சாலை பாதுகாப்பு கட்டுரை: 10 வரி, சிறு, விரிவான கட்டுரை

'நாளைக்கு சாலை பாதுகாப்பு கட்டுரை' — இந்தப் பக்கம் என்ன தருகிறது

சாலை பாதுகாப்பு வாரம் ஜனவரி மாதம் வருகிறது; அப்போது பள்ளிகளில் கட்டுரைப் போட்டி, சுவரொட்டிப் போட்டி, பேச்சுப் போட்டி என்று பல நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும். 'நாளைக்கு சாலை பாதுகாப்பு பற்றி கட்டுரை' என்று இரவில் குழந்தை சொல்லும்போது தேவைப்படுவது இதுதான்.

இந்தப் பக்கத்தில் மூன்று நீளங்களில் கட்டுரைகள் உள்ளன — வகுப்பு 1-3க்கு 10 வரி, வகுப்பு 4-6க்கு சுமார் 200 சொற்கள், வகுப்பு 7-10க்கு சுமார் 400 சொற்கள். அப்படியே நகலெடுக்காமல், குழந்தையின் சொந்த வார்த்தைகளில் மாற்ற ஊக்குவியுங்கள் — ஆசிரியர்கள் அதைத்தான் தேடுகிறார்கள்.

கீழே ஒரு அட்டவணையும், கட்டுரையில் பயன்படுத்தக்கூடிய முழக்க வரிகளும், அடிக்கடி மதிப்பெண் இழக்கச் செய்யும் தவறுகளின் பட்டியலும் உள்ளன. இவை மூன்றும் சேர்ந்தால் ஒரு கட்டுரை தயார்.

10 வரிக் கட்டுரை (வகுப்பு 1-3)

1. சாலை பாதுகாப்பு என்பது நாம் அனைவரும் பாதுகாப்பாக வீடு திரும்புவதற்கான வழி.

2. சாலையைக் கடக்கும் முன் வலது, இடது, மீண்டும் வலது பார்க்க வேண்டும்.

3. வரிக்குதிரைக் கோடு (சீப்ரா) இருக்கும் இடத்திலேயே சாலையைக் கடக்க வேண்டும்.

4. சிவப்பு விளக்கு எரிந்தால் நிற்க வேண்டும்; பச்சை விளக்கு எரிந்தால் செல்லலாம்.

5. இருசக்கர வாகனத்தில் செல்லும்போது தலைக்கவசம் அணிய வேண்டும்.

6. காரில் செல்லும்போது இருக்கை பட்டை அணிய வேண்டும்.

7. நடைபாதை இருந்தால் அதில் மட்டுமே நடக்க வேண்டும்.

8. சாலையில் நடக்கும்போது கைபேசியைப் பார்க்கக் கூடாது.

9. பள்ளிப் பேருந்து முழுமையாக நின்ற பிறகே ஏற வேண்டும், இறங்க வேண்டும்.

10. விதிகளைப் பின்பற்றுவது நமக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உயிர் காக்கும்.

சிறு கட்டுரை (வகுப்பு 4-6, சுமார் 200 சொற்கள்)

நம் நாட்டில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் சாலை விபத்துகளால் ஏராளமான உயிர்கள் பறிபோகின்றன. இவற்றில் பெரும்பாலானவை கவனக்குறைவாலும் விதிகளை மீறுவதாலும் நிகழ்பவை. எனவே சாலை பாதுகாப்பு என்பது காவல்துறையின் வேலை மட்டுமல்ல; அது ஒவ்வொரு மனிதனின் பொறுப்பு.

சாலையைக் கடக்கும் முன் இரு பக்கமும் பார்க்க வேண்டும்; வரிக்குதிரைக் கோட்டையும் மேம்பாலத்தையும் பயன்படுத்த வேண்டும். இருசக்கர வாகனத்தில் தலைக்கவசமும், நான்கு சக்கர வாகனத்தில் இருக்கை பட்டையும் கட்டாயம். வேகமாகச் செல்வதால் மிச்சமாகும் சில நிமிடங்களைவிட, பாதுகாப்பாகச் சேருவதே முக்கியம்.

மாணவர்களாகிய நாம் செய்யக்கூடியது இரண்டு: நாம் விதிகளைப் பின்பற்றுவது, மற்றும் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கும் அதை நினைவூட்டுவது. அப்பா தலைக்கவசம் இல்லாமல் புறப்பட்டால் கேட்பது, அண்ணன் வேகமாகச் சென்றால் சொல்வது — இது சிறிய செயல் அல்ல.

நமது ஊரில் விபத்து அதிகம் நடக்கும் இடம் எது என்று கவனித்தால், அங்கே ஏதேனும் ஒரு காரணம் தெரியும் — வளைவு, விளக்கு இல்லாமை, வேகத் தடை இல்லாமை. அதைப் பள்ளி வழியாகவோ ஊராட்சி வழியாகவோ தெரிவிப்பதும் ஒரு சிறு குடிமகனின் பணி.

பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் நாம் கவனிக்க வேண்டியவை பல. பேருந்து முழுமையாக நின்ற பிறகே ஏற வேண்டும்; சாலையின் நடுவே நின்று பேசக் கூடாது; காதில் ஒலிபெருக்கி வைத்துக்கொண்டு சாலையைக் கடக்கக் கூடாது. சைக்கிளில் செல்பவர்கள் இரண்டு பேர் அருகருகே சென்று பேசுவது ஆபத்தானது.

விதிகள் நம்மைக் கட்டுப்படுத்த அல்ல, நம்மைக் காப்பாற்றவே இருக்கின்றன. 'விதிகளைப் பின்பற்றுங்கள், உயிரைக் காப்பாற்றுங்கள்' என்பதே சாலை பாதுகாப்பின் மையக் கருத்து.

விரிவான கட்டுரை (வகுப்பு 7-10, சுமார் 400 சொற்கள்)

முன்னுரை: இன்றைய உலகில் சாலைகள் நமது வாழ்வின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டன. பள்ளி, அலுவலகம், மருத்துவமனை, சந்தை — எங்கு செல்வதற்கும் சாலையையே நம்பியிருக்கிறோம். வாகனங்களின் எண்ணிக்கை ஆண்டுதோறும் அதிகரித்து வருகிறது; அதனுடன் விபத்துகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கிறது. இந்தியாவில் சாலை விபத்துகள் இளைஞர்களின் மரணத்திற்கான முக்கியக் காரணங்களில் ஒன்றாக இருப்பது கவலைக்குரியது.

விபத்துகளுக்கான காரணங்கள்: அதிவேகம், குடித்துவிட்டு வாகனம் ஓட்டுதல், கைபேசியில் பேசிக்கொண்டே ஓட்டுதல், தலைக்கவசம் மற்றும் இருக்கை பட்டை அணியாமை, சிவப்பு விளக்கை மீறுதல், தவறான பக்கம் செல்லுதல் — இவையே பெரும்பாலான விபத்துகளுக்குக் காரணமாக அமைகின்றன. சாலைகளின் தரமின்மை, போதிய விளக்கு வசதி இல்லாமை போன்ற காரணங்களும் உண்டு.

நடைபயணிகளுக்கான விதிகள்: நடைபாதை இருந்தால் அதில் மட்டுமே நடக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் சாலையின் வலது ஓரமாக, வரும் வாகனங்களை எதிர்நோக்கி நடக்க வேண்டும். சாலையைக் கடக்கும் முன் நின்று, வலது-இடது-வலது பார்த்து, வாகனம் இல்லாத நேரத்தில் கடக்க வேண்டும். ஓடிக் கடப்பது ஆபத்தானது. இரவில் நடக்கும்போது வெளிர் நிற ஆடை அணிவது நல்லது.

வாகன ஓட்டிகளுக்கான விதிகள்: ஓட்டுநர் உரிமம் இல்லாமல் வாகனம் ஓட்டக் கூடாது; 18 வயதுக்குக் கீழ் உள்ளவர்கள் வாகனம் ஓட்டுவது சட்டப்படி குற்றம். வேக வரம்பைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும், குறிப்பாகப் பள்ளி மற்றும் மருத்துவமனைப் பகுதிகளில். திரும்பும் முன் சமிக்ஞை காட்ட வேண்டும். மது அருந்திவிட்டு ஓட்டுவது தன்னையும் பிறரையும் கொல்லும் செயல்.

பள்ளி மாணவர்களின் பங்கு: பள்ளிப் பேருந்து முழுமையாக நின்ற பிறகே ஏறவும் இறங்கவும் வேண்டும். சைக்கிளில் செல்பவர்கள் ஒற்றை வரிசையில் செல்ல வேண்டும், இரு கைகளையும் கைப்பிடியில் வைத்திருக்க வேண்டும். மேலும் மாணவர்கள் வீட்டிலும் தெருவிலும் விழிப்புணர்வைப் பரப்பலாம் — சுவரொட்டி, தெருக்கூத்து, பேச்சு போன்றவற்றின் மூலம்.

பொது போக்குவரத்தும் பொறுப்பும்: பேருந்திலும் ரயிலிலும் பயணிக்கும்போது படிக்கட்டில் தொங்கிச் செல்வது, ஓடும் வாகனத்தில் ஏறுவது, இறங்குவது — இவை ஒவ்வொரு ஆண்டும் பல மாணவர்களின் உயிரைப் பறிக்கின்றன. நண்பர்கள் செய்கிறார்கள் என்பதற்காகச் செய்வது துணிச்சல் அல்ல. பேருந்து நிற்கும் இடத்திலேயே ஏறுவதும் இறங்குவதும் மிக எளிய, மிக முக்கியமான பழக்கம்.

விபத்து நடந்தால் என்ன செய்வது: முதலில் அவசர எண் 108ஐ அழைத்து ஆம்புலன்ஸ் வரவழைக்க வேண்டும். காயமடைந்தவரை அவசரமாக நகர்த்துவது சில நேரங்களில் காயத்தை மோசமாக்கும் — தலை அல்லது முதுகுத்தண்டு காயம் இருக்கலாம். உதவி செய்பவர்களைச் சட்டம் பாதுகாக்கிறது என்பதை அறிந்திருப்பது முக்கியம்; 'நல்ல சமாரியன்' வழிகாட்டுதலின்படி உதவியவர் தேவையற்ற விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படக் கூடாது. விபத்துக்குப் பிறகான முதல் ஒரு மணி நேரம் 'தங்க மணி நேரம்' எனப்படுகிறது — அந்த நேரத்தில் மருத்துவ உதவி கிடைத்தால் பல உயிர்களைக் காப்பாற்ற முடியும்.

அரசின் நடவடிக்கைகள்: மோட்டார் வாகனச் சட்டம் திருத்தப்பட்டு அபராதத் தொகைகள் உயர்த்தப்பட்டுள்ளன; தலைக்கவசம் இல்லாமல் செல்வது, குடித்துவிட்டு ஓட்டுவது, வேக வரம்பை மீறுவது ஆகியவற்றுக்குக் கடுமையான தண்டனைகள் உண்டு. சாலைகளில் வேகத் தடைகள், சமிக்ஞை விளக்குகள், பள்ளிப் பகுதிகளில் எச்சரிக்கைப் பலகைகள் அமைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் சட்டம் மட்டும் போதாது — விதியை மதிக்கும் பழக்கம் வீட்டிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும்.

விழிப்புணர்வின் பங்கு: சட்டமும் அபராதமும் ஒரு பக்கம்; பழக்கம் இன்னொரு பக்கம். ஒரு குழந்தை வீட்டில் தலைக்கவசம் அணியச் சொல்லிக் கேட்டால், பெரியவர்கள் அதைத் தட்டிக்கழிப்பது கடினம். பள்ளிகளில் நடத்தப்படும் சுவரொட்டிப் போட்டிகள், தெருக்கூத்து, விழிப்புணர்வுப் பேரணிகள் — இவை வெறும் நிகழ்ச்சிகள் அல்ல; அவை அடுத்த தலைமுறையின் பழக்கத்தை உருவாக்குகின்றன.

முடிவுரை: சாலை பாதுகாப்பு என்பது ஒரு நாள் அனுசரிக்கும் நிகழ்ச்சி அல்ல; அது ஒவ்வொரு நாளின் பழக்கம். ஒரு நிமிடம் தாமதமாகச் செல்வது தவறல்ல — ஆனால் ஒரு நிமிடம் சீக்கிரம் செல்ல முயன்று உயிரை இழப்பது ஈடுசெய்ய முடியாதது. வீட்டில் ஒருவர் காத்திருக்கிறார் என்பதை ஒவ்வொரு முறை வாகனத்தில் ஏறும்போதும் நினைவில் கொள்வோம். விதிகளை மதிப்போம், பாதுகாப்பாக வீடு திரும்புவோம்.

ஒரே பார்வையில்

கட்டுரையில் பயன்படுத்தக்கூடிய மேற்கோள்களும் முழக்கங்களும்

'வேகம் வேண்டாம், விவேகம் வேண்டும்.'

'விதிகளைப் பின்பற்றுங்கள் — உயிரைக் காப்பாற்றுங்கள்.'

'தலைக்கவசம் ஒரு சுமை அல்ல, அது ஒரு கவசம்.'

'சாலை அனைவருக்கும் சொந்தம்; பொறுப்பும் அனைவருக்கும் சொந்தம்.'

'ஒரு நிமிடம் தாமதம் பரவாயில்லை; ஒரு வாழ்நாள் இழப்பு ஈடுசெய்ய முடியாதது.'

'சாலை விதி என்பது தண்டனை அல்ல, பாதுகாப்பு.'

எழுதும்போது தவிர்க்க வேண்டியவை

துல்லியமாகத் தெரியாத எண்களை எழுதுவது. 'ஒவ்வொரு ஆண்டும் இத்தனை லட்சம் பேர்' என்று நிச்சயமில்லாத புள்ளிவிவரத்தை எழுதுவதைவிட, 'ஆண்டுதோறும் ஆயிரக்கணக்கானோர்' என்று எழுதுவது பாதுகாப்பானது.

விதிகளை மட்டும் பட்டியலிட்டு நிறுத்திவிடுவது. பட்டியல் ஒரு கட்டுரை அல்ல — ஏன் இந்த விதி, அதை மீறினால் என்ன ஆகும் என்ற விளக்கம் இருந்தால்தான் மதிப்பெண்.

முன்னுரை, கருத்து, முடிவுரை என்ற அமைப்பு இல்லாமல் எழுதுவது. மூன்று பகுதிகளும் தெளிவாக இருந்தால் ஆசிரியர் படிக்க எளிதாகும்.

அச்சுறுத்தும் விவரங்களை மிகைப்படுத்தி எழுதுவது. விபத்தின் கொடூரத்தை விவரிப்பதைவிட, அதைத் தவிர்க்கும் வழியைச் சொல்வதே கட்டுரையின் நோக்கம் — குறிப்பாகச் சிறு வகுப்புகளில்.

பெற்றோருக்கு: கட்டுரை எழுத கற்றுத்தரும் வழி

கட்டுரையை நகலெடுப்பதைவிட, குழந்தையிடம் மூன்று கேள்விகள் கேளுங்கள்: 'விபத்து ஏன் நடக்கிறது?', 'நாம் என்ன செய்யலாம்?', 'நீ பார்த்த ஒரு உதாரணம் சொல்'. இந்த மூன்று பதில்களே ஒரு கட்டுரையின் அமைப்பு — முன்னுரை, கருத்து, முடிவுரை.

சொந்த அனுபவம் ஒரு வரி இருந்தால் கட்டுரை உயிர்பெறும். 'எங்கள் தெருவில் பள்ளி நேரத்தில் வாகனங்கள் வேகமாகச் செல்கின்றன' போன்ற ஒரு வரி, மனப்பாடம் செய்த பத்து வரிகளைவிட மதிப்பெண் பெறும்.

வீட்டிலேயே ஒரு பயிற்சி: அடுத்த முறை சாலையைக் கடக்கும்போது குழந்தையையே வழிநடத்தச் சொல்லுங்கள் — எப்போது நிற்பது, எங்கே பார்ப்பது, எப்போது கடப்பது. கட்டுரையை விடப் பாடம் அங்கே நடக்கும்.

போட்டிக்கு எழுதுவதென்றால் ஒரு சொந்த முழக்கத்தை உருவாக்கச் சொல்லுங்கள். குழந்தையே யோசித்த ஒரு வரி, இணையத்திலிருந்து எடுத்த பத்து வரிகளைவிட நடுவர்களைக் கவரும்.

கட்டுரையை மூன்று பத்திகளாகப் பிரித்து எழுதப் பழக்குங்கள்: முதல் பத்தி பிரச்சினை, இரண்டாவது தீர்வு, மூன்றாவது நமது பங்கு. இந்த அமைப்பு எந்தத் தலைப்புக்கும் வேலை செய்யும் — ஒரு முறை கற்றுக்கொண்டால் ஆண்டு முழுவதும் பயன்படும்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

**சாலை பாதுகாப்பு வாரம் எப்போது?** இந்தியாவில் தேசிய சாலை பாதுகாப்பு வாரம் பொதுவாக ஜனவரி மாதம் அனுசரிக்கப்படுகிறது; பள்ளிகளில் அப்போதே போட்டிகள் நடைபெறும்.

**எத்தனை வயதில் வாகனம் ஓட்டலாம்?** ஓட்டுநர் உரிமம் பெற 18 வயது வேண்டும். அதற்குக் குறைவான வயதில் ஓட்டுவது சட்டப்படி குற்றம்; பெற்றோர் மீதும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்.

**கட்டுரையில் புள்ளிவிவரம் சேர்க்க வேண்டுமா?** வகுப்பு 7 மேல் ஆம் — ஆனால் துல்லியமான ஆண்டு தெரியாவிட்டால் 'ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆயிரக்கணக்கானோர்' என்று பொதுவாக எழுதுவதே பாதுகாப்பானது.

**முழக்கம் ஏதேனும் சேர்க்கலாமா?** 'விதிகளைப் பின்பற்றுங்கள், உயிரைக் காப்பாற்றுங்கள்', 'வேகம் வேண்டாம், விவேகம் வேண்டும்' — இவை பொருத்தமான முடிவுரை வரிகள்.

**தலைக்கவசம் பின்னால் அமர்பவருக்கும் கட்டாயமா?** ஆம். சட்டப்படி ஓட்டுநருக்கும் பின்னால் அமர்பவருக்கும் தலைக்கவசம் கட்டாயம்; குழந்தைகளுக்கும் பொருந்தும்.

**விபத்து நடந்தால் யாரை அழைக்க வேண்டும்?** 108 — ஆம்புலன்ஸ்; 112 — பொது அவசர எண். உதவி செய்பவரைச் சட்டம் பாதுகாக்கிறது.