வகுப்பு 1 முதல் 10 வரை உடனே எழுதக்கூடிய மூன்று தனித்தனி 'என் தாய்' கட்டுரைகள் — பத்து வரி, இருநூறு சொற்கள், நானூறு சொற்கள். கூடவே கட்டுரையில் சேர்க்கக்கூடிய கருத்துகளும், குழந்தைக்கு எழுதக் கற்றுத் தரும் வழியும்.
இரவு ஒன்பது மணி. சாப்பாட்டுத் தட்டுகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டு, விளக்கை அணைக்க வேண்டிய நேரத்தில் குழந்தை நோட்டைத் திறந்து சொல்கிறாள் — 'அம்மா, நாளைக்கு என் தாய் கட்டுரை எழுதிக்கொண்டு வரச் சொன்னாங்க.' கை ஈரம் காயாத நிலையிலேயே அம்மா செல்பேசியை எடுத்து 'என் தாய் கட்டுரை தமிழில்' என்று தேடுகிறார். வரும் முடிவுகளில் பாதி மிக நீளமானவை, மீதி மிகக் குறுகியவை; எந்த வகுப்புக்கு எது என்று சொல்வதில்லை. தமிழ்நாட்டிலும் வெளிநாட்டுத் தமிழ்ப் பள்ளிகளிலும் ஒவ்வொரு இரவும் ஆயிரக்கணக்கான வீடுகளில் நடக்கும் காட்சி இது.
இந்தப் பக்கம் அந்தத் தேடலுக்கு முழுமையான பதில். வகுப்பு 1-3 குழந்தைகளுக்கு உடனே பார்த்து எழுதக்கூடிய பத்து வரிக் கட்டுரை, வகுப்பு 4-6க்கு சுமார் இருநூறு சொற்களில் ஒரு சிறு கட்டுரை, வகுப்பு 7-10க்கு முன்னுரை - உள்ளடக்கம் - முடிவுரை என்ற முறையான அமைப்பில் சுமார் நானூறு சொற்கள் கொண்ட விரிவான கட்டுரை — மூன்றும் தனித்தனியாக, முழுமையாக இங்கே தரப்பட்டுள்ளன. ஒரே கட்டுரையை நீட்டி மூன்றாக்கவில்லை; ஒவ்வொன்றும் அந்த வயதுக்கு ஏற்ற சொற்களிலும் வாக்கிய அமைப்பிலும் தனியாக எழுதப்பட்டவை.
அத்துடன், குழந்தை தானே சேர்த்துக்கொள்ளக்கூடிய கருத்துகளின் அட்டவணை, 'எழுதிக் கொடுக்காமல் எழுதக் கற்றுக் கொடுப்பது எப்படி' என்ற பெற்றோருக்கான பகுதி, ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் அடிக்கடி கேட்கும் கேள்விகளுக்கான பதில்களும் உள்ளன. நகலெடுப்பது இலக்கு அல்ல; படித்துவிட்டு தன் சொந்த வார்த்தைகளில் எழுதுவதே குழந்தைக்கு மதிப்பெண்ணையும் மொழித்திறனையும் ஒன்றாகத் தரும்.
சிறு வகுப்புக் குழந்தைகளுக்கு எளிய, குறுகிய வாக்கியங்களே போதும். கீழே உள்ள பத்து வரிகளையும் ஒருமுறை உரக்கப் படித்துக் காட்டி, பிறகு அம்மாவின் பெயர், வேலை, பிடித்த உணவு போன்றவற்றை மட்டும் மாற்றி எழுதச் சொல்லுங்கள்.
1. என் தாயின் பெயர் கமலா. 2. அவர் எங்கள் வீட்டில் எல்லோரையும் அன்புடன் கவனித்துக் கொள்கிறார். 3. வீட்டில் அதிகாலையில் முதலில் எழுந்திருப்பவர் என் தாய்தான். 4. எனக்குப் பிடித்த உணவை அவர் சுவையாகச் சமைத்துத் தருகிறார். 5. என்னைக் குளிப்பாட்டி, சீருடை அணிவித்து, பள்ளிக்குத் தயார் செய்து அனுப்புகிறார். 6. எனக்கு உடல்நலம் இல்லாதபோது இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து பார்த்துக் கொள்கிறார். 7. வீட்டுப்பாடம் செய்யவும், கதை படிக்கவும் அவர் எனக்கு உதவுகிறார். 8. பொய் சொல்லக் கூடாது, பெரியவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்று கற்றுத் தருகிறார். 9. என் தாயின் புன்னகை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். 10. என் தாயை நான் மிகவும் நேசிக்கிறேன்; அவரைப் போலவே நானும் நல்ல மனிதராக வாழ விரும்புகிறேன்.
எழுதும்போது ஒவ்வொரு வரியையும் எண்ணிட்டு தனித்தனி வரியில் எழுதச் சொல்லுங்கள்; ஒரே பத்தியாக எழுதுவதை விட இது ஆசிரியருக்குப் படிக்க எளிதாக இருக்கும். சிறு வகுப்புகளில் எழுத்துக்களின் அளவும் வரிசையும்தான் அதிக மதிப்பெண் பெற்றுத் தரும்.
உலகில் உள்ள எல்லா உறவுகளிலும் மிகவும் உயர்ந்தது தாய் உறவு. நான் பிறப்பதற்கு முன்பே என்னை நேசிக்கத் தொடங்கியவர் என் தாய். எனக்கு உணவு தந்ததும், நடக்கக் கற்றுத் தந்ததும், முதல் சொல்லைப் பேசக் கற்றுத் தந்ததும் அவர்தான். அதனால்தான் தாயை முதல் ஆசிரியர் என்று கூறுகிறோம். அவர் பெயர் கமலா; எங்கள் வீட்டின் உயிர் அவர்தான்.
என் தாய் தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து வீட்டு வேலைகளைச் செய்கிறார். வாசலில் கோலம் போட்டு, சமையல் செய்து, எங்கள் சீருடையையும் புத்தகப் பையையும் தயார் செய்து பள்ளிக்கு அனுப்பி வைக்கிறார். மாலையில் நான் வீடு திரும்பியதும், அன்று வகுப்பில் நடந்ததை எல்லாம் பொறுமையாகக் கேட்கிறார். இரவில் என்னுடன் அமர்ந்து வீட்டுப்பாடம் செய்யவும் உதவுகிறார்.
ஒருமுறை நான் கணக்குத் தேர்வில் குறைவான மதிப்பெண் பெற்றேன். அவர் என்னைத் திட்டவில்லை; 'தினமும் கொஞ்சம் பயிற்சி செய்; அடுத்த முறை நன்றாக வரும்' என்று தைரியம் சொன்னார். எனக்குக் காய்ச்சல் வந்த இரவில் தூங்காமல் என் அருகில் அமர்ந்து நெற்றியில் ஈரத் துணி வைத்துக் கொண்டிருந்தார். எங்கள் தேவைகளை முதலில் நிறைவேற்றிவிட்டு, தனக்குத் தேவையானதைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுவார்.
தாயின் அன்பு எதிர்பார்ப்பு இல்லாத அன்பு. 'அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்' என்று ஔவையார் கூறியது எவ்வளவு உண்மை. அம்மாவுக்கு விலை உயர்ந்த பரிசு வாங்கித் தருவதை விட, அவர் சொல்வதைக் கேட்பதும், நான் நன்றாகப் படிப்பதும், சிறு வேலைகளில் உதவுவதும்தான் அவருக்கு அதிக மகிழ்ச்சி தரும் என்று எனக்குத் தெரியும். என் தாயை நான் என்றும் மதிப்பேன்; அவர் முதுமை அடையும்போது அன்புடன் பாதுகாப்பேன். அவருக்கு நான் என்றென்றும் நன்றியுடையவனாக இருப்பேன்.
முன்னுரை: 'தாய்' என்ற இரண்டெழுத்துச் சொல்லுக்குள் அளக்க முடியாத கருணை அடங்கியிருக்கிறது. மனிதன் இவ்வுலகில் அறியும் முதல் உறவும், முதல் பாதுகாப்பும், முதல் பாடமும் தாயிடமிருந்தே தொடங்குகின்றன. மொழி, நாடு, பண்பாடு வேறுபட்டாலும் தாயின் அன்பு மட்டும் எங்கும் ஒரே மாதிரியானது. அதனால்தான் தமிழ் இலக்கியம் முதல் உலக இலக்கியம் வரை தாயைப் பாடாத கவிஞர்களே இல்லை. நாம் பேசும் மொழியைக்கூட 'தாய்மொழி' என்றும், பிறந்த மண்ணை 'தாய்நாடு' என்றும் அழைப்பதிலிருந்தே அந்தச் சொல்லின் உயர்வை உணரலாம்.
தாயின் தியாகம்: பத்து மாதம் சுமந்து, வலியைத் தாங்கிப் பெற்றெடுத்த பிறகும் தாயின் உழைப்புக்கு ஓய்வு இல்லை. குழந்தை உறங்கிய பிறகுதான் அவள் உறங்குகிறாள்; எல்லோரும் உண்ட பிறகுதான் உண்கிறாள். தன் விருப்பங்களை, ஓய்வை, சில நேரங்களில் தன் கனவுகளையேகூட பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு பிள்ளைகளின் நலனை முன்னால் வைக்கிறாள். வீட்டு வேலை, வேலைக்குச் செல்லுதல், பிள்ளைகளின் படிப்பு, பெரியவர்களைப் பராமரித்தல் என ஒரே நேரத்தில் பல பொறுப்புகளைச் சுமப்பவள் தாய். அவளுடைய உழைப்புக்கு ஊதியம் இல்லை, விடுமுறையும் இல்லை; ஆனால் அதுவே குடும்பம் என்ற கட்டிடத்தின் அடித்தளம். வீட்டில் யாருக்கேனும் உடல்நலம் குன்றினால் முதலில் விழித்திருப்பவளும், கடைசியில் ஓய்வெடுப்பவளும் அவளே. பொருள் வசதி குறைந்த குடும்பங்களில் தன் உணவைக் குறைத்துக்கொண்டு பிள்ளைகளின் பள்ளிக் கட்டணத்தைச் செலுத்திய தாய்மார்களை நம் சுற்றத்திலேயே காணலாம்.
தாயே முதல் ஆசிரியை: பள்ளிக்குச் செல்வதற்கு முன்பே குழந்தை கற்றுக்கொள்ளும் பாடங்கள் அனைத்தும் தாயின் மடியில் கற்றவைதான் — நன்றி சொல்வது, பகிர்ந்து உண்பது, உண்மை பேசுவது, பிறரை மதிப்பது. திருவள்ளுவர், 'ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவக்கும் தன்மகனைச் சான்றோன் எனக்கேட்ட தாய்' (குறள் 69) என்று கூறுகிறார். அதாவது, பெற்றெடுத்த நேரத்தில் அடைந்த மகிழ்ச்சியை விட, தன் பிள்ளை அறிவும் பண்பும் நிறைந்தவன் என்று ஊரார் புகழக் கேட்கும் நேரத்தில்தான் தாய் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறாள். எனவே நல்ல மதிப்பெண்ணை விட நல்ல பண்பே தாய்க்கு நாம் தரும் உண்மையான பரிசு. குழந்தையின் முதல் மொழி, முதல் பாடல், முதல் கதை, முதல் ஒழுக்கப் பாடம் அனைத்தும் தாயின் குரலிலேயே தொடங்குகின்றன; அதனால்தான் வீடே முதல் பள்ளி, தாயே முதல் ஆசிரியை என்று பெரியோர் கூறினர்.
வரலாறு காட்டும் தாய்மார்கள்: சிறந்த மனிதர்களின் பின்னால் பெரும்பாலும் ஒரு தாயின் வளர்ப்பு இருக்கிறது. சிவாஜியை வீரனாக வளர்த்த ஜீஜாபாய், காந்தியடிகளுக்கு உண்மையையும் எளிமையையும் கற்பித்த புத்லிபாய், டாக்டர் அப்துல் கலாமின் அன்பான தாயார் ஆஷியம்மா — இவர்களைப் பற்றி அந்தப் பெரியவர்களே தங்கள் நூல்களிலும் பேச்சுகளிலும் நன்றியுடன் குறிப்பிட்டுள்ளனர். பெரிய பொருள் வசதி இல்லாத வீடுகளிலும் தாய்மார்கள் பிள்ளைகளின் படிப்புக்காக செய்யும் தியாகம் இன்றும் நம் கண்முன் நடக்கும் உண்மை.
நம் கடமை: தாய்க்கு நாம் செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த கைம்மாறு, அவளை வருத்தப்படுத்தாமல் வாழ்வதுதான். அவள் சொல்வதைப் பொறுமையாகக் கேட்பது, வீட்டு வேலைகளில் கொஞ்சம் உதவுவது, படிப்பில் கவனம் செலுத்துவது, முதுமையில் அவளைத் தனியாக விட்டுவிடாமல் அருகில் இருப்பது — இவைதான் உண்மையான நன்றி. விலை உயர்ந்த பரிசுகளை விட, 'அம்மா, நீ இல்லாமல் நான் இல்லை' என்ற ஒரு வார்த்தையும் ஒரு அரவணைப்பும் அவளுக்குப் போதும்.
முடிவுரை: தெய்வத்தைக் கண்ணால் பார்க்க முடியாது; ஆனால் தாயை நாம் தினமும் பார்க்கிறோம், தொடுகிறோம், அவள் அன்பை உணர்கிறோம். அதனால்தான் 'தாய் கண்ணுக்குத் தெரியும் தெய்வம்' என்று சொல்கிறார்கள். என் தாயின் அன்புக்கு நான் என்றும் கடமைப்பட்டவன்; அவர் காட்டிய நல்வழியில் நடந்து, அவர் பெயருக்குப் பெருமை சேர்க்கும் மனிதனாக வாழ்வேன் என்பதே என் உறுதி.
கட்டுரையை மற்றவர்களுடையதிலிருந்து வேறுபடுத்துவது சொந்த அனுபவம்தான். கீழே உள்ள அட்டவணையிலிருந்து இரண்டு அல்லது மூன்று கருத்துகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, குழந்தையின் சொந்த வாக்கியமாக மாற்றி எழுதச் சொல்லுங்கள். அனைத்தையும் சேர்க்க வேண்டியதில்லை.
| கருத்து | கட்டுரையில் எழுதக்கூடிய வாக்கியம் |
|---|---|
| முதல் ஆசிரியர் | நடக்கவும் பேசவும் கற்றுத் தந்த என் முதல் ஆசிரியர் என் தாயே. |
| காலைக் கடமைகள் | விடியற்காலையில் எழுந்து கோலம் போட்டு, சமையல் செய்து, எங்களைப் பள்ளிக்குத் தயார் செய்கிறார். |
| நோய்வாய்ப்பட்ட நேரம் | எனக்குக் காய்ச்சல் வந்தபோது இரவு முழுவதும் தூங்காமல் என் அருகிலேயே இருந்தார். |
| படிப்பில் உதவி | கணக்குப் புரியாதபோது பொறுமையாக மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொடுக்கிறார். |
| பண்பு கற்பித்தல் | பொய் சொல்லக் கூடாது, பிறருக்கு உதவ வேண்டும் என்று அவர் சொல்லித் தந்தார். |
| விருந்தும் பண்டிகையும் | பொங்கல், தீபாவளி நாட்களில் அதிகாலையிலேயே எழுந்து இனிப்பு செய்து அனைவரையும் மகிழ்விக்கிறார். |
| இலக்கிய மேற்கோள் | 'அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்' என்ற ஔவையாரின் வாக்கு. |
| திருக்குறள் மேற்கோள் | 'ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவக்கும் தன்மகனைச் சான்றோன் எனக்கேட்ட தாய்' (குறள் 69). |
| முடிவு வாக்கியம் | அம்மாவை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருப்பதே என் வாழ்நாள் கடமை. |
முதல் விதி: அப்படியே பார்த்து எழுதக் கூடாது. இணையத்தில் உள்ள கட்டுரையை நகலெடுத்தால் அன்றைய வீட்டுப்பாடம் முடியும், ஆனால் தேர்வு அறையில் குழந்தை தனியாக நிற்கும். சரியான வழி எளிமையானது — ஒன்றாக ஒருமுறை படியுங்கள், பிறகு புத்தகத்தை மூடி வையுங்கள். 'இதில் உனக்கு நினைவில் இருக்கும் மூன்று கருத்துகள் என்ன?' என்று கேளுங்கள். குழந்தை சொல்வதை அவளுடைய வார்த்தைகளிலேயே எழுதச் சொல்லுங்கள். சொற்கள் சிறியதாக இருந்தாலும் அது அவளுடைய கட்டுரை.
மூன்று பகுதித் திட்டம் கற்றுக் கொடுங்கள். எந்தக் கட்டுரையும் முன்னுரை, உள்ளடக்கம், முடிவுரை என்ற மூன்று பகுதிகளாகப் பிரியும். முன்னுரையில் தலைப்பை அறிமுகம் செய்ய இரண்டு வாக்கியம்; உள்ளடக்கத்தில் மூன்று தனித்தனிக் கருத்துகளுக்கு மூன்று பத்தி; முடிவுரையில் தன் கருத்தையும் உறுதியையும் சொல்ல இரண்டு வாக்கியம். எழுதத் தொடங்கும் முன் ஒரு பக்கத்தில் இந்த மூன்று தலைப்புகளை எழுதி, ஒவ்வொன்றின் கீழும் ஓரிரு சொற்களில் குறிப்பு எழுதச் சொன்னால், கட்டுரை தானாகவே ஒழுங்காக வரும்.
ஒரு சொந்த வரி கட்டாயம் சேர்க்கச் சொல்லுங்கள். 'என் அம்மா செய்யும் முருங்கைக்காய் சாம்பார் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்', 'நான் சைக்கிள் ஓட்டக் கற்றுக்கொண்டபோது அம்மா பின்னால் ஓடி வந்தார்' — இதுபோன்ற ஒரு வரிதான் கட்டுரையை உயிர்ப்புள்ளதாக்கும். ஆசிரியர்கள் நூற்றுக்கணக்கான ஒரே மாதிரியான கட்டுரைகளைத் திருத்துகிறார்கள்; உண்மையான அனுபவம் உடனே கண்ணில் படும்.
எழுத்துப் பிழையும் கையெழுத்தும். எழுதி முடித்ததும் குழந்தையையே உரக்கப் படிக்கச் சொல்லுங்கள் — பாதிப் பிழைகள் அவளுக்கே தெரியும். ணகரம்-னகரம், லகரம்-ளகரம்-ழகரம், ரகரம்-றகரம் வேறுபாடுகளில் தமிழ்க் குழந்தைகள் அதிகம் தவறு செய்கிறார்கள்; தவறான சொல்லை மட்டும் வட்டமிட்டு, சரியான சொல்லை இரண்டு முறை எழுதச் சொல்லுங்கள். வரிகளுக்கு இடையே இடைவெளி விடுவது, ஒவ்வொரு பத்தியையும் சிறிது உள்ளடக்கி ஆரம்பிப்பது, முக்கியச் சொற்களுக்கு அடிக்கோடு இடுவது — இந்தச் சிறிய பழக்கங்கள் மொழித் தேர்வுகளில் நிச்சயம் மதிப்பெண் சேர்க்கும். எழுதி முடிக்க நேரம் எடுத்தால் கடிந்துகொள்ளாதீர்கள்; ஆரம்பத்தில் மெதுவாக எழுதுவதே பிறகு வேகமாகவும் பிழையின்றியும் எழுத உதவும்.
கேள்வி: என் குழந்தை மூன்றாம் வகுப்பு; பத்து வரி போதுமா அல்லது சிறு கட்டுரை எழுத வேண்டுமா? — பொதுவாக வகுப்பு 1 முதல் 3 வரை பத்து வரிக் கட்டுரையே கேட்கப்படும். ஆசிரியர் 'ஐந்து வாக்கியம்' அல்லது 'பத்து வாக்கியம்' என்று குறிப்பிட்டிருந்தால் அதைவிட அதிகமாக எழுத வேண்டாம்; கேட்டதை விடச் சுருக்கமாக எழுதுவதுதான் மதிப்பெண் இழக்கச் செய்யும், அதிகமாக எழுதுவது அல்ல. நோட்டில் ஆசிரியர் எழுதிக் கொடுத்த வழிமுறையை ஒருமுறை பாருங்கள்.
கேள்வி: கட்டுரையில் திருக்குறள் சேர்க்க வேண்டுமா? — வகுப்பு 6 முதல் மேல் நிலை வரை ஒரு பொருத்தமான குறளோ, ஔவையார் வாக்கோ, பாரதியார் வரியோ சேர்ப்பது நல்ல மதிப்பெண் பெற்றுத் தரும். ஆனால் இரண்டுக்கு மேல் வேண்டாம், தலைப்புக்குப் பொருந்தாத மேற்கோள் அறவே வேண்டாம். மேற்கோளை எழுதிய பிறகு அதன் பொருளை ஒரு வாக்கியத்தில் விளக்கினால் அது இன்னும் சிறப்பு.
கேள்வி: அம்மா இல்லாத, அல்லது பாட்டியால் வளர்க்கப்படும் குழந்தை இந்தத் தலைப்பை எப்படி எழுதுவது? — 'என்னை வளர்க்கும் தாய் இடத்தில் இருப்பவர்' என்ற கோணத்தில் எழுதலாம் — பாட்டி, அத்தை, சித்தி, வளர்ப்புத் தாய் யாராக இருந்தாலும் அன்பும் பராமரிப்பும்தான் கட்டுரையின் மையம். ஆசிரியரிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிட்டால் அவரும் புரிந்துகொள்வார். குழந்தையை வற்புறுத்தி வருத்தமான நினைவுகளை எழுதச் சொல்ல வேண்டாம்.
கேள்வி: நானூறு சொற்கள் என்றால் எத்தனை பக்கம் எழுத வேண்டும்? — சாதாரண நோட்டுப் புத்தகத்தில் நானூறு சொற்கள் என்பது சுமார் ஒன்றரை முதல் இரண்டு பக்கம். சொற்களை எண்ணிக் கொண்டிருக்க வேண்டாம்; ஐந்து அல்லது ஆறு பத்திகள், ஒவ்வொன்றும் நான்கைந்து வாக்கியம் என்று எழுதினால் அளவு தானாகவே சரியாக வரும். எழுத்தின் அளவு பெரிதாக்கிப் பக்கத்தை நிரப்புவதை ஆசிரியர்கள் எளிதில் கண்டுபிடித்து விடுவார்கள்.