நிலம், இயற்கை — மண்ணைப் பொருளாகக் கொண்ட தமிழ்ப் பெயர்கள்

விற்கப்படாத ஒரு துண்டு நிலம்

தஞ்சாவூர் பக்கத்தில் ஒரு குடும்பத்துக்கு இரண்டு ஏக்கர் நிலம் இருந்தது. அப்பா அதில் விவசாயம் பார்த்தார், மகன் பொறியியல் படித்து பெங்களூருக்குப் போனான். வருடங்கள் ஓடின. நிலத்தை விற்றுவிடலாம் என்று பலமுறை பேசினார்கள், ஒவ்வொரு முறையும் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அது நடக்காமல் போனது. இப்போது அந்த மகனுக்கே ஒரு மகள் பிறக்கப் போகிறாள், அவள் பிறக்கப் போவது பெங்களூருவின் ஒரு மருத்துவமனையில்.

அந்தத் தம்பதிக்குள் ஒரு உரையாடல் நடக்கிறது. 'இவளுக்கு அந்த ஊரோடு எந்தத் தொடர்பும் இருக்காது' என்று சொல்கிறாள் அவள். 'அதனால்தான் அது பெயரிலாவது இருக்க வேண்டும்' என்கிறான் அவன். அவர்கள் தேடுவது பயிரையோ, ஊரையோ, உரிமையையோ அல்ல — அவர்கள் தேடுவது நிலம் என்ற கருத்தை.

தமிழில் இதற்குச் சொல் தட்டுப்பாடே இல்லை. நிலம், மண், ஞாலம், வையம், உலகு — ஒவ்வொன்றும் வேறு வேறு கோணத்திலிருந்து அதே ஒன்றைச் சொல்கின்றன. வடமொழி வழியாகப் புவி, அவனி, தரணி, பூமி, மேதினி, வசுந்தரா என்று இன்னொரு தொகுப்பும் தமிழுக்குள் வந்து நிலைத்திருக்கிறது. இன்று மிக அதிகம் வைக்கப்படும் 'அவனி' வடமொழிச் சொல் என்பது பலருக்குத் தெரிவதில்லை; அதற்குப் பொருள் நிலம் என்பதுகூடத் தெரிவதில்லை.

இந்தப் பக்கத்தில் நிலம் என்ற பொருளும், அதைச் சுற்றி விரியும் இயற்கை — மலை, சோலை, மரம், கொடி, பருவம், காற்று — ஆகியவற்றின் பொருளும் தரும் பெயர்கள் இருக்கின்றன. நீரும் மலரும் தனிப் பக்கங்களில் இருப்பதால் இங்கே அவை மீண்டும் வரவில்லை. ஆனால் 'தென்றல்' இங்கே இருக்கிறது — அது நீர் அல்ல, காற்று; அதன் இடம் இயற்கைப் பெயர்களுக்கு நடுவேதான்.

இந்தப் பொருளின் தமிழ் வேர்கள்

நிலம் என்பது கால் பதிக்கும் தரை, ஒரு பகுதி, ஒரு நாடு. மண் என்பது அந்த நிலத்தின் பொருள் — கையில் அள்ளக்கூடியது. இந்த வேறுபாடு நுட்பமானது ஆனால் உண்மையானது: 'என் நிலம்' என்பது ஒரு இடத்தைச் சொல்கிறது, 'என் மண்' என்பது ஒரு உறவைச் சொல்கிறது. ஞாலம், வையம், வையகம், உலகு ஆகியவை இன்னும் விரிந்து முழு உலகத்தையும் குறிக்கும் தமிழ்ச் சொற்கள். இங்கே ஒரு எச்சரிக்கை: ஞாலம் என்றால் உலகம்; ஞானம் என்றால் அறிவு. ஒரே எழுத்தில் தொடங்கும் இரண்டு வேறு சொற்கள், இரண்டையும் குழப்பிக்கொள்வது எளிது.

வடமொழி வழி வந்தவற்றுள் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு சிறு உள்பொருள் உண்டு. புவி, பூமி — 'ஆகுதல்', 'இருத்தல்' என்ற வேரிலிருந்து வந்தவை. தரணி — 'தாங்குவது' என்று பொருள்; உயிர்களைத் தாங்கி நிற்பது நிலம். அவனி — 'காப்பது' என்ற வேரோடு தொடர்புடையது. மேதினி, வசுந்தரா — இவையும் நிலத்தையே குறிக்கின்றன. அதாவது அவனி, தரணி, புவனா, பூமிகா, மேதினி, வசுந்தரா ஆகிய ஆறு பெயர்களும் ஒரே பொருளைத்தான் தருகின்றன; வேறுபாடு ஒலியில் மட்டுமே.

நிலத்தோடு தொடர்புடைய பெயர்களில் மிக அழகான ஒன்று சீதா. சீதை என்ற சொல்லுக்கு நேரடிப் பொருள் 'ஏர் உழுத சால்' — கலப்பை நிலத்தில் கீறும் வரி. அந்தச் சாலில் அவள் கிடைத்ததால் அவள் சீதை, நிலமகளின் மகள். இதேபோல் பார்வதி என்ற பெயர் 'பர்வதம்' அதாவது மலையிலிருந்து வந்தது — மலையின் மகள். கிரிஜா, சைலஜா ஆகிய இரண்டும் அதே பொருளையே வேறு சொற்களில் சொல்கின்றன.

இயற்கை என்ற பரந்த பொருளுக்குள் வரும் தமிழ்ச் சொற்கள் ஏராளம். சோலை என்பது மரங்கள் அடர்ந்த இடம்; பொழில் என்பதும் அதுவே, ஆனால் இலக்கியச் சொல். தளிர் என்பது இளம் துளிர். கொடி என்பது படரும் தாவரம்; வல்லி என்பதும் கொடிதான். மருதம் என்பது வயலும் ஊரும் சேர்ந்த நிலம், அதே சொல் மருத மரத்தையும் குறிக்கும். அரசு என்ற சொல்லுக்கு ஆட்சி என்று மட்டும் பொருள் இல்லை — அரசமரம் என்பதிலிருந்து அது ஒரு மரத்தின் பெயரும்கூட.

இன்னொரு அடிக்கடி நிகழும் தவறு: 'வனிதா' என்ற பெயருக்கு வனத்தோடு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. வனிதா என்றால் பெண். வனம் என்றால் காடு. ஒலி ஒத்திருப்பதால் வரும் குழப்பம் இது. காட்டைப் பொருளாகக் கொண்ட பெயர் வேண்டும் என்றால் வனமாலி, கானகன் போன்ற திசையில் தேட வேண்டும், வனிதா அல்ல.

நிலமும் இயற்கையும் பொருளாகக் கொண்ட பெண் பெயர்கள்

நிலத்தை நேரடியாகக் குறிக்கும் பெயர்கள் மேலே, இயற்கையின் பிற பகுதிகளைக் — மலை, கொடி, சோலை, பருவம், காற்று — குறிக்கும் பெயர்கள் கீழே.

நிலமும் இயற்கையும் பொருளாகக் கொண்ட ஆண் பெயர்கள்

ஆண் பெயர்களில் நிலம் இரண்டு வழிகளில் நுழைகிறது. ஒன்று, 'நிலத்தின் தலைவன்' என்ற பொருளில் — பூபதி, பூபாலன், உலகநாதன், புவனேஷ். இரண்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட நிலத்தையோ மரத்தையோ மலையையோ நேரடியாகச் சுமக்கும் பழந்தமிழ்ப் பெயர்களில் — மருதன், கடம்பன், வளவன், செழியன், அண்ணாமலை.

தூய தமிழ்ப் பெயர்களா, வடமொழி வேரா?

இந்தப் பொருளில் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும், ஏனெனில் இது பலரையும் ஆச்சரியப்படுத்துகிறது. இன்று மிக அதிகமாக வைக்கப்படும் நிலப் பெயர்கள் — அவனி, தரணி, பூமிகா, புவனா — நான்குமே வடமொழி வேர் கொண்டவை. அவை அழகான பெயர்கள், தமிழ்நாட்டில் நீண்ட காலமாக இருப்பவை; ஆனால் 'தூய தமிழ்ப் பெயர் வேண்டும்' என்று ஒரு குடும்பம் தேடி இவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்தால், அது தெரியாமல் நடக்கும் ஒரு தவறு.

தூய தமிழ்: நிலம், மண், ஞாலம், வையம், உலகு ஆகிய வேர்களிலிருந்து — மண்மகள், வளவன், செழியன், நெடுஞ்செழியன், மருதன், கடம்பன், அரசு, சோலை, சோலைமலை, மலைச்சாமி, அண்ணாமலை, பொழில், தளிர், வல்லி, இளங்கொடி, தென்றல், இளவேனில், இயல். இவற்றில் தென்றல், தளிர், சோலை, வல்லி ஆகியவை குறுகியவை, ஒலிக்க எளியவை; மருதன், வளவன், செழியன் ஆகியவை சங்க காலத்திலிருந்து வரும் ஆண் பெயர்கள்.

வடமொழி வேர்: அவனி, தரணி, தரணீதரன், புவனா, புவன், புவனேஷ், புவனேஸ்வரி, பூமிகா, பூபதி, பூபாலன், வசுந்தரா, மேதினி, பார்வதி, கிரிஜா, சைலஜா, கிரிதரன், கிரீஷ், வனமாலி, வசந்தா, வசந்த், ஹரிதா, சீதா. உலகநாதன் கலப்பு — 'உலகு' தமிழ், 'நாதன்' வடமொழி; தமிழில் இப்படிக் கலந்த பெயர்கள் ஏராளம் உண்டு, அவை தவறானவை அல்ல. இரண்டு பட்டியலிலும் நல்ல பெயர்கள் இருக்கின்றன. முடிவு உங்களுடையது; இந்தப் பக்கத்தின் வேலை உங்களுக்குத் தகவலைக் கொடுப்பது மட்டுமே.

'யாதும் ஊரே' — நிலத்தைப் பற்றிய தமிழின் பார்வை

நிலத்தைப் பற்றித் தமிழ் இலக்கியம் சொன்னதில் மிக அறியப்பட்ட வரி புறநானூற்றில் கணியன் பூங்குன்றனார் எழுதியது: 'யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்.' எல்லா ஊரும் என் ஊர், எல்லோரும் என் உறவினர். நிலத்தை உரிமையாகப் பார்க்காமல் உறவாகப் பார்க்கும் ஒரு பார்வை அது. வெளிநாட்டில் வளரப்போகும், எந்த ஊரையும் 'சொந்த ஊர்' என்று சொல்ல முடியாமல் இருக்கும் ஒரு குழந்தைக்கு நிலம் தொடர்பான பெயரை வைக்கும் பெற்றோருக்கு இது ஒரு ஆறுதலான வரி.

திருக்குறளில் உழவுக்கென்று ஒரு அதிகாரமே உண்டு. அதில் ஒரு குறள் இப்படிச் சொல்கிறது — உலகம் எத்தனை தொழில் செய்து சுழன்றாலும், கடைசியில் அது ஏரின் பின்னால்தான் நிற்கிறது. அதனால்தான் உழவு துன்பமானது என்று தெரிந்தும் உழவனே தலைவனாகக் கருதப்படுகிறான். நிலத்தை மையமாக வைத்த ஒரு சமூகத்தின் மதிப்பீடு இது.

சங்க இலக்கியத்தில் நிலம் இன்னும் ஆழமாகச் செல்கிறது. நிலம் ஐந்தாகப் பிரிக்கப்பட்டது — குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை — ஒவ்வொன்றுக்கும் அதற்கே உரிய மலர், பறவை, தொழில், இசை, உணர்வு. ஒரு பாடலில் 'மருதம்' என்று வந்தால், அது வயல் நிலம், அங்கே வாழ்பவர்கள் உழவர், அந்தப் பாடலின் உணர்வு ஊடல் என்று கேட்பவருக்குத் தெரிந்துவிடும். இன்று 'மருதன்' என்று ஒரு பையனுக்குப் பெயர் வைக்கும்போது, அந்த முழு அமைப்பின் ஒரு துண்டை அவனுக்குக் கொடுக்கிறீர்கள். நிலம் என்பது தமிழில் ஒருபோதும் வெறும் மண் மட்டும் அல்ல; அது ஒரு நிலத்தில் வாழ்பவர்களின் வாழ்க்கை முறையும் சேர்ந்ததுதான்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: அவனி, தரணி, பூமிகா — இவற்றுள் எது தமிழ்? — உண்மையைச் சொன்னால் மூன்றுமே வடமொழி வேர் கொண்டவை. மூன்றுக்கும் பொருள் ஒன்றுதான், நிலம். இது ஒரு குறையல்ல — இவை தமிழ்நாட்டில் பரவலாக வழங்கும் அழகான பெயர்கள். ஆனால் தூய தமிழ் வேர் வேண்டும் என்றால் வேறு திசையில் பார்க்க வேண்டும்: பெண் குழந்தைக்கு மண்மகள், சோலை, பொழில், தளிர், இளங்கொடி; ஆண் குழந்தைக்கு மருதன், வளவன், செழியன்.

கேள்வி: 'தென்றல்' நீரா, காற்றா, இயற்கையா? — காற்று. தென்றல் என்றால் தென் திசையிலிருந்து வீசும் மென்மையான காற்று; பொதிகை மலையிலிருந்து வரும் காற்று என்று இலக்கியம் சொல்கிறது. நீர் தொடர்பான பெயர்களைத் தேடும்போது சில பட்டியல்கள் தென்றலையும் சேர்த்துவிடுகின்றன, அது தவறு. இயற்கைப் பொருளில் இது ஒரு சிறந்த பெயர் — குறுகியது, மென்மையானது, ஆங்கிலத்தில் ஒரே ஒரு எழுத்துக்கூட்டல்தான் சாத்தியம்.

கேள்வி: 'மருதன்' பழைய பெயர் போலத் தெரிகிறதே? — அது பழையது என்பது உண்மை, ஆனால் அது ஒரு பலம். மருதன் என்பது சங்க காலப் புலவர்கள் பலரின் பெயரில் இருந்த சொல்; மருதன் இளநாகனார் என்ற புலவர் அதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இரண்டு அசைகள், 'ழ' இல்லை, உச்சரிக்க எளிது — நடைமுறையில் இது நவீனப் பெயர்களைப் போலவே செயல்படும். இன்னும் புதிதாக ஒலிக்க வேண்டும் என்றால் மருதன், மருது என்ற இரண்டு வடிவங்களையும் உரக்கச் சொல்லிப் பாருங்கள்.

கேள்வி: 'வனிதா' காடு சார்ந்த பெயர் அல்லவா? — இல்லை, இது மிகச் சாதாரணமாக நடக்கும் ஒரு குழப்பம். வனிதா என்றால் பெண். வனம் என்றால் காடு. இரண்டு சொற்களும் ஒரே மாதிரி ஒலிப்பதால் மட்டுமே இந்தத் தவறு பரவுகிறது. காடு சார்ந்த பொருள் வேண்டும் என்றால் சோலை, பொழில், கடம்பன், வனமாலி ஆகியவற்றைப் பாருங்கள். வனிதா ஒரு நல்ல பெயர்தான், ஆனால் அதன் பொருள் வேறு.