குழந்தை பேச ஆரம்பிக்கும் வயது: வரம்புகளும், உண்மையான எச்சரிக்கைக் குறிகளும்

விழா மண்டபத்தில் ஒரு இரண்டு வயதுக் குழந்தை

ஒரு உறவினர் வீட்டு விழா. மண்டபத்தின் ஒரு மூலையில் இரண்டு வயது நிரம்பிய ஒரு பையன் கைவிரலை வாயில் வைத்தபடி நிற்கிறான். அத்தை குனிந்து 'பாப்பா, என்ன பேரு?' என்று கேட்கிறார். பதில் இல்லை. மூன்று முறை கேட்ட பிறகு அவர் நிமிர்ந்து அம்மாவைப் பார்த்துச் சொல்கிறார் — 'என் பேரன் ஒன்னரை வயசுலயே பேசிட்டானே.' மேசையின் மறுபக்கத்திலிருந்து இன்னொரு குரல்: 'வீட்ல ரெண்டு மொழி பேசறதுனாலதான் குழப்பம்.' அம்மா சிரித்துச் சமாளிக்கிறார், ஆனால் அன்று இரவு தூக்கம் வரவில்லை.

இந்தக் காட்சி எல்லா வீட்டிலும் நடக்கிறது, ஆனால் அதில் சொல்லப்படும் இரண்டு விஷயங்களுமே பொதுவாகத் தவறு. முதலாவது, ஒரு குழந்தையை இன்னொரு குழந்தையுடன் ஒப்பிடுவது. பேச்சு வளர்ச்சி வரம்புகளால் ஆனது, தேதிகளால் அல்ல — ஒரே மாதத்தில் பிறந்த இரு குழந்தைகளிடையே ஆறு மாத இடைவெளி இருப்பது இயல்பானது. இரண்டாவது, பல மொழிகள் பேச்சைத் தாமதப்படுத்தும் என்ற நம்பிக்கை. அது ஆதாரமற்றது; இந்தப் பக்கத்தில் அதை விரிவாகப் பார்ப்போம்.

அதே சமயம் ஒரு நேர்மையான எல்லைக்கோடும் இருக்கிறது. 'எல்லாம் சரியாகிடும், அவனுக்கு அப்பாவும் தாமதமாதான் பேசினார்' என்று நிறுத்திவிடக் கூடிய இடம் இல்லை. காத்திருப்பதுதான் இங்கே விலை உயர்ந்தது; மூளையின் மொழிப் பகுதி மிக வேகமாக வளரும் ஆண்டுகள் இவைதான். எனவே இந்தப் பக்கம் இரண்டையும் சொல்லும் — எது இயல்பான வேறுபாடு, எது மதிப்பீடு தேவைப்படும் அறிகுறி.

மாதவாரி வரம்புகள்: மழலையிலிருந்து இரு சொல் வரை

கீழே உள்ள அட்டவணையை ஒரு தேர்வுத் தாளாக அல்ல, ஒரு வரைபடமாகப் பாருங்கள். ஒவ்வொரு வரிசையிலும் உள்ளது ஒரு வரம்பு; உங்கள் குழந்தை அந்த வரம்பின் பிற்பகுதியில் இருந்தால் அது தோல்வி அல்ல. முக்கியமானது வரிசை — ஒலி, மழலை, பொருள் புரிதல், முதல் சொல், சொற்குவியல், இரு சொல் சேர்க்கை. இந்த வரிசை தவறாமல் தொடர்ந்து முன்னேறுகிறதா என்பதுதான் பார்க்க வேண்டியது.

இன்னொரு விஷயம் — பேசுவதை விட புரிந்துகொள்வது எப்போதும் முன்னால் இருக்கும். ஒரு குழந்தை பத்து சொற்களைச் சொன்னால் நூறு சொற்களைப் புரிந்துகொண்டிருக்கும். அதனால் 'பேசவில்லை' என்று கவலைப்படுவதற்கு முன், 'புரிகிறதா' என்று சோதியுங்கள். 'செருப்பை எடுத்து வா', 'அப்பாகிட்ட கொடு' போன்ற சொன்ன வேலையைச் செய்கிறாரா? பெயர் சொன்னால் திரும்பிப் பார்க்கிறாரா? விரல் நீட்டிக் காட்டுகிறாரா? இவை பேச்சுக்கு முந்தைய அடித்தளங்கள்; இவை இருந்தால் பேச்சு வரும் வாய்ப்பு பெரிது.

பேச்சை உண்மையில் வளர்ப்பது எது

மொழி கற்பிக்கப்படுவதில்லை, அது ஒரு உரையாடலில் இருந்து எடுக்கப்படுகிறது. அதனால் மிகச் சிறந்த வழி எளிமையானது — நாள் முழுவதும் குழந்தையிடம் பேசுங்கள். குளிப்பாட்டும்போது, சமைக்கும்போது, துணி மடிக்கும்போது நீங்கள் செய்வதைச் சொல்லிக்கொண்டே இருங்கள். 'இப்போ சூடான தண்ணி ஊத்தறேன்', 'இது கத்திரிக்காய், ஊதா நிறம்'. இதைக் குழந்தை கேட்டுக் கேட்டுத்தான் சொற்களைச் சேமிக்கிறது.

இரண்டாவது, காத்திருங்கள். ஒரு கேள்வி கேட்டுவிட்டு ஐந்து விநாடிகள் மௌனமாக இருந்து பாருங்கள் — பெரியவர்கள் மிக விரைவாகத் தாங்களே பதில் சொல்லிவிடுகிறார்கள். குழந்தை விரல் காட்டி 'ஆ' என்றால், உடனே பொருளைக் கொடுக்காமல் 'தண்ணி வேணுமா? தண்ணி' என்று சொல்லிக் காத்திருங்கள். இப்படிச் சிறு இடைவெளி விடுவது பேச்சுக்கான தேவையை உருவாக்கும்.

மூன்றாவது, படங்கள் உள்ள புத்தகங்கள். ஆறு மாதத்திலிருந்தே தினமும் சில நிமிடம் புத்தகம் பார்ப்பது சொற்களஞ்சியத்தைப் பெரிதாக்கும்; கதையைப் படிக்க வேண்டியதில்லை, படங்களைக் காட்டிப் பெயர் சொன்னாலே போதும். பாட்டு, தாலாட்டு, விளையாட்டு ரைம்கள் ஒலி அமைப்பைக் கற்றுத் தரும். திரைகள் இதற்கு மாற்று அல்ல — இரண்டு வயதுக்குள் திரைகள் வேண்டாம் என்பதே பரிந்துரை; திரையிலிருந்து வரும் ஒரு வழிப் பேச்சு குழந்தைக்கு மொழியைக் கற்பிப்பதில்லை, ஆனால் அது எடுக்கும் நேரம் உண்மையான உரையாடலைத் திருடிவிடும். மேலும் குழந்தை தவறாகச் சொன்னால் திருத்தி மீண்டும் சொல்லச் சொல்லாதீர்கள்; சரியான வடிவத்தை நீங்கள் இயல்பாகச் சொன்னால் போதும்.

இரண்டு மூன்று மொழி பேசும் வீடு: கட்டுக்கதையை இங்கேயே முடிப்போம்

வீட்டில் தமிழ், பள்ளியில் ஆங்கிலம், பாட்டி வீட்டில் தெலுங்கோ கன்னடமோ இந்துஸ்தானியோ — இது தென்னிந்தியக் குடும்பங்களில் மிகச் சாதாரணமான அமைப்பு. இதைப் பற்றி முதலில் தெளிவாகச் சொல்கிறோம்: பல மொழிகளுக்கு இடையில் வளர்வது பேச்சைத் தாமதப்படுத்தாது. மனித மூளை பல மொழிகளைச் சமாளிக்கும் திறனுடன் அமைந்தது; உலகின் பெரும்பாலான குழந்தைகள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மொழிகளுடன்தான் வளர்கிறார்கள். மொழி மாற்றம் ஒரு குறைபாடு அல்ல.

குழப்பம் என்று தோன்றுவது உண்மையில் திறமை. ஒரே வாக்கியத்தில் இரு மொழிகளைக் கலப்பது — 'அம்மா, என் ஷூ எங்க?' — குழப்பத்தின் அறிகுறி அல்ல; இரு மொழிகளையும் ஒரே நேரத்தில் கையாளும் ஒரு திறனின் அறிகுறி. வீட்டில் பெரியவர்களும் இப்படித்தான் பேசுகிறார்கள். இது தானாகவே காலப்போக்கில் தெளிவாகும்.

சொற்களை எண்ணும்போது ஒரு நடைமுறை விதி இருக்கிறது — எல்லா மொழிகளையும் சேர்த்து எண்ண வேண்டும். 'தண்ணி' மற்றும் 'வாட்டர்' இரண்டும் தெரிந்தால் அது இரண்டு சொற்கள். ஒரே மொழியில் மட்டும் எண்ணினால் இரு மொழிக் குழந்தை பின்தங்கியிருப்பது போலத் தவறாகத் தோன்றும். ஒரு மொழியில் சில சொற்கள் அதிகமாகவும் இன்னொரு மொழியில் குறைவாகவும் இருப்பதும் இயல்பு; குழந்தை எந்த மொழியை அதிகம் கேட்கிறதோ அதில் அதிக சொற்கள் இருக்கும்.

இதனால் ஒரு முக்கியமான முடிவு வருகிறது: பள்ளியில் ஆங்கிலம் தொடங்கியதும் வீட்டில் தமிழைக் கைவிடாதீர்கள். நீங்கள் நன்றாக அறிந்த, உணர்ச்சியுடன் பேசக்கூடிய மொழியில் பேசுவதுதான் குழந்தைக்கு அதிகம் தரும்; தயங்கித் தயங்கிப் பேசும் ஆங்கிலம் அதைவிடக் குறைவாகவே கற்பிக்கும். வீட்டு மொழியை இழந்த குழந்தைகள் தாத்தா பாட்டியிடம் பேச முடியாமல் போவதுதான் நடைமுறை விளைவு. ஒவ்வொருவரும் ஒரு மொழியில் நிலையாகப் பேசுவது அல்லது இடத்திற்கு ஏற்ப மொழியைப் பிரிப்பது எளிய முறைகள். கடைசியாக ஒன்று — உண்மையான பேச்சுத் தாமதம் என்றால் அது எல்லா மொழிகளிலும் தெரியும். ஒரே ஒரு மொழியில் மட்டும் குறைவாகப் பேசுவது தாமதம் அல்ல.

எப்போது மதிப்பீடு தேவை — நேர்மையான பட்டியல்

வரம்புகள் அகலமானவை என்பது உண்மை; ஆனால் அந்த அகலத்திற்கும் ஓர் எல்லை உண்டு. கீழே உள்ள எதுவும் தென்பட்டால், 'இன்னும் கொஞ்ச நாள் பார்ப்போம்' என்று விடாமல் குழந்தை மருத்துவரிடம் காட்டி மதிப்பீட்டைக் கேளுங்கள். இது ஒரு நோய் அறிவிப்பு அல்ல, ஒரு சோதனை மட்டுமே — பெரும்பாலான நேரங்களில் பரிசோதனை முடிவில் எல்லாம் சரி என்றே வரும்.

ஒரு வயதைத் தாண்டியும் மழலை ஒலிகளே இல்லாதிருப்பது; ஒரு வயதில் விரல் காட்டுதல், டாட்டா, தலையாட்டுதல் போன்ற சைகைகள் இல்லாதிருப்பது; பதினெட்டு மாதத்தில் ஒரு சொல்கூட இல்லாதிருப்பது; இரண்டு வயதில் இரு சொல் சேர்க்கை இல்லாதிருப்பது; பெயர் சொன்னாலும் திரும்பிப் பார்க்காதிருப்பது; உங்களுடன் சேர்ந்து ஒரே பொருளைப் பார்க்காமல் இருப்பது; கண்களைச் சந்திக்காமல் இருப்பது; சத்தமான ஒலிக்கு எந்த எதிர்வினையும் இல்லாதிருப்பது.

இந்தப் பட்டியலில் ஒன்று மற்றவற்றை விட முக்கியமானது — ஏற்கெனவே பேசிய சொற்களை இழப்பது. நேற்று வரை 'அம்மா', 'பால்' என்று சொன்ன குழந்தை அவற்றைச் சொல்வதை நிறுத்தினால், அல்லது முன்பு காட்டிய சைகைகளை இழந்தால், அது எந்த வயதிலும், எந்தச் சூழலிலும் மதிப்பீடு தேவைப்படும் ஒரு நிலை. இதற்குக் காத்திருக்க வேண்டாம். அடிக்கடி காது சளி பிடிக்கும் குழந்தையாக இருந்தால் கேட்கும் திறனைச் சோதிப்பது இன்னும் முக்கியம். இவை அனைத்திலும் அடுத்த படி ஒன்றுதான் — குழந்தை மருத்துவரைச் சந்திப்பது.

மதிப்பீடு என்றால் என்ன, ஏன் காத்திருப்பது விலை உயர்ந்தது

மதிப்பீடு பயமுறுத்தும் ஒன்று அல்ல. முதல் படி எப்போதும் கேட்கும் திறனைச் சோதிப்பதுதான் — ஏனெனில் கேட்காத ஒரு குழந்தை பேசக் கற்றுக்கொள்ள முடியாது, மேலும் இது மிகச் சாதாரணமான, சரிசெய்யக்கூடிய காரணங்களில் ஒன்று. காதுச் சோதனை வலியில்லாதது; சிறு குழந்தைகளுக்குத் தூக்கத்திலேயே செய்யக்கூடிய முறைகள் இருக்கின்றன. அடுத்து குழந்தை மருத்துவர் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சியைப் பார்ப்பார், தேவைப்பட்டால் பேச்சு மொழி நிபுணரிடம் அனுப்புவார்.

பேச்சுப் பயிற்சி என்பது குழந்தையை ஒரு அறையில் உட்கார வைத்துச் சொற்களைத் திரும்பச் சொல்லச் செய்வது அல்ல. நிபுணர் பெரும்பாலும் பெற்றோருக்கே பயிற்சி தருவார் — விளையாட்டின் நடுவே எப்படி இடைவெளி விடுவது, எப்படிச் சைகைகளை ஊக்குவிப்பது, வீட்டில் நாள் முழுவதும் எப்படி மொழியைச் சேர்ப்பது. அதனால்தான் வீட்டு உறுப்பினர்கள் சேர்ந்து செய்யும்போது மாற்றம் வேகமாக வருகிறது.

காத்திருப்பதன் விலை இதுதான்: மூளையின் மொழிப் பகுதி முதல் மூன்று ஆண்டுகளில் மிக வேகமாக இணைப்புகளை உருவாக்குகிறது. அந்தக் காலத்தில் கொடுக்கப்படும் உதவி மிகக் குறைந்த முயற்சியில் அதிக பலனைத் தரும். ஆறு மாதம் காத்திருந்து 'தானாக வரும்' என்று பார்ப்பது, தேவைப்பட்டால் அந்த ஆறு மாதத்தை இழப்பதாகும். மதிப்பீட்டில் எதுவும் இல்லை என்று வந்தால் நீங்கள் இழந்தது ஒரு சந்திப்பு நேரம் மட்டுமே; இருந்தால் நீங்கள் மிகச் சரியான நேரத்தில் தொடங்கியிருப்பீர்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்