வெளியில் விளையாடுவதன் பயன்கள்: தோட்டமே இல்லாத நகர வீட்டிலும் என்ன செய்யலாம்

மாலை ஆறரை மணி, மொட்டை மாடி

பள்ளி முடிந்து, டியூஷன் முடிந்து, ஒன்பது வயது பையன் வீடு திரும்பும்போது மணி ஆறரை. பையைத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு அவன் முதலில் தேடுவது போனை. அம்மா கொஞ்ச நேரம் வெளியே போ என்றால், எங்கே போவேன், கீழே இடமே இல்லையே என்கிறான். அவன் சொல்வதிலும் நியாயம் இருக்கிறது — கட்டடத்துக்குக் கீழே கார்கள், தெருவில் நிற்காமல் வாகனம், பூங்கா ஒரு கிலோமீட்டர் தள்ளி. ஆனால் அன்று அம்மா அவனை மொட்டை மாடிக்குக் கூட்டிச் சென்று ஒரு பழைய பந்தை எடுத்துக் கொடுத்தார். இருபது நிமிடம் கழித்து கீழே இறங்கி வந்த முகம் வேறு மாதிரி இருந்தது.

வெளியில் விளையாடுவது என்பது நேரம் மிச்சம் இருந்தால் செய்யலாம் என்ற பட்டியலின் கடைசி வரி அல்ல. ஓடுவது, ஏறுவது, தடுமாறுவது, விழுந்து மீண்டும் எழுவது — இப்படித்தான் ஒரு குழந்தையின் உடலும் மனமும் வளர வேண்டியிருக்கிறது. நாற்காலியிலும் திரையிலும் மட்டும் கழியும் மாலைப் பொழுது அந்த வளர்ச்சிக்குப் பதிலாக ஒன்றும் தருவதில்லை.

உடலுக்கு என்ன நடக்கிறது

ஓடுவது, குதிப்பது, ஏறுவது, தள்ளுவது, இழுப்பது — இவை தசைகளையும் எலும்புகளையும் வலிமையாக்குகின்றன. படிக்கட்டில் ஏறும்போது கால், தொங்கும்போது கை, ஒற்றைக் காலில் நிற்கும்போது இடுப்பு — ஒவ்வொரு அசைவும் ஒரு பயிற்சி. சமநிலையும் உடல் ஒருங்கிணைப்பும் இப்படித்தான் வருகின்றன; இவற்றை எந்த வகுப்பிலும் சொல்லிக் கொடுக்க முடியாது, செய்துதான் கற்க முடியும். மைதானத்தில் ஒரு மணி நேரம் ஓடிய குழந்தையின் நடையிலேயே அந்த வித்தியாசம் தெரியும்.

சாப்பாட்டிலும் தூக்கத்திலும் இதன் விளைவு உடனே தெரியும். சக்தியைச் செலவழித்த குழந்தைக்குப் பசி வருகிறது; வலுக்கட்டாயமாக ஊட்டித் தீர்க்க வேண்டிய போராட்டம் குறைகிறது. இரவில் படுக்கையில் புரண்டு புரண்டு படுப்பது குறைந்து, தூக்கம் சீக்கிரம் வருகிறது. இது எல்லாக் குழந்தைக்கும் ஒரே அளவில் நடக்கும் என்று உறுதி சொல்ல முடியாது; ஆனால் நாள் முழுக்க அசையாமல் இருந்த குழந்தை இரவில் தூங்காமல் அலைவது பெரும்பாலான வீடுகளில் பார்க்கும் காட்சி.

கண்களுக்கும் இது தேவை. புத்தகம், நோட்டு, திரை — நாள் முழுக்க அருகில் மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் கண்ணுக்கு, தொலைவில் உள்ள மரத்தையும் வானத்தையும் பந்தையும் பார்ப்பது ஓய்வு. வெளியில் விளையாடும் நேரத்தைக் கூட்டச் சொல்வது கண் மருத்துவர்கள் பொதுவாகச் சொல்லும் ஆலோசனை. சூரிய ஒளியில் உடல் வைட்டமின் டி தயாரிக்கிறது என்பதும் சேர்த்து ஒரு காரணம் — ஆனால் அது நடு மதிய வெயிலில் நிற்பதற்கான அனுமதி அல்ல; காலை நேரமும் மாலை நேரமும் போதும்.

மனநிலைக்கு என்ன நடக்கிறது

ஓடிய குழந்தை குறைவாகவே கோபப்படுகிறது. இது ஒரு கோட்பாடு அல்ல, வீட்டில் தினமும் பார்க்கக்கூடிய ஒன்று. வெளியேற வழி இல்லாத சக்தி, மாலை நேரத்தில் சின்ன விஷயத்துக்குச் சண்டையாகவும், தம்பியைத் தள்ளிவிடுவதாகவும், ஹோம்வொர்க் நோட்டைத் தூக்கி எறிவதாகவும் வெளிப்படுகிறது. அரை மணி நேரம் நன்றாக ஓடி வந்த பிறகு அதே குழந்தையிடம் அதே ஹோம்வொர்க்கைக் கொடுத்துப் பாருங்கள் — வித்தியாசம் தெரியும்.

இன்னொரு விஷயம் இருக்கிறது: பயிற்சி வகுப்பில் விளையாடுவதற்கும், தானாக விளையாடுவதற்கும் நிறைய வேறுபாடு உண்டு. கோச் இல்லாமல், நடுவர் இல்லாமல், பெரியவர் விதி சொல்லாமல் குழந்தைகளே சேர்ந்து விளையாடும்போது — யார் முதலில், விதி என்ன, சின்னவனை எப்படிச் சேர்த்துக்கொள்வது, சண்டையை எப்படித் தீர்ப்பது என்று எல்லாவற்றையும் அவர்களே பேசி முடிவு செய்கிறார்கள். இது சமூகப் பயிற்சி. இதைத் திட்டமிட்ட வகுப்பில் கற்றுக்கொடுக்க முடியாது.

கொஞ்சம் ஆபத்து இருக்கும் இடத்தில் விளையாடுவதும் தேவை. சற்று உயரமான சுவரில் ஏறுவது, மரக்கிளையில் தொங்குவது, வேகமாகச் சைக்கிள் ஓட்டுவது — பெரியவர் ஒருவர் கண் வைத்திருக்கும் நிலையில் இவை நல்லது. இப்படி ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு சிறு சவாலைத் தாண்டும் குழந்தைக்குத் தன் மேல் நம்பிக்கை வளர்கிறது. அதுபோல, சிறிது நேரம் ஒன்றும் செய்யாமல் சலிப்பாக இருப்பதும் தேவை — அந்தச் சலிப்பிலிருந்துதான் புதிய விளையாட்டுகள் பிறக்கின்றன.

தோட்டம் இல்லாத நகரத்தில் எங்கே விளையாடுவது

பெரும்பாலான நகரக் குடும்பங்களுக்குச் சொந்தமாக ஒரு தோட்டம் இல்லை. ஆனால் இடம் இல்லை என்பது பெரும்பாலும் முழு உண்மையல்ல — தேடினால் சின்னச் சின்ன இடங்கள் கிடைக்கும். மொட்டை மாடி மிக எளிதானது; கைப்பிடிச் சுவர் உயரமாக இருக்க வேண்டும், படிக்கட்டுக் கதவைக் கவனிக்க ஒருவர் இருக்க வேண்டும், அவ்வளவுதான். கீழே உள்ள வாகனம் நிறுத்தும் இடத்தில், வாகனங்கள் நகராத நேரத்தில், சாக்பீஸால் கட்டம் வரைந்து விளையாடலாம் — குடியிருப்புச் சங்க விதிகளை ஒருமுறை கேட்டுவிடுங்கள்.

அருகில் ஒரு கோயில் திடல், விடுமுறை நாளில் திறந்திருக்கும் பள்ளி மைதானம், மாலை நேரத்தில் வாகனம் குறைவான உள் தெரு, வார இறுதியில் பூங்கா அல்லது கடற்கரை — இவை எல்லாமே விளையாட்டு இடங்கள்தான். மிக முக்கியமான உத்தி ஒன்று இருக்கிறது: இரண்டு மூன்று குடும்பங்கள் சேர்ந்து ஒரு நேரத்தை முடிவு செய்யுங்கள். தினமும் ஆறு மணிக்கு மூன்று குழந்தைகள் கீழே இறங்குவார்கள் என்று தெரிந்தால், அது தானாக நடக்கும்; தனி ஒரு குழந்தையை மட்டும் வெளியே அனுப்புவது இரண்டு நாளில் நின்றுவிடும்.

வெயில், கொசு, தண்ணீர்: என்ன கவனம் தேவை

தமிழ்நாட்டின் பெரும்பாலான ஊர்களில் வெயில் ஒரு உண்மையான தடை. நடுப் பகல் நேரத்தை — சுமார் பதினொன்று முதல் மூன்று மணி வரை — தவிர்த்துவிட்டு, காலையிலோ மாலை நான்கரைக்குப் பிறகோ விளையாட விடுங்கள். தளர்வான பருத்தி உடை, தலைக்கு ஒரு தொப்பி, அடிக்கடி நிழலுக்கு வந்து தண்ணீர் குடிப்பது — இந்த மூன்றும் போதும். வெயில் அதிகமான நாளில் ஓட்டப் பந்தயம், சடுகுடு போன்ற கடினமான ஆட்டங்களை மாலைக்கு ஒத்திவைப்பது நல்லது.

வெப்பம் தாக்கியதன் அறிகுறிகளைத் தெரிந்து வையுங்கள்: கடுமையான தலைவலி, தலைச்சுற்றல், குமட்டல் அல்லது வாந்தி, முகம் மிகச் சிவந்து சூடாக இருப்பது, வியர்வை நின்றுபோவது, சோர்வு, குழப்பமான பேச்சு, மயக்கம். இவற்றில் ஏதேனும் தெரிந்தால் உடனே விளையாட்டை நிறுத்தி, நிழலுக்குக் கூட்டி வந்து, உடையைத் தளர்த்தி, தண்ணீர் கொடுத்து, ஈரத் துணியால் உடலைத் துடையுங்கள். குழந்தை சரியாகவில்லை என்றாலோ, மயங்கினாலோ, குழப்பமாகப் பேசினாலோ காத்திருக்காமல் மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.

கொசு அடுத்த கவலை. விடியற்காலையிலும் மாலை மயங்கும் நேரத்திலும் கடி அதிகம்; டெங்குவைப் பரப்பும் வகைக் கொசு பகல் நேரத்திலும் கடிக்கும். அந்த நேரங்களில் கை கால் மூடிய உடை போடுங்கள். வீட்டுப் பக்கத்திலேயே முட்டையிடும் இடத்தை ஒழிப்பதுதான் முக்கியம் — மொட்டை மாடியில் தேங்கிய மழைநீர், பூந்தொட்டித் தட்டு, குளிர்சாதனப் பெட்டியின் பின்பக்கத் தட்டு, பழைய டயர், மூடாத தண்ணீர்த் தொட்டி எல்லாவற்றையும் வாரம் ஒருமுறை காலி செய்து துடையுங்கள். கொசுக் கடி நிறைந்த நாட்களுக்குப் பிறகு காய்ச்சல் வந்தால், வீட்டிலேயே மருந்து கொடுக்காமல் மருத்துவரிடம் காட்டுங்கள்.

கண்காணிப்பும், மிச்சமிருக்கும் அந்த ஒரு மணி நேரமும்

விளையாடும் இடத்தைப் பொறுத்து கண்காணிப்பு மாறும். சாலை ஓரம், படிக்கட்டு, தண்ணீர் — இந்த மூன்றும் சிறு குழந்தைகளுக்கு மிகப் பெரிய ஆபத்துகள். வாளி, தொட்டி, கிணறு, குளம், கடல் — எதுவாக இருந்தாலும் தண்ணீர் அருகில் ஒரு பெரியவரின் கண் இல்லாமல் விளையாட்டு கூடாது; நீச்சல் தெரியும் என்பது தனியாக விடுவதற்கான காரணம் அல்ல. கேட் திறந்திருக்கிறதா, வாகனம் வரும் பக்கம் யாராவது நிற்கிறார்களா என்பதை ஆட்டம் தொடங்கும் முன் ஒருமுறை பாருங்கள்.

இப்போது நேர்மையான பகுதி. பள்ளி, டியூஷன், ஹோம்வொர்க், சாப்பாடு, தூக்கம் — இப்படி அடுக்கிப் பார்த்தால் பல குழந்தைகளுக்கு விளையாட ஒரு மணி நேரம் கூட மிச்சம் இருப்பதில்லை. அந்த ஒரு மணி நேரம் ஆடம்பரம் அல்ல; அது குழந்தையின் உடலுக்கும் மனநிலைக்கும் தேவையான அடிப்படை. நேரம் இல்லை என்றால், அதைத் தூக்கத்திலிருந்து எடுக்காதீர்கள் — திரை நேரத்திலிருந்து எடுங்கள். ஹோம்வொர்க்குக்கு முன் நன்றாக ஓடி வந்த குழந்தை, அந்த ஹோம்வொர்க்கை வேகமாக முடிப்பதைப் பல பெற்றோர் கவனித்திருப்பார்கள்.

இரண்டு வயதுக்குக் கீழ் உள்ள குழந்தைகளுக்குத் திரையே வேண்டாம். அந்த வயதில் வெளிக் காற்று, பெரியவரின் கை, தரையில் தவழ்வதற்கான இடம் — இவைதான் தேவை. பெரிய குழந்தைகளுக்கு, மாலை விளையாட்டு நேரம் முடிந்த பிறகுதான் திரை என்று ஒரு வரிசையை வைத்துவிட்டால் வீட்டில் தினமும் நடக்கும் பேரம் பாதி குறையும்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு நேரம் வெளியில் விளையாட வேண்டும்? — ஒரு துல்லியமான எண்ணை உறுதியாகச் சொல்ல நாங்கள் விரும்பவில்லை. நடைமுறையில் பல குடும்பங்களுக்கு வேலை செய்யும் இலக்கு, தினமும் ஒரு மணி நேரம் உடல் அசையும் விளையாட்டு. அது கிடைக்காத நாளில் இருபது நிமிடம் கூட ஒன்றுமில்லாததை விட மேல். தினமும் ஏதோ ஒரு அளவு நடப்பதுதான் முக்கியம், ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் இரண்டு மணி நேரம் அல்ல.

கேள்வி: வெயில் அதிகமான ஊரில் எப்படி வெளியில் விளையாட விடுவது? — நேரத்தை மாற்றுங்கள். காலை பள்ளிக்கு முன் இருபது நிமிடம், அல்லது மாலை நான்கரைக்குப் பிறகு. நடுப் பகலைத் தவிருங்கள். தண்ணீர் பாட்டில், தொப்பி, தளர்வான பருத்தி உடை மூன்றும் கூடவே இருக்கட்டும். சூடான நாளில் அடிக்கடி நிழலுக்கு வரச் சொல்லுங்கள்; தலைச்சுற்றல், வாந்தி, குழப்பம் அல்லது மயக்கம் தெரிந்தால் விளையாட்டை நிறுத்தி மருத்துவரிடம் செல்லுங்கள்.

கேள்வி: ஃபிளாட்டில் இடமே இல்லை, என்ன செய்வது? — மொட்டை மாடி, வாகனம் நிற்கும் இடம், அருகிலுள்ள கோயில் திடல், விடுமுறை நாளில் பள்ளி மைதானம் என்று தேடிப் பாருங்கள். மளிகைக் கடைக்கு நடந்தே போவது கூட ஒரு நடைப் பயிற்சிதான். வார இறுதியில் பூங்காவுக்கோ கடற்கரைக்கோ ஒரு முறை போவதை வழக்கமாக்குங்கள். பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகளுடன் ஒரே நேரம் முடிவு செய்தால் இது தொடர்ந்து நடக்கும்.

கேள்வி: டியூஷனும் ஹோம்வொர்க்கும் முடிந்தால் நேரமே மிச்சம் இல்லையே? — அப்படியானால் எங்கிருந்து நேரம் எடுப்பது என்பதுதான் கேள்வி. தூக்கத்திலிருந்து எடுக்காதீர்கள். திரை நேரத்திலிருந்து முதலில் எடுங்கள். ஹோம்வொர்க்குக்கு முன் அரை மணி நேரம் ஓடி வருவது பல குழந்தைகளுக்கு ஹோம்வொர்க்கை வேகமாக முடிக்க உதவுகிறது. ஒரு பாடம் கூடக் குறைந்தால் என்ன ஆகிவிடும் என்று ஒரு முறை யோசித்துப் பாருங்கள் — ஓடி விளையாடும் வயது திரும்பி வராது.