தாலாட்டுப் பாடல்கள் — ஆராரோ ஆரிரரோவின் பின்னால் இருக்கும் தமிழ் மரபு

உத்தரத்தில் தொங்கும் துணித் தொட்டில்

மதியம் இரண்டு மணி. கூரையின் கொக்கியில் ஒரு பட்டுப் புடவை மடித்துக் கட்டப்பட்டிருக்கிறது — அதுதான் தொட்டில். உள்ளே இரண்டு மாதக் குழந்தை. பாட்டி தரையில் அமர்ந்து, ஒரு கால் விரலால் தொட்டிலின் நுனியைத் தொட்டு மெல்ல ஆட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். வாயிலிருந்து வருவது ஒரு பாடல் என்று சொல்லமுடியாத ஒன்று — ஆராரோ, ஆரிரரோ. அதே இரண்டு சொற்கள், மீண்டும் மீண்டும், தொட்டில் ஆடும் அதே தாளத்தில்.

அந்தச் சொற்களுக்கு அகராதியில் பொருள் இல்லை. ஆனால் அவை தமிழ் பேசும் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இருக்கின்றன — சென்னைக் குடியிருப்பிலும், தஞ்சாவூர்க் கிராமத்திலும், சிங்கப்பூரிலும், டொராண்டோவிலும். எழுதப்படாமல், பதிவு செய்யப்படாமல், ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு வாய்மொழியாக மட்டுமே கடத்தப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

இந்தப் பக்கம் தாலாட்டு என்றால் என்ன, அது தமிழ் இலக்கியத்தில் எங்கே நிற்கிறது, வீட்டில் பாடுவதற்குப் பாரம்பரியமாக என்ன இருக்கிறது, பாடுவதால் குழந்தைக்கு என்ன கிடைக்கிறது என்பதைச் சொல்கிறது. உரிமைக் காரணங்களால் இங்கே நாட்டுப்புறப் பாடல்களும் பொதுவுடைமையான பழம்பாடல்களும் மட்டுமே இடம்பெறுகின்றன — திரைப்படப் பாடல்களின் வரிகள் இங்கே தரப்படவில்லை.

தாலாட்டு என்றால் என்ன

தாலாட்டு என்ற சொல்லுக்குப் பொதுவாகச் சொல்லப்படும் விளக்கம் 'தால்' — நாக்கு — 'ஆட்டு' என்பதிலிருந்து வந்தது, அதாவது நாவை அசைத்துப் பாடுவது. தொட்டிலை ஆட்டுவதோடும் இச்சொல் இணைத்துப் பேசப்படுகிறது. சொல்லாராய்ச்சியில் இதைப் பற்றி வெவ்வேறு கருத்துகள் உண்டு, ஆனால் நடைமுறையில் தாலாட்டு என்பது தெளிவானது — குழந்தையைத் தூங்க வைக்கப் பாடப்படும் பாடல்.

தமிழில் தாலாட்டு ஒரு முழுமையான நாட்டுப்புற இலக்கிய வடிவம். இது வெறும் தூக்கச் சாதனம் அல்ல. நாட்டுப்புறத் தாலாட்டுகளைச் சேகரித்துப் படித்தவர்கள் கவனித்த ஒரு விஷயம் உண்டு — பாடல்களில் நிறையவே பாடுபவரின் சொந்த வாழ்க்கை இருக்கும். பிறந்த வீட்டின் நினைவு, சகோதரனுக்காகக் காத்திருத்தல், வறுமை, தனிமை, இழந்த குழந்தை. குழந்தைக்கு அர்த்தம் புரியாத வயதில், தாய் தன் மனதில் இருப்பதைப் பாடிக்கொள்கிறாள். தாலாட்டு அந்த வகையில் ஒரே சமயத்தில் குழந்தைக்கானதும், பாடுபவருக்கானதும்.

வடிவமும் எளிமையானது. குறுகிய அடிகள், மீண்டும் மீண்டும் வரும் பல்லவி, தொட்டிலின் அசைவுக்கு ஏற்ற தாளம். சிக்கலான இசை அறிவு தேவையில்லை; சொற்களை மறந்தால் ஆராரோ என்று மட்டும் பாடிக்கொண்டே இருக்கலாம். அதுவும் ஒரு முழுமையான தாலாட்டுதான்.

ஆராரோ ஆரிரரோ — அந்தப் பல்லவியைப் பற்றி

தமிழ்த் தாலாட்டின் அடையாளச் சொற்கள் இவை — ஆராரோ, ஆரிரரோ, ஆராரிரரோ. இவற்றுக்குத் தனித்த சொற்பொருள் இல்லை. இவை ஓசைச் சொற்கள்; அர்த்தத்தை அல்ல, ஒலியையும் தாளத்தையும் சுமப்பவை. நீண்ட உயிரொலிகளும் உருளும் 'ர' ஒலியும் சேர்ந்து ஒரு அலை போன்ற உணர்வைத் தருகின்றன — அதனால்தான் அது தொட்டிலின் அசைவோடு அவ்வளவு இயல்பாகப் பொருந்துகிறது.

மற்றொரு பொதுவான முடிவுச் சொல் 'தாலேலோ'. இது நாட்டுப்புறப் பாடல்களிலும் பக்தி இலக்கியத்திலும் ஒரே மாதிரிப் பயன்படுகிறது. பல வீடுகளில் இரண்டையும் கலந்தே பாடுவார்கள். எது சரி என்று ஒரு விதி கிடையாது — உங்கள் வீட்டில் உங்கள் பாட்டி எப்படிப் பாடினாரோ அதுவே உங்கள் வடிவம்.

இதே தன்மை உலகம் முழுவதும் தாலாட்டுகளில் காணப்படுகிறது — பொருள் இல்லாத, ஆனால் மென்மையான ஒலிகளால் ஆன ஒரு பல்லவி. குழந்தைக்குச் சொற்களின் அர்த்தம் தேவையில்லை; தேவைப்படுவது ஒரே மாதிரி மீண்டும் மீண்டும் வரும் ஒரு ஒலி வடிவம். அதனால்தான் மறந்துபோன வரிகளுக்குப் பதிலாக ஆராரோ என்று மட்டும் பாடினாலும் அது வேலை செய்கிறது.

பல்லவிக்கு நடுவே வரும் வரிகள்தான் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் மாறுபடுபவை. குழந்தையின் பெயர், ஊரின் பெயர், குலதெய்வம், தந்தையின் தொழில், பிறந்த வீட்டின் நினைவு — எல்லாம் அங்கே நுழையும். சிலர் ராமனையும் கண்ணனையும் அழைப்பார்கள், சிலர் முருகனை. இது தவறோ சரியோ அல்ல; தாலாட்டு எப்போதுமே பாடுபவர் தன் வாழ்க்கையை உள்ளே சேர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு திறந்த வடிவம்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் தாலாட்டு

தாலாட்டு நாட்டுப்புறத்தில் மட்டும் நிற்கவில்லை; அது தமிழின் செவ்விலக்கிய வடிவங்களுக்குள்ளும் ஏறியிருக்கிறது. 'பிள்ளைத்தமிழ்' என்ற சிற்றிலக்கிய வகையில், பாட்டுடைத் தலைவரை — கடவுளையோ, ஒரு தலைவரையோ — ஒரு குழந்தையாகக் கருதி, குழந்தைப் பருவத்தின் பல்வேறு நிலைகளுக்கும் தனித்தனிப் பாடல்கள் பாடப்படுகின்றன. அந்த நிலைகளில் ஒன்று 'தாலப் பருவம்' — அதாவது தாலாட்டுப் பருவம்.

இந்த வகையின் மிகப் புகழ்பெற்ற எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்று குமரகுருபரர் இயற்றிய 'மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ்'. இதில் மதுரை மீனாட்சி ஒரு குழந்தையாகக் கருதப்பட்டு, தாலாட்டு உட்படப் பல பருவங்களுக்கும் பாடல்கள் அமைந்திருக்கின்றன. இது ஒரு அன்னையின் பாடலை இலக்கிய உயரத்துக்குக் கொண்டுசென்ற ஒரு மரபு.

பக்தி இலக்கியத்திலும் தொட்டில் பாடல் உண்டு. பெரியாழ்வார் தன் திருமொழியில் கண்ணனைத் தன் குழந்தையாக நினைத்து, தாலாட்டுப் பருவப் பாடல்களைப் பாடியிருக்கிறார் — 'தாலேலோ' என்ற முடிவுச் சொல்லோடு. ஒரு தெய்வத்தைத் தொட்டிலில் இட்டு ஆட்டும் அந்தக் கற்பனை, தமிழ்ப் பக்தி மரபின் மிக அன்பான பகுதிகளில் ஒன்று. இந்தப் பழம்பாடல்கள் அனைத்தும் நூற்றாண்டுகள் பழமையானவை, பொதுவுடைமையானவை — யார் வேண்டுமானாலும் பாடலாம்.

வீட்டில் பாடக்கூடிய பாரம்பரியப் பாடல்கள்

கீழே உள்ள அட்டவணையில் இருப்பவை நாட்டுப்புற வழக்கிலிருந்தும், பொதுவுடைமையான பழம்பாடல்களிலிருந்தும் எடுக்கப்பட்டவை. முழுப் பாடல் வரிகளுக்குப் பதிலாக முதல் அடியும் பல்லவியும் மட்டுமே தரப்பட்டுள்ளன — மீதியை உங்கள் வீட்டு வழக்கப்படி நீங்களே நிரப்பிக்கொள்ளலாம். அதுதான் தாலாட்டு எப்போதும் பயணித்த முறை.

திரைப்படப் பாடல்களின் வரிகள் இங்கே வேண்டுமென்றே தரப்படவில்லை; அவை பதிப்புரிமை பெற்றவை. பாடத் தெரிந்த திரைப்படத் தாலாட்டு ஒன்று வேண்டும் என்றால், 'மூன்றாம் பிறை' படத்தின் 'கண்ணே கலைமானே' போன்ற பாடல்களை நீங்கள் கேட்டுக் கற்றுக்கொள்ளலாம் — வரிகளை இங்கே அச்சிடுவது சரியல்ல.

பாடும்போது நினைவில் வைக்க வேண்டியது ஒன்றுதான் — குரல் நன்றாக இருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. சுருதி பிசகினாலும், வரி மறந்தாலும், ஒரே அடியை இருபது முறை திரும்பப் பாடினாலும் குழந்தைக்கு எந்த வித்தியாசமும் தெரியாது. குழந்தை கேட்பது இசையை அல்ல, உங்கள் குரலை.

பாடுவது ஏன் வேலை செய்கிறது

முதல் காரணம் மொழி. பாடலில் வரும் சொற்கள் பேச்சை விட மெதுவாகவும், தெளிவாகவும், அழுத்தமாகவும் ஒலிக்கின்றன. அதே சொற்கள் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன. இன்னும் பேசத் தொடங்காத ஒரு குழந்தைக்கு இது தமிழின் ஒலிகளையும் அசைகளையும் அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு வழி. வீட்டு மொழி வெளியில் அதிகம் ஒலிக்காத ஊர்களில் இது இன்னும் மதிப்புள்ளது.

இரண்டாவது, தாளம். தொட்டிலின் அசைவும் பாடலின் தாளமும் ஒன்றாக இருக்கும்போது, குழந்தை அமைதியடைவதை வீட்டில் இருப்பவர்கள் நேரடியாகவே பார்க்கிறார்கள். மூன்றாவது, உறவு. பாடும்போது முகம் அருகில் இருக்கிறது, கண்கள் சந்திக்கின்றன, குரல் பரிச்சயமானது. குழந்தை அப்போது கற்பது ஒரு பாடலை அல்ல — 'இந்தக் குரல் வந்தால் பாதுகாப்பு' என்பதை.

நான்காவது, தூக்கக் குறிப்பு. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே வரிசையில் நடப்பது — குளியல், உணவு, இருட்டான அறை, அதே பாடல் — குழந்தைக்கு இப்போது தூங்கும் நேரம் என்பதை அறிவிக்கிறது. இதற்கு எந்த ஆய்வையும் மேற்கோள் காட்ட வேண்டியதில்லை; ஒரே பாடலை இரண்டு வாரம் ஒரே நேரத்தில் பாடிப் பாருங்கள், நீங்களே பார்ப்பீர்கள். திரையில் ஓடும் தாலாட்டு வீடியோ இதைச் செய்யாது — இரண்டு வயதுக்குக் கீழ் திரைகள் வேண்டாம்; உயிருள்ள குரலுக்கு மாற்று இல்லை.

பாதுகாப்பு ஒன்றை மட்டும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். தூங்கும் நேரம் வந்ததும் குழந்தையை மல்லாக்கவே படுக்க வைக்க வேண்டும் — தொட்டிலிலோ தட்டையான படுக்கையிலோ. துணித் தொட்டில் பயன்படுத்தினால் அது நன்றாகக் கட்டப்பட்டிருக்கிறதா, குழந்தையின் முகத்தை மூடும் அளவுக்குத் துணி தளர்ந்திருக்கிறதா என்று ஒவ்வொரு முறையும் பாருங்கள். படுக்கையில் தலையணை, தளர்வான போர்வை, மெத்தென்ற பொம்மைகள் வேண்டாம். குழந்தை உறங்கியதும் ஆட்டுவதை நிறுத்தி, தட்டையான படுக்கைக்கு மாற்றுவதே பாதுகாப்பானது.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: ஆராரோ ஆரிரரோ என்பதற்கு என்ன பொருள்? — தனித்த சொற்பொருள் எதுவும் இல்லை. அவை ஓசைச் சொற்கள் — அர்த்தத்தை அல்ல, தாளத்தையும் ஒலியையும் சுமப்பவை. நீண்ட உயிரொலிகளும் உருளும் ஒலியும் சேர்ந்து ஒரு அலை போன்ற உணர்வைத் தருவதால், தொட்டிலின் அசைவோடு அவை இயல்பாகப் பொருந்துகின்றன. 'தாலேலோ' என்பதும் இதே போன்ற ஒரு முடிவுச் சொல்லே.

கேள்வி: எனக்குப் பாடத் தெரியாது, சுருதி சரியாக வராது — பாடலாமா? — கண்டிப்பாகப் பாடலாம். குழந்தை உங்கள் இசைத் திறனை மதிப்பிடுவதில்லை. அது கேட்பது பரிச்சயமான ஒரு குரலையும், அருகில் இருக்கும் ஒரு முகத்தையும், மீண்டும் மீண்டும் வரும் ஒரே தாளத்தையும். வரி தெரியவில்லை என்றால் ஆராரோ என்று மட்டும் பாடிக்கொண்டே இருங்கள் — அதுவும் ஒரு முழுமையான தாலாட்டுதான்.

கேள்வி: இந்தப் பக்கத்தில் திரைப்படத் தாலாட்டு வரிகள் ஏன் இல்லை? — திரைப்படப் பாடல்களின் வரிகள் பதிப்புரிமை பெற்றவை; அவற்றை அனுமதியின்றி மறுபிரசுரம் செய்வது சரியல்ல. அதனால் இங்கே நாட்டுப்புற வழக்கிலிருந்தும், பொதுவுடைமையான பழம்பாடல்களிலிருந்தும் மட்டுமே எடுத்திருக்கிறோம். திரைப்படத் தாலாட்டு ஒன்றைப் பாட விரும்பினால் பாடலின் பெயரைத் தேடி, அதைக் கேட்டுக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கேள்வி: எத்தனை வயது வரை தாலாட்டுப் பாடலாம்? — எல்லை எதுவும் இல்லை. பிறந்த நாளிலிருந்தே பாடலாம் — புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையும் தாயின் குரலை அடையாளம் காண்கிறது. மூன்று நான்கு வயதிலும் இரவுப் பாடல் ஒரு உறுதியான படுக்கை நேரப் பழக்கமாகத் தொடரலாம்; அந்த வயதில் குழந்தையே உங்களுடன் சேர்ந்து பாடத் தொடங்கும். பாடலை விட முக்கியம் அது ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே இடத்தில் வருவதுதான்.