'மலர்' என்று பொருள்படும் பெயர்களை மட்டும் தேடுவது இல்லை பெற்றோர்; எந்த மலர், அதற்கும் அடுத்த மலருக்கும் என்ன வேறுபாடு என்பதைத்தான் தேடுகிறார்கள். முல்லைக்கும் மல்லிகைக்கும், ஆம்பலுக்கும் குவளைக்கும், தாமரைக்கும் கமலத்துக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்துடன் 53 உண்மையான பெயர்கள்.
ஒரு வீட்டின் பின்பக்கத் தோட்டத்தில் ஒரு மல்லிகைப் பந்தல் இருந்தது. மாலை ஐந்து மணிக்கு அந்த வீட்டுப் பாட்டி ஒரு சிறு தட்டோடு வெளியே வருவார், மொட்டுகளைப் பறிப்பார், திண்ணையில் அமர்ந்து வாழை நாரில் கட்டுவார். வீட்டில் யாருக்கும் அது ஒரு சடங்கு போலத் தோன்றியதே இல்லை. அது வெறும் மாலை நேரம், அவ்வளவுதான்.
அந்தப் பாட்டி இறந்து சில மாதங்கள்தான் ஆகின்றன. இப்போது அவருடைய மகனுக்கு முதல் குழந்தை பிறக்கப் போகிறது, அவர் விரும்புவது என்ன என்பது அவருக்கே தெளிவாகத் தெரிகிறது — குழந்தையின் பெயருக்குள் ஒரு மலர் இருக்க வேண்டும். ஆனால் அம்மாவின் பெயரையே அப்படியே வைக்க அவருக்கு விருப்பமில்லை. 'அவர் இடத்தில் இன்னொரு ஆளை உட்கார வைப்பது போல் இருக்கிறது' என்கிறார். அவருக்குத் தேவைப்படுவது அந்தப் பந்தலின் நினைவைச் சுமக்கும், ஆனால் முழுக்க முழுக்கக் குழந்தைக்கே சொந்தமான ஒரு பெயர்.
இப்படி ஒரு தேவையோடு இணையத்தில் தேடினால் கிடைப்பது 'Malar – flower', 'Poo – flower', 'Pushpa – flower' என்று ஒரே பொருளை மூன்று மொழிகளில் திரும்பச் சொல்லும் பட்டியல்கள். எந்தப் பட்டியலும் சொல்லாதது மலர்களுக்கு இடையே உள்ள வேறுபாடு: முல்லைக்கும் மல்லிகைக்கும் என்ன வித்தியாசம், ஆம்பலும் குவளையும் ஒன்றா, தாமரை தமிழ்ச் சொல்லா கமலம் தமிழ்ச் சொல்லா. பெயர் தேர்ந்தெடுக்கும்போது உண்மையில் முக்கியமானது இதுதான்.
இந்தப் பக்கம் அந்த வேலையைச் செய்கிறது. ஒவ்வொரு மலரும் என்ன மலர், அது எங்கே பூக்கிறது, அந்தச் சொல் தமிழா வடமொழியா என்பதைச் சேர்த்தே சொல்கிறது. கடைசியில் ஒரு பகுதி, சங்க இலக்கியம் ஐந்து நிலங்களுக்கும் ஐந்து மலர்களைப் பெயராகக் கொடுத்த முறையைப் பற்றியது.
'மலர்' என்பது ஒரு பெயர்ச்சொல் மட்டும் அல்ல; அது ஒரு வினைச்சொல்லும்கூட. மலர்தல் என்றால் விரிதல், திறத்தல். அரும்பாக இருந்தது இதழ் விரித்து மலர்ந்ததால் அது மலர். 'பூ' என்பதும் அப்படியே — பூத்தல் என்றால் மலர்தல். இரண்டும் தூய தமிழ்ச் சொற்கள், இரண்டும் மிகப் பழையவை. வேறுபாடு என்னவென்றால், பூ என்பது சற்று அன்றாடமான, எளிய சொல்; மலர் என்பது இலக்கிய நயம் கூடிய சொல். அதனால்தான் பெயர்களில் 'மலர்' அதிகம் வருகிறது, 'பூ' பெரும்பாலும் பூங்கொடி, பூவரசி என்று சேர்ந்து வருகிறது.
தாமரை என்பது தூய தமிழ்ச் சொல். கமலம், பத்மம், பங்கஜம், சரோஜம், நளினம், அரவிந்தம் — இவை அனைத்தும் அதே மலரைக் குறிக்கும் வடமொழிச் சொற்கள். அதாவது கமலா, பத்மா, நளினி, சரோஜா, வனஜா, அரவிந்தன், பங்கஜன், கமலேஷ் என்று தனித்தனியாகத் தெரியும் எட்டுப் பெயர்களும் ஒரே மலரைத்தான் சொல்கின்றன. சிலவற்றுக்கு அழகான உள்பொருள் உண்டு: பங்கஜம் 'சேற்றில் பிறந்தது', சரோஜம் 'நீர்நிலையில் பிறந்தது', வனஜம் 'நீரில் பிறந்தது'.
முல்லையும் மல்லிகையும் ஒன்று அல்ல. முல்லை என்பது காட்டுப் பகுதியில் தானாகப் படரும் காட்டு மல்லிகை; மல்லிகை என்பது வீட்டுப் பந்தலில் வளர்க்கப்படும், நாம் மாலையாகக் கட்டும் மலர். முல்லைக்கு இன்னொரு பொருளும் உண்டு — அது ஒரு நிலத்தின் பெயர். காடும் காடு சார்ந்த நிலமும் முல்லை நிலம். அதனால் 'முல்லை' என்று பெயர் வைக்கும்போது நீங்கள் ஒரு மலரையும், ஒரு நிலத்தையும், அந்த நிலத்தோடு சேர்ந்த ஒரு மனநிலையையும் சேர்த்தே கொடுக்கிறீர்கள்.
நீர்மலர்களிலும் இதே குழப்பம் உண்டு. ஆம்பல் என்பது வெள்ளை நிற அல்லி; அது இரவில் மலர்ந்து காலையில் கூம்பும். குவளை என்பது நீல நிறம் கொண்ட நீர்மலர்; சங்கப் பாடல்களில் பெண்களின் கண்களை 'கருங்குவளை' என்று உவமிப்பது இதனால்தான். அல்லி என்பது பொதுவாக ஆம்பல் இனத்தையே குறிக்கிறது; குமுதம் என்பதும் அதே. தாமரை மட்டும் வேறு — அது பகலில் மலர்வது, சூரியனோடு தொடர்புடையது. இந்த நான்கையும் ஒரே 'water lily' என்று ஆங்கிலப் பட்டியல்கள் ஒன்றாக்கிவிடுகின்றன; தமிழில் அவை நான்கு தனித்தனி மலர்கள்.
இன்னும் சில: காந்தள் மலைச்சரிவுகளில் பூக்கும் தீ போன்ற சிவப்பு மலர். கொன்றை கோடையில் பொன்னிற மாலையாகத் தொங்குவது. வேங்கை என்பது வேங்கை மரத்தின் பொன்னிற மலர்; அதே சொல் புலியையும் குறிப்பதால் அந்தப் பெயருக்கு இரண்டு படிமங்கள் உண்டு. செண்பகம் வடமொழியிலிருந்து (சம்பகம்) வந்து தமிழில் முழுமையாகக் கலந்துவிட்ட சொல்.
கீழே தூய தமிழ்ப் பெயர்களும் வடமொழி வேர் கொண்ட பெயர்களும் கலந்தே இருக்கின்றன; எது எது என்பது பொருள் பகுதியில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
அதற்கு முன் ஒரு விஷயம். பெரிய பெயர்த் தரவுத்தளங்கள் ஒவ்வொரு பெயரையும் தனித்தனியாகக் காட்டுகின்றன, ஆனால் ஒரு வேரிலிருந்து கிளைக்கும் பெயர்க் குடும்பத்தை ஒருசேரக் காட்டுவதில்லை. 'மலர்' அப்படி ஒரு வேர். அதன் வடிவம் எளிது — ஒரு அடைமொழி + மலர். செம்மலர் (சிவந்த மலர்), பொன்மலர் (பொன்னிற மலர்), நறுமலர் (மணமிக்க மலர்), வெண்மலர், இளமலர் என்று அது நீள்கிறது. இவற்றுள் மலர், செம்மலர், நறுமலர் நன்கு புழக்கத்தில் உள்ளவை; பொன்மலர் சற்றுக் குறைவு; வெண்மலர், இளமலர் பெயர்களாக அரிதானவை. எதிர்த்திசையிலும் இதே வேர் வேலை செய்கிறது — மலர் முதலில் வந்து மலர்விழி, மலரரசி, மலர்க்கொடி, மலர்ச்செல்வி என்றும், ஆண் பெயர்களில் மலரவன், மலர்வண்ணன் என்றும் அமைகிறது. இந்த வடிவம் தெரிந்துவிட்டால், இங்கே இல்லாத ஒரு வடிவத்தை யாராவது சொன்னாலும் அது இயல்பானதா என்பதை நீங்களே எடைபோட முடியும்.
'பூ' என்ற வேரும் இப்படியே கிளைக்கிறது, ஒரே ஒரு வேறுபாட்டுடன்: இன்னொரு சொல்லோடு சேரும்போது அது பூங்- என்று மாறுகிறது (பூங்கொடி, பூங்குழலி), உயிரெழுத்தில் தொடங்கும் சொல்லோடு சேரும்போது பூவ்- ஆகிறது (பூவரசி, பூவண்ணன்). காந்தளுக்கும் ஒரு சிறு குடும்பம் உண்டு — காந்தள், செங்காந்தள். இரண்டாவது வடிவம்தான் தமிழ்நாட்டின் மாநில மலரின் முழுப்பெயர்; அது காந்தளைவிடக் குறைவாக வைக்கப்பட்டாலும் வழக்கில் இருக்கும் பெயர்தான்.
| பெயர் | ஆங்கிலம் | பொருள் |
|---|---|---|
| மலர் | Malar | மலர், பூ; மலர்தல் (விரிதல்) என்னும் வினையிலிருந்து |
| செம்மலர் | Semmalar | சிவந்த மலர் |
| பொன்மலர் | Ponmalar | பொன்னிற மலர் |
| மலர்விழி | Malarvizhi | மலர் போன்ற கண்களை உடையவள் |
| மலரரசி | Malararasi | மலர்களின் அரசி |
| மலர்ச்செல்வி | Malarselvi | மலர் போன்ற செல்வம் ஆனவள் |
| நறுமலர் | Narumalar | நறுமணம் கமழும் மலர் |
| மலர்க்கொடி | Malarkodi | பூக்கள் நிறைந்த கொடி |
| பூங்கொடி | Poongodi | பூக்கும் கொடி |
| பூங்குழலி | Poonkuzhali | பூச்சூடிய கூந்தல் உடையவள் |
| பூவரசி | Poovarasi | மலர்களின் அரசி |
| முல்லை | Mullai | காட்டு மல்லிகை; சங்க ஐந்திணைகளில் காடு சார்ந்த நிலம் |
| மல்லிகை | Malligai | பந்தலில் வளரும் மணமிக்க மல்லிகை மலர் |
| தாமரை | Thamarai | தாமரை மலர் (தூய தமிழ்ச் சொல்) |
| தாமரைச்செல்வி | Thamaraiselvi | தாமரை போன்ற செல்வம் ஆனவள் |
| குவளை | Kuvalai | கருங்குவளை; நீல நிற நீர்மலர் |
| ஆம்பல் | Ambal | இரவில் மலரும் வெள்ளை நீர்மலர் |
| அல்லி | Alli | அல்லி மலர், ஆம்பல் இனம் |
| குமுதா | Kumutha | ஆம்பல் மலர் |
| காந்தள் | Kanthal | மலைச்சரிவில் பூக்கும் சிவப்பு மலர் |
| செங்காந்தள் | Sengkanthal | செந்நிறக் காந்தள்; தமிழ்நாட்டின் மாநில மலர் |
| செண்பகம் | Senbagam | செண்பக மலர் |
| செண்பகவல்லி | Senbagavalli | செண்பகக் கொடி போன்றவள் |
| செவ்வந்தி | Sevvanthi | செவ்வந்தி மலர் |
| குறிஞ்சி | Kurinji | குறிஞ்சி மலர்; மலையும் மலை சார்ந்த நிலமும் |
| நெய்தல் | Neythal | நெய்தல் நீர்மலர்; கடலும் கடல் சார்ந்த நிலமும் |
| பாரிஜாதம் | Parijatham | இரவில் மலரும் பவளமல்லி |
| கமலா | Kamala | தாமரை (வடமொழி) |
| பத்மா | Padma | தாமரை (வடமொழி) |
| நளினி | Nalini | தாமரை (வடமொழி) |
| சரோஜா | Saroja | நீர்நிலையில் பிறந்தது — தாமரை (வடமொழி) |
| பங்கஜம் | Pangajam | சேற்றில் பிறந்தது — தாமரை (வடமொழி) |
| வனஜா | Vanaja | நீரில் பிறந்தது — தாமரை (வடமொழி) |
| புஷ்பா | Pushpa | மலர் (வடமொழி) |
| புஷ்பலதா | Pushpalatha | பூக்கும் கொடி (வடமொழி) |
ஒரு நேர்மையான குறிப்பு: மலர் என்று நேரடியாகப் பொருள்படும் ஆண் பெயர்கள் பெண் பெயர்களைவிடக் குறைவு. அதற்குக் காரணம் மொழி அல்ல, வழக்கம். ஆண் பெயர்களில் மலர் வரும்போது அது பெரும்பாலும் இரண்டு வழிகளில் வருகிறது — ஒன்று, தாமரையை அடைமொழியாகக் கொண்ட திருமால் தொடர்பான பெயர்கள்; இரண்டு, மலரோடு வண்ணன், வேந்தன், செல்வன் என்று ஒரு சொல் சேர்ந்து உருவாகும் கூட்டுப் பெயர்கள். இங்கே உள்ளவை உண்மையில் வழக்கில் இருக்கும் பெயர்கள் மட்டுமே.
| பெயர் | ஆங்கிலம் | பொருள் |
|---|---|---|
| மலரவன் | Malaravan | மலரில் தோன்றியவன் |
| மலர்வண்ணன் | Malarvannan | மலரின் நிறமும் மென்மையும் கொண்டவன் |
| பூவண்ணன் | Poovannan | பூவின் நிறம் கொண்டவன் |
| தாமரைச்செல்வன் | Thamaraiselvan | தாமரைச் செல்வம் போன்றவன் |
| தாமரைக்கண்ணன் | Thamaraikkannan | தாமரைக் கண்ணன்; திருமாலின் அடைமொழி |
| குமுதன் | Kumuthan | ஆம்பல் மலர் |
| செண்பகன் | Senbagan | செண்பக மலர் |
| சண்பகராமன் | Chenbagaraman | செண்பகம் + இராமன் |
| கொன்றைவேந்தன் | Kondraivendhan | கொன்றை மாலை அணிந்தவன், சிவன்; ஔவையார் நூலின் பெயரும் இதுவே |
| மகிழன் | Magizhan | மகிழம் மலர்; மகிழ்ச்சி உடையவன் |
| வாகை | Vaagai | வாகை மலர்; வெற்றி மாலை |
| வேங்கை | Vengai | வேங்கை மரத்தின் பொன்னிற மலர்; புலி |
| அரவிந்தன் | Aravindhan | தாமரை (வடமொழி) |
| பங்கஜன் | Pangajan | தாமரையில் பிறந்தவன் (வடமொழி) |
| கமலேஷ் | Kamalesh | தாமரையின் தலைவன் (வடமொழி) |
| கமலகாந்தன் | Kamalakanthan | தாமரையில் உறைபவளின் துணைவன் (வடமொழி) |
| கமலநாதன் | Kamalanathan | தாமரையின் நாதன் (வடமொழி) |
| புஷ்பராஜ் | Pushparaj | மலர்களின் அரசன் (வடமொழி) |
சில குடும்பங்கள் தூய தமிழ்ப் பெயரையே விரும்புகின்றன; சில குடும்பங்கள் தலைமுறையாக வடமொழி வேர் கொண்ட பெயர்களையே வைத்து வருகின்றன. இரண்டும் சரி. இங்கே தேவைப்படுவது ஒரு தீர்ப்பு அல்ல, ஒரு தெளிவான பட்டியல் மட்டுமே.
தூய தமிழ்: மலர், பூ, முல்லை, மல்லிகை, தாமரை, ஆம்பல், குவளை, அல்லி, காந்தள், கொன்றை, வேங்கை, குறிஞ்சி, நெய்தல், மகிழ், வாகை, செவ்வந்தி — இவற்றின் மேல் கட்டப்பட்ட மலர்விழி, பூங்கொடி, பூங்குழலி, மலரரசி, தாமரைச்செல்வி, கொன்றைவேந்தன் ஆகியவையும் தமிழ்க் கூட்டுப் பெயர்களே.
வடமொழி வேர்: கமலா, பத்மா, நளினி, சரோஜா, பங்கஜம், வனஜா, புஷ்பா, புஷ்பலதா, பாரிஜாதம், அரவிந்தன், கமலேஷ், கமலகாந்தன், கமலநாதன், பங்கஜன், புஷ்பராஜ். செண்பகமும் குமுதமும் வடமொழி வேர் கொண்டவை என்றாலும், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாகத் தமிழ் இலக்கியத்திலும் வழக்கிலும் இருப்பதால் அவற்றைத் தமிழ்ச் சொற்களாகவே பலரும் உணர்கிறார்கள். மொழிகள் இப்படித்தான் ஒன்றோடொன்று வாழ்கின்றன.
தமிழில் மலர்ப் பெயர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று உண்டு. சங்க இலக்கியம் நிலத்தை ஐந்தாகப் பிரித்தது; அந்த ஐந்து நிலங்களுக்கும் அது வைத்த பெயர்கள் மலர்களின் பெயர்கள்தான். மலையும் மலை சார்ந்த இடமும் குறிஞ்சி; காடும் காடு சார்ந்த இடமும் முல்லை; வயலும் ஊரும் மருதம்; கடலும் கடற்கரையும் நெய்தல்; வறண்ட நிலம் பாலை. ஒவ்வொரு நிலமும் அந்த நிலத்தில் பூக்கும் மலரின் பெயரால் அழைக்கப்பட்டது.
இதைவிட நுட்பமானது அடுத்த படி. ஒவ்வொரு நிலத்துக்கும் ஒரு உணர்வும் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. குறிஞ்சி — காதலர் சேர்தல். முல்லை — காத்திருத்தல். மருதம் — ஊடல். நெய்தல் — பிரிந்தவரை எண்ணி இரங்குதல். பாலை — பிரிதல். ஒரு பாடலின் முதல் வரியில் ஒரு மலரின் பெயர் வந்தால், அது எந்த நிலம், எனவே எந்த உணர்வு என்பது கேட்பவருக்குத் தெரிந்துவிடும்.
இன்று பெயராகப் பயன்படுத்தப்படுவது இதில் மூன்று — முல்லை, குறிஞ்சி, நெய்தல். மருதம் பெண் பெயராக வருவதில்லை, ஆனால் 'மருதன்' ஆண் பெயராக இருக்கிறது. பாலை மட்டும் யாரும் பெயராக வைப்பதில்லை; அது வறட்சியையும் பிரிவையும் குறிக்கிறது என்பது அதற்குக் காரணம். இது ஒரு சிறிய விஷயம் போலத் தோன்றலாம். ஆனால் 'முல்லை' என்று உங்கள் மகளுக்குப் பெயர் வைக்கும்போது, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாகக் காத்திருத்தலின் அடையாளமாக இருந்து வரும் ஒரு சொல்லை அவளுக்குக் கொடுக்கிறீர்கள் என்பது தெரிந்திருப்பது நல்லது.
கேள்வி: மலர் என்று பொருள்படும் ஆண் பெயர்கள் ஏன் இவ்வளவு குறைவு? — இது மொழியின் குறை அல்ல, வழக்கத்தின் விளைவு. தமிழில் ஆண் பெயர்கள் பாரம்பரியமாக வலிமை, ஆட்சி, கொடை, தெய்வம் ஆகியவற்றைச் சுற்றியே அமைந்தன; மலர் மென்மையின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டதால் பெண் பெயர்களில் சேர்ந்தது. இது இப்போது மாறுகிறது — மகிழன், மலரவன், பூவண்ணன், தாமரைச்செல்வன் இன்று இயல்பாக ஏற்கப்படுகின்றன.
கேள்வி: முல்லை, மல்லிகை — இரண்டும் ஒரே பூதானே? — ஒரே இனம், ஆனால் ஒரே மலர் அல்ல. முல்லை காட்டில் தானாகப் படரும் சிறிய காட்டு மல்லிகை; மல்லிகை நாம் வளர்த்து மாலையாகக் கட்டும் பெரிய, மணம் மிகுந்த மலர். பெயராகப் பார்க்கும்போது இன்னொரு வேறுபாடும் உண்டு: முல்லை என்பது ஒரு நிலத்தின் பெயரும்கூட, எனவே அதற்குக் கூடுதலான இலக்கியப் பின்னணி இருக்கிறது. மல்லிகைக்கு அது இல்லை, ஆனால் அதற்குப் பதிலாக அன்றாட வாழ்க்கையின் வாசனை இருக்கிறது.
கேள்வி: என் அம்மாவின் பெயர் செண்பகம். அதே வேரை வைத்துக்கொண்டு புதிதாக ஒரு பெயர் வைக்க முடியுமா? — முடியும், அதுதான் தமிழில் மிக அழகாக வேலை செய்யும் ஒரு வழி. செண்பகா, செண்பகவல்லி, செண்பகமலர், சண்பகம் என்று அதே வேரை வைத்துக்கொண்டு ஒலியை மாற்றலாம். அல்லது மலரையே மாற்றி, பாட்டியின் மாலைக் கட்டும் வழக்கத்தை நினைவூட்டும் மல்லிகை, முல்லை, நறுமலர் என்று செல்லலாம். இரண்டாவது வழியில் ஒரு நன்மை உண்டு — குழந்தை யாருடைய நிழலிலும் வளராமல், தன் சொந்தப் பெயரோடு வளரும்.
கேள்வி: தாமரை, ஆம்பல், குவளை — இவை பழைய பெயர்களாக ஒலிக்குமா? — தாமரை சற்று பாரம்பரியமானது என்பது உண்மை; ஆனால் ஆம்பல், குவளை, காந்தள், முல்லை இப்போது புத்துணர்ச்சியாகக் கேட்கின்றன, ஏனெனில் அவை ஒரு காலகட்டத்தில் புழங்காமல் இருந்து திரும்பி வருகின்றன. இவை நான்குமே இரண்டு அல்லது மூன்று அசைகள், 'ழ' இல்லை, ஆங்கிலத்தில் ஒரே ஒரு எழுத்துக்கூட்டல்தான் சாத்தியம் — வெளிநாட்டில் வளரும் குழந்தைக்கும் இவை சுமையாகா.