பாரம்பரிய தமிழ் விளையாட்டுகள்: விதிகளும், எந்த வயதுக்கு எது என்பதும்

தாத்தா பலகையை இறக்கி வைத்த மாலை

மாலை ஆறு மணி. தாத்தா அலமாரியிலிருந்து ஒரு நீளமான மரப் பலகையை இறக்கித் தரையில் வைக்கிறார். இரண்டு வரிசைகளில் பதினான்கு குழிகள்; ஒரு பழைய டப்பாவில் புளிய விதைகள். ஏழு வயது பேத்தி அருகில் உட்கார்ந்து கேட்கிறாள் — 'இது என்ன ஆட்டம்?' அவளுக்குத் தெரிந்த ஆட்டங்கள் எல்லாம் திரையில் தொட்டு விளையாடுபவை. தாத்தா பேசாமல் ஒவ்வொரு குழியிலும் ஆறு விதைகளாக அடுக்குகிறார். அடுத்த நாற்பது நிமிடம் அந்த வீட்டில் யாரும் போனைத் தேடவில்லை.

இது பழமையை நினைத்து ஏங்கும் கட்டுரை அல்ல. பல்லாங்குழி என்பது ஒரு கூட்டல் கழித்தல் பயிற்சி. தாயம் ஒரு நிகழ்தகவுப் பாடம். கிட்டிப்புள் கை கண் ஒருங்கிணைப்பு. நொண்டி சமநிலை. இவற்றுக்கு மின்சாரம் தேவையில்லை — ஒரு பலகை, சில கூழாங்கற்கள், கொஞ்சம் இடம், ஒரு துணை. அவ்வளவுதான்.

ஒரு நேர்மையான குறிப்பை முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறோம். இந்த ஆட்டங்களுக்கு ஒரே ஒரு சரியான விதி என்பது கிடையாது. குழியில் எத்தனை விதை போடுவது, எந்தத் திசையில் விதைப்பது, எப்போது எதிராளியின் விதைகளைப் பறிப்பது — இவை ஊருக்கு ஊர், வீட்டுக்கு வீடு மாறுகின்றன. இங்கே தந்திருப்பது பரவலாக விளையாடப்படும் வடிவம். உங்கள் பாட்டி வேறு விதம் சொன்னால் அதுவும் தவறல்ல; அந்த விதியை வைத்தே விளையாடுங்கள்.

பல்லாங்குழி: பதினான்கு குழிகள், ஒரு கணக்குப் பாடம்

பல்லாங்குழிப் பலகையில் இரண்டு வரிசைகளாக ஏழு ஏழு குழிகள் இருக்கும். இரண்டு பேர் விளையாடுவது வழக்கம்; ஒவ்வொருவருக்கும் தன் பக்க வரிசை சொந்தம். காய்களாகப் புளிய விதை, சோழி, அல்லது சிறு கூழாங்கல் பயன்படுத்தலாம். ஒவ்வொரு குழியிலும் எத்தனை விதை என்பது வீட்டுக்கு வீடு மாறும் — ஆறு என்பது மிகப் பரவலானது, ஐந்து அல்லது பன்னிரண்டு வைத்து விளையாடுபவர்களும் உண்டு.

உங்கள் பக்கத்தில் ஒரு குழியை எடுத்து, அதில் உள்ள விதைகள் அனைத்தையும் அள்ளி, ஒரு திசையில் அடுத்தடுத்த குழிகளில் ஒவ்வொன்றாகப் போட்டுக்கொண்டே செல்ல வேண்டும். கடைசி விதையைப் போட்ட பிறகு அடுத்த குழியில் இருப்பதை அள்ளித் தொடர்வது; அடுத்த குழி காலியாக இருந்தால், அதற்கும் அடுத்த குழியில் உள்ள விதைகள் உங்களுக்குச் சொந்தம். சில வீடுகளில், ஒரு குழியில் சரியாக நான்கு விதைகள் சேர்ந்தால் அதைப் பசு என்று சொல்லி அந்தக் குழிக்காரர் எடுத்துக்கொள்வார்கள். விதைப்பது வலமிருந்து இடமா இடமிருந்து வலமா என்பதும், பறிக்கும் விதியும் இடத்துக்கு இடம் வேறுபடும்.

முழு ஆட்டத்தையும் புரிந்து விளையாட ஆறு வயது தேவைப்படும். நான்கு, ஐந்து வயதுக் குழந்தைகள் விதைகளை எண்ணி நிரப்பும் பாதி ஆட்டமாக விளையாடலாம் — அதுவே நல்ல எண்ணிக்கைப் பயிற்சி. மூன்று வயதுக்குக் கீழ் உள்ள குழந்தைகள் இருக்கும் வீட்டில் விதைகளையும் சோழிகளையும் கவனமாக உயரத்தில் வையுங்கள்; அவை வாய்க்குள் போய் மூச்சடைக்கும் ஆபத்து உண்மையானது.

தாயமும் ஆடு புலி ஆட்டமும்: தரையில் விரியும் தந்திரம்

தாயம் ஒரு பந்தய ஆட்டம். துணியிலோ தரையிலோ வரையப்பட்ட கட்டங்களில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் காய்களை நகர்த்தி நடுவே உள்ள வீட்டை அடைய வேண்டும். எத்தனை கட்டம் நகர்வது என்பதைத் தாயக்கட்டை முடிவு செய்யும் — நான்கு பக்கங்கள் கொண்ட ஒரு நீள்சதுரக் கட்டை, பொதுவாக ஒன்று, மூன்று, நான்கு, ஆறு என்று குறிக்கப்பட்டிருக்கும். ஒன்று விழுந்தால் அதற்குப் பெயர் தாயம்; அது புதிய காயை ஆட்டத்திற்குள் கொண்டுவரவும், மீண்டும் ஒருமுறை உருட்டவும் வாய்ப்புத் தரும்.

கட்டைக்குப் பதிலாகச் சோழிகளை உருட்டி, விரிந்து விழுந்தவற்றின் எண்ணிக்கையை வைத்து நகர்த்தும் வழக்கமும் உண்டு. பலகையின் வடிவம், ஒருவருக்கு எத்தனை காய், எதிராளியின் காயை வெட்டும் விதி — இவை பகுதிக்குப் பகுதி வேறுபடும். ஆறு வயது முதல் இதை விளையாடலாம்; தோற்பதையும், தன் முறைக்காகக் காத்திருப்பதையும் தாங்கிக்கொள்ளும் பயிற்சி இதில் நிறைய இருக்கிறது.

ஆடு புலி ஆட்டம் இன்னும் தந்திரமானது: ஒருவர் பக்கம் புலிகள், மற்றவர் பக்கம் ஆடுகள் — பொதுவாக மூன்று புலிகளும் பதினைந்து ஆடுகளும்; இந்த எண்ணிக்கையும் சில இடங்களில் மாறும். புலி, தன் அருகில் உள்ள ஆட்டைத் தாண்டிக் குதித்து வேட்டையாடும்; ஆடுகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து புலிக்கு நகர வழியில்லாமல் அடைக்க வேண்டும். இரு பக்கமும் ஒரே மாதிரி இல்லாத அரிய ஆட்டம் இது. ஏழு வயதுக்கு மேல் திட்டமிடும் திறனை நன்றாக வளர்க்கும்.

கிட்டிப்புள், பம்பரம், கோலி: குறி பார்க்கக் கற்றுக்கொடுக்கும் ஆட்டங்கள்

கிட்டிப்புள் விளையாடத் திறந்த வெளி வேண்டும். ஒரு நீளமான குச்சியும், இரு முனையும் கூராகச் சீவப்பட்ட ஒரு சிறிய குச்சியும் தேவை; பெயர்களும் அளவுகளும் ஊருக்கு ஊர் மாறும். சிறிய குச்சியைத் தரையில் உள்ள சிறு பள்ளத்தில் வைத்து நீள் குச்சியால் தூக்கி, அது காற்றில் இருக்கும்போதே அடித்துத் தூரமாக அனுப்ப வேண்டும். எவ்வளவு தூரம் போனது என்பதைக் குச்சியின் நீளத்தால் அளந்து புள்ளி கணக்கிடுவார்கள்; அடித்ததை எதிரணி காற்றிலேயே பிடித்துவிட்டால் ஆட்டம் முடிந்தது. புள்ளி கணக்கிடும் முறைக்கு ஒரே தரப்படுத்தப்பட்ட வடிவம் இல்லை.

இது எட்டு வயதுக்கு மேற்பட்ட குழந்தைகளுக்கான ஆட்டம், அதுவும் திறந்த மைதானத்தில் மட்டும். பறக்கும் குச்சி கண்ணிலோ முகத்திலோ படலாம். ஜன்னல்கள், நிறுத்தப்பட்ட வாகனங்கள், நடந்து செல்பவர்கள் இருக்கும் தெருவில் இதை விளையாட விடாதீர்கள்.

பம்பரம் — நுனியில் ஒரு இரும்பு ஆணி பொருத்திய மரப் பம்பரத்தில் கயிற்றைச் சுற்றி, ஒரே வீச்சில் தரையில் சுழல விடுவது. முதல் நாள் அது சுழலவே சுழலாது; பொறுமையும் தொடர் பயிற்சியும் இல்லாமல் இது கைக்கு வராது. இரும்பு நுனி கூர்மையானது; கால் அருகிலோ கூட்டத்திற்குள்ளோ வீசக் கூடாது. கோலிக்குண்டு ஆட்டத்தில் கட்டைவிரலால் குண்டைத் தள்ளி எதிராளியின் குண்டைத் தட்டுவது; குறி பார்க்கும் திறனுக்குச் சிறந்த பயிற்சி. கண்ணாடிக் குண்டுகள் சிறு குழந்தைகளுக்கு மூச்சடைப்பு ஆபத்து — வீட்டில் மூன்று வயதுக்குக் கீழ் ஒரு குழந்தை இருந்தால், ஆடி முடித்ததும் எண்ணி எடுத்து வையுங்கள்.

நொண்டி, பாண்டி, கண்ணாமூச்சி: ஓடித் திரியும் ஆட்டங்கள்

நொண்டி என்றால் ஒற்றைக் காலில் தாவுவது. அப்படித் தாவியே மற்றவர்களைத் துரத்திப் பிடிக்கும் விதமாகவும், குறிப்பிட்ட கோட்டை முதலில் தொடும் பந்தயமாகவும் விளையாடுகிறார்கள். பாண்டி என்பது தரையில் கட்டங்கள் வரைந்து, ஒரு தட்டையான கல்லைப் போட்டு, அந்தக் கட்டத்தைத் தவிர்த்து ஒற்றைக் காலில் தாவிச் சென்று திரும்பி வருவது. கட்டங்களின் எண்ணிக்கையும் வடிவமும் பெயர்களும் ஊருக்கு ஊர் மாறும்; சில இடங்களில் இதையே நொண்டிக் கட்டம் என்பார்கள். நான்கு வயது முதல் விளையாடலாம்; சமநிலைக்கு இதைவிட நல்ல பயிற்சி இல்லை.

கண்ணாமூச்சி — ஒருவர் கண்ணை மூடி எண்ணிக்கொண்டிருக்க, மற்றவர்கள் ஒளிந்துகொள்வது. ஆனால் சில பகுதிகளில் கண்ணாமூச்சி என்றால் கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு தடவித் தொடுவதைக் குறிப்பார்கள். இரண்டுமே பழைய ஆட்டங்கள்; உங்கள் வீட்டில் எது வழக்கமோ அதுவே சரி. மூன்று வயது முதல் இதை விளையாடலாம். ஒளிந்துகொள்ளும் இடங்கள் பாதுகாப்பானவையா என்பதை — மொட்டை மாடிக் கைப்பிடிச் சுவர், பழைய பீரோ, மூடாத தண்ணீர்த் தொட்டி — பெரியவர் ஒருவர் முன்பே பார்த்து வைப்பது அவசியம்.

ஐந்து கூழாங்கற்களை வைத்து விளையாடும் ஆட்டத்திற்குப் பல பெயர்கள் உண்டு; ஒரு கல்லை மேலே தூக்கிப் போட்டு, அது விழுவதற்குள் தரையில் உள்ள இன்னொரு கல்லை எடுத்துப் பிடிப்பது. சடுகுடு பெரிய குழந்தைகளுக்கானது — ஒரே மூச்சில் எதிரணிக்குள் சென்று தொட்டுவிட்டுத் திரும்ப வேண்டும். இதற்குக் குழுவும், விழுந்தால் அடிபடாத மென்மையான மண் தரையும் வேண்டும்; கான்கிரீட்டில் விளையாட விடாதீர்கள்.

இதை வீட்டில் மீண்டும் தொடங்குவது எப்படி

எல்லா ஆட்டத்தையும் ஒரே வாரத்தில் அறிமுகப்படுத்த வேண்டாம். ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுங்கள் — வீட்டுக்குள் இருந்தால் பல்லாங்குழி, வெளியில் கொஞ்சம் இடம் இருந்தால் பாண்டி. முக்கியமான விஷயம் ஒன்று இருக்கிறது: பெரியவர்களும் விளையாட வேண்டும். நீ போய் விளையாடு என்று சொல்லிவிட்டு நீங்கள் போனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் அந்த ஆட்டம் இரண்டு நாளில் நின்றுவிடும். தாத்தா, பாட்டி, சித்தப்பா — யாரோ ஒருவர் எதிரே உட்கார்ந்தால் போதும்.

இதைப் பாடமாக மாற்றிவிடாதீர்கள். இதனால் உன் கணக்கு நல்லா வரும் என்று சொன்ன நிமிடத்தில் ஆட்டம் ஒரு வேலையாகிவிடும். தோற்றாலும் சரி, விதியை மாற்றிக் கேட்டாலும் சரி — விளையாட்டு விளையாட்டாகவே இருக்கட்டும். பரிசு, புள்ளி அட்டவணை, போட்டி எதுவும் தேவையில்லை.

பாதுகாப்பை ஒருமுறை சேர்த்துச் சொல்லிவிடுகிறோம். மூன்று வயதுக்குக் கீழ் உள்ள குழந்தை இருக்கும் வீட்டில் விதை, சோழி, கண்ணாடிக் குண்டு எல்லாம் உயரத்தில் இருக்க வேண்டும். கிட்டிப்புள் திறந்த மைதானத்தில் மட்டும். பம்பரத்தின் இரும்பு நுனியைக் கவனியுங்கள். தெருவில் விளையாடினால் வாகனம் வரும் பக்கம் பெரியவர் ஒருவர் கண் வைக்க வேண்டும். இந்த ஆட்டங்கள் தலைமுறைகளாக விளையாடப்பட்டவை என்பது உண்மை; ஆனால் அன்று தெருக்களில் இவ்வளவு வாகனங்கள் இல்லை என்பதையும் சேர்த்தே நினைவில் வையுங்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: என் குழந்தைக்கு நான்கு வயது; எந்த ஆட்டத்தில் இருந்து தொடங்கலாம்? — பாண்டி, நொண்டி, கண்ணாமூச்சி மூன்றும் நான்கு வயதுக்கு நன்றாகப் பொருந்தும்; விதிகள் எளிது, உடல் அசைவு அதிகம். பல்லாங்குழியை முழு ஆட்டமாக இல்லாமல், விதைகளை எண்ணி ஒவ்வொரு குழியிலும் ஒன்றாகப் போடும் விளையாட்டாகத் தொடங்கலாம். ஒன்று நன்றாகப் பழகிய பிறகு அடுத்ததை அறிமுகப்படுத்துங்கள்.

கேள்வி: பல்லாங்குழி விதிகள் எங்கள் வீட்டில் வேறு மாதிரி இருக்கிறதே, எது சரி? — இரண்டுமே சரி. இந்த ஆட்டங்களுக்கு எல்லா ஊருக்கும் பொதுவான ஒரே விதி என்பது இல்லை; குழிக்கு எத்தனை விதை, எந்தத் திசையில் விதைப்பது, எப்போது பறிப்பது எல்லாம் ஊருக்கு ஊர், வீட்டுக்கு வீடு மாறுகிறது. ஆட்டம் தொடங்கும் முன் இரண்டு பேரும் ஒப்புக்கொண்டால் போதும் — உங்கள் குடும்பத்தின் விதியே உங்கள் குழந்தைக்குச் சொத்து.

கேள்வி: கிட்டிப்புள் ஆபத்தானதா? — கவனமில்லாமல் விளையாடினால் ஆம். வேகமாகப் பறக்கும் சிறிய குச்சி கண்ணிலோ முகத்திலோ படலாம். எனவே எட்டு வயதுக்கு மேல், திறந்த மைதானத்தில், சுற்றி நிற்பவர்கள் தள்ளி நிற்கும் நிலையில் மட்டுமே விளையாட விடுங்கள். கண்ணில் அடிபட்டால், அல்லது வீக்கம், ரத்தக் கசிவு, பார்வை மங்கல் தெரிந்தால் வீட்டு வைத்தியம் பார்க்காமல் உடனே மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.

கேள்வி: இந்த ஆட்டங்கள் திரையை விட உண்மையிலேயே சிறந்தவையா? — ஒரு பாரம்பரிய ஆட்டத்தில் எதிரே இன்னொரு மனிதர் இருக்கிறார். முறை மாறி மாறி விளையாட வேண்டும், விதியைப் பேசி முடிவு செய்ய வேண்டும், தோற்றால் முகத்துக்கு நேராகத் தோற்க வேண்டும், உடலும் அசைய வேண்டும் — இவை எதையும் ஒரு திரை தர முடியாது. இரண்டு வயதுக்குக் கீழ் உள்ள குழந்தைகளுக்குத் திரையே வேண்டாம் என்பதே தெளிவான ஆலோசனை.