அம்மா 'சாக்லேட் வேண்டாம்' என்றதும் பாட்டி மடியில் சாக்லேட் நீட்டும் வீடுகளுக்கு — உடல்நலம் vs விருப்பம் என்ற இரு கூடை விதி, கணவரைப் பாலமாக்கும் வார்த்தைகள், ஐந்து அம்ச குடும்ப ஒப்பந்த மாதிரி, தேன்-கண் மை போன்ற பழக்கங்களை அன்பு கெடாமல் கையாளும் வழி.
"சாப்பாட்டுக்கு முன்னாடி சாக்லேட் கிடையாது" என்று அம்மா சொல்லி ஐந்து நிமிடம் ஆகவில்லை — ஹாலில் பாட்டி மடியில் உட்கார்ந்திருக்கும் நான்கு வயதுப் பையன் கையில் ஐம்பது ரூபாய் சாக்லேட். "பாட்டி குடுத்தா!" என்று சிரிக்கிறான். அம்மா எதுவும் சொன்னால் அது பாட்டி மேல் குற்றச்சாட்டு; சொல்லாவிட்டால் விதி காலி. மூன்றே மாதத்தில் பையன் ஒரு பாடம் கற்றுவிடுகிறான் — அம்மா 'இல்லை' என்றால் பாட்டியிடம் போனால் 'ஆமாம்' கிடைக்கும். கூட்டுக் குடும்பத்தின் உண்மையான சவால் அன்பின் பற்றாக்குறை அல்ல; ஒருங்கிணைப்பின் பற்றாக்குறை.
இதற்குத் தீர்வு பிரிந்து போவதும் அல்ல, பாட்டியை 'வில்லன்' ஆக்குவதும் அல்ல. தேவை இரண்டே: எதில் விட்டுக்கொடுக்கலாம், எதில் கூடாது என்ற தெளிவான கோடு; அதை அன்பு கெடாமல் சொல்லும் வார்த்தைகள்.
நகரங்களில் முழுநேர டேகேர் செலவு மாதம் ₹8,000-15,000; அதற்கு மேல் குழந்தைக்குக் காய்ச்சல் வந்த நாள், பள்ளி விடுமுறை, இரவு OT — இவற்றுக்கெல்லாம் விடை தேடும் தனிக்குடும்பப் பெற்றோருக்கு, வீட்டிலேயே நம்பகமான இரு ஜோடி கைகள் இருப்பது பணத்தால் அளக்க முடியாத பலம். வேலைக்குப் போகும் அம்மாவின் மன அழுத்தத்தில் பெரும் பங்கு 'குழந்தை யார் கிட்ட இருக்கு' என்ற கவலைதான் — அந்தக் கவலையே இல்லாத வீடு ஒரு சொத்து.
குழந்தைக்குக் கிடைப்பது இன்னும் பெரிது: பாட்டி சொல்லும் தெனாலிராமன் கதை, தாத்தாவின் ஊர்க் கதைகள், விழாக்கள்-சடங்குகளின் வழியே தானாக ஏறும் தமிழும் பண்பாடும். தினமும் அதிக வயது வித்தியாசமான உரையாடல்களைக் கேட்கும் குழந்தையின் சொல்வளம் கூடுகிறது; பாட்டி-தாத்தாவுடன் நெருங்கிய பிணைப்புள்ள குழந்தைகள் உணர்வுரீதியாகப் பாதுகாப்பாக உணர்வதையும் ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. இந்தக் கணக்கை மனதில் வைத்துக்கொண்டால், அடுத்து வரும் உரசல்களைச் சரியான அளவில் பார்க்க முடியும் — தீர்க்க வேண்டிய சிக்கல்கள்; உடைக்க வேண்டிய உறவு அல்ல.
அதே நேரம், இந்த நன்மைகள் தானாக நீடிப்பதில்லை — பாட்டி-தாத்தாவின் உடல்நிலைக்கும் ஓய்வுக்கும் எல்லை வைக்க வேண்டியது பெற்றோரின் பொறுப்பு. எழுபது வயது முழங்கால் வலியுடன் நாள் முழுக்க நான்கு வயது குழந்தையைத் துரத்துவது யாருக்கும் நல்லதல்ல; 'காலையில் இரண்டு மணி நேரம், மதியம் அவங்க தூக்க நேரம் தொடக்கூடாது' என்று நேரப் பகிர்வு வைத்தால்தான் இந்த ஏற்பாடு வருடக்கணக்கில் நீடிக்கும். பாட்டி உதவி இலவச டேகேர் அல்ல — அன்பின் கொடை; அப்படியே நடத்தினால் அது வற்றாது.
எல்லா விஷயத்திலும் சண்டை போட்டால் எதிலும் ஜெயிக்க முடியாது. முதலில் எல்லாப் பிரச்சனைகளையும் இரண்டு கூடையாகப் பிரியுங்கள். கூடை ஒன்று — உடல்நலம், பாதுகாப்பு: ஒரு வயதுக்குள் தேன் தருவது (பொட்டுலிசம் என்ற நச்சுத்தொற்று அபாயம்), ஒரு வயதுக்குள் உணவில் உப்பு-சர்க்கரை, குழந்தையைக் குப்புறப் படுக்கவைப்பது (மல்லாக்கத்தான் பாதுகாப்பு), தடுப்பூசி அட்டவணை, காய்ச்சலுக்குச் சொந்த வைத்தியம். இந்தக் கூடையில் மருத்துவர் சொல்வதே இறுதி — இங்கே விட்டுக்கொடுப்பு கிடையாது.
கூடை இரண்டு — விருப்பம், பாணி: எந்த நிற உடை, எந்தப் பாட்டு, எண்ணெய்க் குளியல் எந்தக் கிழமை, பாட்டி ஊட்டிவிடுவதா குழந்தை தானே சாப்பிடுவதா, கொஞ்சும் செல்லப் பெயர்கள். இந்தக் கூடையில் தாராளமாக விட்டுக்கொடுங்கள் — பாட்டிக்கும் சில வெற்றிகள் வேண்டும்; எல்லாவற்றிலும் 'எங்க முறைதான்' என்றால் வீட்டில் மிஞ்சுவது மௌனப் போர்தான். பத்தில் எட்டு உரசல்கள் உண்மையில் இரண்டாம் கூடை விஷயங்கள்தான் — அவற்றை விட்டுவிட்டால், முதல் கூடையில் உறுதியாக நிற்க உங்களுக்கு நம்பகத்தன்மை மிஞ்சும்.
பொன் விதி: அவரவர் பெற்றோரிடம் அவரவர் பேசுவது. மாமியாரிடம் மருமகள் நேரடியாகச் சொல்லும் "அப்படிச் செய்யாதீங்க" என்பதை விட, மகன் சொல்லும் அதே வார்த்தை பாதி எடையுடன் மென்மையாக இறங்கும். கணவரின் மாதிரி வசனம்: "அம்மா, நான்தான் டாக்டர்கிட்ட கேட்டேன் — ஒரு வயசு வரைக்கும் தேன், சர்க்கரை கூடாதாம். நீங்க எங்களை நல்லா வளர்த்தீங்க; இப்ப ரூல்ஸ் கொஞ்சம் மாறிருக்கு, அவ்ளோதான்." குறை சொல்லாமல், டாக்டர் மேல் பாரத்தைப் போட்டு, மரியாதையோடு. இன்னொரு நுணுக்கம் — திருத்தங்களை விடப் பாராட்டுகள் அதிகமாக இருக்கட்டும்: "அம்மா, நீங்க தினமும் கதை சொல்றதால தான் அவன் இவ்ளோ நல்லா பேசறான்" என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் ஒரு நன்றி, பத்து 'வேண்டாம்'களைத் தாங்கும் பலம் தரும்.
இன்னும் நல்ல தந்திரம் — அடுத்த தடுப்பூசி நாளன்று பாட்டியையும் மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்; "டாக்டர், தேன் பத்தி நீங்களே அம்மாகிட்ட சொல்லுங்க" என்று அங்கே கேட்டுவிடுங்கள். மூன்றாம் நபரான நிபுணர் சொல்லும்போது அது வீட்டுக்குள் யார் ஜெயித்தார் என்ற கணக்கே இல்லாமல் முடிகிறது. குழந்தைக்கு முன்னால் மட்டும் ஒருவரையொருவர் மறுக்காதீர்கள் — "பாட்டி சொல்றது தப்பு" என்று குழந்தை கேட்க ஒரு முறை சொன்னாலும், அது கற்றுக்கொள்வது 'பெரியவங்களை மறுக்கலாம்' என்பதைத்தான். கருத்து வேறுபாட்டைத் தனியாக, குழந்தை இல்லாத நேரத்தில் பேசுங்கள்.
முதலில் கணவன்-மனைவி இருவரும் தங்களுக்குள் ஒத்துப்போய், பிறகு ஒரு தேநீர் நேரத்தில் பெரியவர்களிடம் பகிரக்கூடிய மாதிரி ஒப்பந்தம்: (1) இரவு 9:30-க்குள் குழந்தை படுக்கை — யார் மடியில் கதை கேட்டாலும் நேரம் மாறாது. (2) திரை நேரம் நாளில் 30 நிமிடம், ஹோம்வொர்க் முடிந்த பின் — டிவி ஓடும் ஹாலில் இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும் விதி. (3) இனிப்பு-சாக்லேட் சாப்பாட்டுக்குப் பின் மட்டும்; வாங்கித் தருவது வாரம் இரு முறை. (4) அடிப்பது, 'போலீஸ் புடிச்சுக்கும்' 'பூச்சாண்டி' என்று பயமுறுத்துவது — யாருமே செய்வதில்லை. (5) உடல்நலம் சார்ந்த எதிலும் மருத்துவர் சொன்னதே வழி.
இதை அறிவிப்பாக அல்ல, கலந்தாலோசனையாக முன்வையுங்கள்: "அம்மா, இந்த அஞ்சு விஷயத்துல மட்டும் நாம எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருந்தா பையன் யாரையும் ஆட்டி வைக்க மாட்டான் — மத்ததெல்லாம் உங்க இஷ்டம்." கடைசி வாக்கியம்தான் ஒப்பந்தத்தை வெல்ல வைக்கும் — இரண்டாம் கூடையை அவர்களிடம் கொடுத்துவிடுவது. மாதம் ஒரு முறை 15 நிமிடம் எல்லோரும் உட்கார்ந்து 'என்ன வேலை செய்கிறது, என்ன இல்லை' என்று பேசினால், சின்ன உரசல்கள் பெரிய மனக்கசப்பாகும் முன்பே கரைந்துவிடும். அந்த அமர்வில் ஒரு விதி மட்டும்: பழைய குற்றச்சாட்டுகள் கிடையாது — இந்த வாரம் என்ன நடந்தது, அடுத்த வாரம் என்ன மாற்றலாம் என்ற இரண்டே கேள்விகள்தான் மேசையில்.
கேள்வி கேட்க வேண்டியவை: புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைக்குத் தேன்/வசம்பு தடவுவது — ஒரு வயதுக்குள் தேன் பொட்டுலிசம் அபாயம் என்பதால் முற்றிலும் தவிர்க்கவும். கடைக் கண் மை — சில மையில் ஈயம் (lead) கலந்திருப்பதால் குழந்தையின் கண்ணுக்கும் மூளை வளர்ச்சிக்கும் ஆபத்து; திருஷ்டிக்குப் பொட்டு வேண்டுமானால் கன்னத்தில் சின்னதாக. "அழட்டும் விடு, குரல்வளை பலப்படும்" — பிஞ்சு வயதில் அழுகைக்கு விரைவாகச் செவிசாய்ப்பது குழந்தையைக் 'கெடுக்காது'; பாதுகாப்பு உணர்வைத்தான் கட்டும். குப்புறப் படுக்கவைப்பதும் பழைய வழக்கம் — தூக்கத்தில் மல்லாக்கப் படுக்கவைப்பதே இன்றைய பாதுகாப்பு விதி.
அப்படியே வைத்துக்கொள்ள வேண்டியவை: மிதமான கை அழுத்தத்தில் எண்ணெய் தேய்த்துக் குளிப்பாட்டுவது, வீட்டுச் சமையல் உணவு, தாலாட்டு, கதை சொல்லல், வேளாவேளைக்குச் சாப்பாடு, விழா-சடங்குகளின் வழி உறவுப் பிணைப்பு — இவற்றுக்கு அறிவியல் எதிர்ப்பு இல்லை; பல விஷயங்களில் ஆதரவே உண்டு. பாட்டியிடம் இதைச் சொல்லும்போதும் இப்படியே சொல்லலாம்: "உங்க கதை, தாலாட்டு, சமையல் — இது எல்லாம் அப்படியே வேணும்; தேன்-மை மாதிரி ரெண்டு மூணு விஷயம் மட்டும் டாக்டர் வேண்டாம்ங்கிறார்." மொத்தமாக ஏற்பதும் இல்லை, மொத்தமாக மறுப்பதும் இல்லை — பிரித்து எடுப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம்.
கேள்வி: குழந்தைக்கு முன்னாலேயே பாட்டி என் விதியை மாற்றிச் சொன்னால் என்ன செய்வது? — அந்த இடத்திலேயே மோத வேண்டாம்; குழந்தையிடம் அமைதியாக "இன்னைக்கு பாட்டி ஸ்பெஷல்; நாளைலேர்ந்து பழைய ரூல்தான்" என்று சொல்லி நகருங்கள். பிறகு தனியாக, கணவர் வழியாக, அந்த விதி ஏன் முக்கியம் என்று பேசுங்கள் — பொது இடத்தில் ஜெயிக்கப் பார்ப்பது இரு தரப்பையும் பிடிவாதமாக்கும்.
கேள்வி: குழந்தை 'அம்மா வேண்டாம்னா பாட்டி குடுப்பாங்க' என்று ஆள் மாற்றிக் கேட்கிறதே? — இது குழந்தையின் தவறல்ல, கிடைத்த ஓட்டையைப் பயன்படுத்தும் இயல்பான புத்திசாலித்தனம். தீர்வு ஒப்பந்தத்தில்தான்: முக்கிய விதிகளில் எல்லோரும் ஒரே பதில் சொன்னால் இரண்டே வாரத்தில் இந்தப் பழக்கம் நின்றுவிடும். யாரிடம் கேட்டாலும் 'சாப்பிட்டுட்டு' என்ற ஒரே பதில் வரும்போது கேள்வியே அர்த்தமிழந்துவிடும்.
கேள்வி: எல்லா வளர்ப்பு முடிவையும் பெரியவர்களிடம் கேட்டுத்தான் செய்யவேண்டுமா? — இல்லை; இறுதி முடிவு பெற்றோருடையதுதான். ஆனால் முடிவுக்கு முன் அபிப்பிராயம் கேட்பது ("அம்மா, பள்ளி விஷயமா யோசிக்கிறோம், நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க?") மரியாதையையும், முடிவை ஏற்கும் மனநிலையையும் உருவாக்கும் — கேட்பது வேறு, கை மாற்றுவது வேறு.
கேள்வி: தனியாகக் குடிபோனாலும் இந்த நன்மைகள் கிடைக்குமா? — கிடைக்கும்; 'ஒரே கூரை'யை விட முக்கியம் 'நெருங்கிய தொடர்பு'. அருகிலேயே தனி வீடு, வாரம் ஓரிரு நாள் பாட்டி வீட்டுத் தங்கல், தினசரி வீடியோ கால், விடுமுறையில் ஊர்ப் பயணம் — தூரம் இருந்தாலும் பிணைப்பை இப்படித் தக்கவைக்கலாம்; விதிகள் பற்றிய இதே இரு கூடை அணுகுமுறை அங்கும் பொருந்தும்.