசம் மூன்று வயதுக்கு உள்ளே போகாது — சின்ன, மாறாத ஒரே செய்தி போதும்.
ஒரே விதிவிலக்கு — ஆபத்து நேரம்: ரோட்டை நோக்கி ஓடினால், அடுப்பை தொட போனால், உடல் பலத்தை பயன்படுத்தித்தான் ஆக வேண்டும் — ஆனால் அது தூக்கி பிடிப்பது, கையை உறுதியாக பற்றுவது; அடிப்பது அல்ல. உயிரை காத்த பிறகு, நடுங்கும் அதே குரலில் சொல்லுங்கள்: 'ரோடுல வண்டி வரும். கை பிடிக்காம போக கூடாது.' பயத்தில் அடிக்கத் தோன்றும் — அந்த நேர அடி நம் பயத்தின் வெளிப்பாடு; குழந்தைக்கு பாடம் அல்ல.
விதிகள் 3-5 மட்டுமே இருக்கட்டும்; அதுவும் தினமும் ஒன்றாகவே இருக்கட்டும். அப்பா, அம்மா, தாத்தா, பாட்டி எல்லோரும் ஒரே பக்கம் நிற்க வேண்டும் — ஒருவர் தடுத்து இன்னொருவர் அனுமதித்தால் குழந்தை கற்பது விதியை அல்ல, 'யாரிடம் கேட்டால் கிடைக்கும்' என்ற கணக்கை. இதனுடன் when-then வாக்கியங்கள்: 'சாப்பிட்டு முடிச்சதும் விளையாடலாம்', 'பொம்மைகளை டப்பால போட்டதும் கதை நேரம்.'
தண்டனைக்கு பதிலாக செயலோடு இணைந்த விளைவு: பொம்மையை வீசினால் — 'பொம்மை இன்னைக்கு ரெஸ்ட் எடுக்குது, நாளைக்கு மறுபடி விளையாடலாம்'; தண்ணீரை வேண்டுமென்றே ஊற்றினால் — 'துணி எடு, ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து துடைப்போம்.' செயலுக்கும் விளைவுக்கும் நேரடி தொடர்பு இருந்தால்தான் பொறுப்புணர்வு வளரும். மறக்காமல் நல்ல நடத்தையையும் குறிப்பிட்டு பாராட்டுங்கள் — 'தம்பிக்கு நீயே பொம்மை குடுத்தியே, அது பெரிய விஷயம்' என்ற குறிப்பான வார்த்தை, வெற்று 'நல்ல பையன்' பாராட்டை விட பல மடங்கு ஆழமாக வேலை செய்யும்.
தடுப்பே சிறந்த கண்டிப்பு என்பதையும் மறக்காதீர்கள்: நடத்தை பிரச்சனைகளில் பெரும்பகுதி பசி, தூக்கமின்மை, கவனத்துக்கான ஏக்கம் — இந்த மூன்றில் ஒன்றுதான். தினமும் 15 நிமிடம், போன் இல்லாமல், குழந்தை சொல்வதை மட்டும் விளையாடும் 'ஸ்பெஷல் நேரம்' கொடுத்து பாருங்கள் — இரண்டு வாரத்தில் அடம்பிடிப்பு குறைவதை பல பெற்றோர் நேரில் பார்க்கிறார்கள்; கவனம் கிடைக்கும் குழந்தைக்கு அதை பிடுங்க அடம் தேவையில்லை.
உங்கள் உடலே முதல் எச்சரிக்கை மணி — பல் கடிபடுகிறது, முகம் சூடாகிறது, குரல் உயர்கிறது. அந்த நொடியில் சொல்லுங்கள்: 'அம்மாவுக்கு இப்போ ரொம்ப கோபம் வருது. ஒரு நிமிஷம் தண்ணி குடிச்சிட்டு வர்றேன்.' குழந்தை பாதுகாப்பான இடத்தில் இருந்தால் அறையை விட்டு வெளியேறி — 10 மெதுவான மூச்சு, முகத்தில் குளிர்ந்த தண்ணீர், 20 வரை எண்ணுதல் — எது வேலை செய்கிறதோ அது. இது தோல்வி அல்ல; உணர்ச்சி கட்டுப்பாட்டின் நேரடி டெமோ — வாழ்நாள் முழுக்க குழந்தை பயன்படுத்தப்போகும் நுட்பத்தை கண்முன்னே கற்பிக்கிறீர்கள்.
தவறி கத்திவிட்டீர்களா, அடித்துவிட்டீர்களா? அமைதியான பிறகு சரிசெய்யுங்கள்: 'அம்மா கத்தினது தப்பு. Sorry கண்ணா. உன் மேல கோபம் இல்ல — அம்மாவால அந்த நேரத்துல சமாளிக்க முடியல.' மன்னிப்பு கேட்பது பெற்றோரின் மதிப்பை குறைக்காது; தவறு செய்தால் ஒப்புக்கொண்டு சரி செய்யலாம் என்ற பாடம், எந்த அறிவுரையை விடவும் ஆழமாக பதியும்.
வீட்டுக்கு ஒரு 'அமைதி மூலை'யும் வைத்துக்கொள்ளலாம் — தண்டனை அறை அல்ல; ஒரு தலையணை, ஒரு புத்தகம், ஒரு மென்மையான பொம்மை இருக்கும் இடம். கோபம் வரும்போது 'நீ அமைதி மூலைக்கு போ' என்று அனுப்புவது அல்ல; 'அம்மாவே போய் ரெண்டு நிமிஷம் உட்காரப்போறேன்' என்று நீங்கள் பயன்படுத்தி காட்டுவதுதான் நுட்பம். சில வாரங்களில் குழந்தையே கோபத்தில் அங்கு போய் அமர்வதை பார்ப்பீர்கள் — அதுதான் சுய கட்டுப்பாட்டின் முதல் தளிர்.
'நாங்கல்லாம் அடி வாங்கிதான் வளந்தோம், ஒண்ணும் குறைஞ்சிடல' — அன்பான பதில்: அன்று வேறு வழி பரவலாக தெரியாத காலம்; இன்று 50 வருட ஆய்வு முடிவுகள் நம் கையில் இருக்கின்றன. 'கண்டிக்காம விட்டா தலையில ஏறுவான்' என்ற பயத்துக்கு பதில் — இது கண்டிக்காமல் விடுவது அல்ல; உறுதியான விதிகள் உண்டு, அடி மட்டும் இல்லை. கண்டிப்பும் அடியும் ஒன்றல்ல என்பதை வீட்டில் மீண்டும் மீண்டும் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் — பொறுமையாக சொல்லுங்கள்.
பாட்டி வழியில் தங்கம் போன்றவையும் உண்டு: நேரத்துக்கு சாப்பாடு-தூக்கம் என்ற தினசரி ஒழுங்கு நடத்தை பிரச்சனைகளில் பாதியை தானாக தீர்க்கும்; தெனாலி ராமன், பஞ்சதந்திரம் கதைகள் வழியாக நீதி சொல்வது இன்றைய 'values education'-ஐ விட சுவையான முறை. 'பயம் இருக்கணும்' என்பதற்கும் 'மரியாதை இருக்கணும்' என்பதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் பாட்டிக்கும் தெரியும் — பயந்த பிள்ளை பொய் சொல்லும்; மதிக்கும் பிள்ளை தவறை வந்து சொல்லும்.
கேள்வி: இதுவரை அடித்திருக்கிறேனே, பாதிப்பு நிரந்தரமா? — இல்லை. குழந்தை மூளை மாறும் திறன் மிக்கது; இன்று முதல் முறை மாறினால் உறவு மீளும். குழந்தையிடம் நேரடியாக சொல்லலாம்: 'இனிமே அம்மா அடிக்க மாட்டேன். தப்பு பண்ணா பேசுவோம்.' அந்த வாக்கை காப்பாற்றும் ஒவ்வொரு வாரமும் பழைய பதிவுகளை மெல்ல அழிக்கும்.
கேள்வி: வீட்டில் பெரியவர்கள் அடிக்கிறார்கள், பூச்சாண்டி காட்டுகிறார்கள்? — குழந்தை இல்லாத நேரத்தில், மரியாதையாக, ஒரே ஒரு கோரிக்கை வையுங்கள்: 'அடிக்கிறது, பயமுறுத்துறது மட்டும் வேண்டாம் — மத்தபடி உங்க இஷ்டம்.' அவர்களுக்கு மாற்று வாக்கியமும் கொடுங்கள்: 'போலீஸ் வரும்' என்பதற்கு பதில் 'பொம்மைய டப்பால போட்டா பாட்டி கதை சொல்வேன்.'
கேள்வி: என் குழந்தையே மற்றவர்களை அடிக்கிறார்? — அடிக்கும் கையை மென்மையாக பிடித்து: 'அடிக்க மாட்டோம். கோபம்னா அதை வாயால சொல்லு.' உணர்வுக்கான வார்த்தைகளை கற்றுக்கொடுங்கள்; சில வாரங்கள் விளையாட்டு நேரத்தில் அருகிலேயே இருங்கள். 2-4 வயதில் அடிப்பது வளர்ச்சியின் சகஜ கட்டம் — மாறாத பதிலை நூறு முறை சொல்லும்போது குறைந்துவிடும்.
கேள்வி: கண்டிப்புக்கும் தண்டனைக்கும் என்ன வித்தியாசம்? — கண்டிப்பு கற்றுக்கொடுக்கிறது: விதி என்ன, விளைவு என்ன, அடுத்த முறை என்ன செய்வது. தண்டனை வலியாலும் அவமானத்தாலும் பயப்பட வைக்கிறது. முதலாவது சுய கட்டுப்பாட்டை வளர்க்கும்; இரண்டாவது மறைக்கும் திறமையை வளர்க்கும் — நமக்கு வேண்டியது எது என்பது தெளிவு.