தீபாவளிப் பலகாரங்களும் பட்டாசும்: எந்த வயதில் என்ன, தீக்காயத்துக்கு முதலுதவி என்ன

முறுக்கு அச்சும், வாசலில் நின்ற நான்கு வயதும்

தீபாவளிக்கு முந்தைய இரவு. மணி பத்தரை. அடுப்பில் எண்ணெய்ச் சட்டி காய்கிறது; பக்கத்தில் முறுக்கு மாவு ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் தயாராக இருக்கிறது. பாட்டி முறுக்கு அச்சில் மாவை நிரப்பிக்கொண்டிருக்கிறார். நான்கு வயது பேத்தி சமையலறை வாசலில் நின்று, ‘நானும் பிழியட்டுமா’ என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கும் கொதிக்கும் எண்ணெய்க்கும் இடையே இருப்பது இரண்டடி தூரம்தான்.

இந்தப் பக்கத்தின் நோக்கம் தீபாவளியைச் சுருக்குவது அல்ல. பலகாரமும் விளக்கும் புது உடையும் இல்லாத தீபாவளி தீபாவளி அல்ல. ஆனால் சிறு குழந்தைகள் இருக்கும் வீட்டில் இரண்டு விஷயங்களில் மட்டும் சமரசம் செய்ய முடியாது — மூச்சடைப்பும் தீக்காயமும். இரண்டுமே சில நொடிகளில் நடந்துவிடும்; இரண்டையுமே முன்கூட்டியே தவிர்க்க முடியும்.

கீழே இருப்பது நடைமுறை விவரங்கள் — எந்தப் பலகாரம் எந்த வயதுக்கு, தொண்டையில் சிக்கக்கூடியவை எவை, சமையலறையில் என்ன கவனம், பட்டாசு வெடிக்கும்போது என்ன தூரம், தீ பட்டால் முதல் இருபது நிமிடத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும். இது பொதுவான தகவல் மட்டுமே; உங்கள் குழந்தையின் மருத்துவரின் ஆலோசனைக்கு இது மாற்று அல்ல.

தமிழ்நாட்டு தீபாவளிப் பலகாரங்கள்

தமிழ் வீடுகளில் தீபாவளிப் பட்டியல் நீளமானது. இனிப்பில் அதிரசம், மைசூர்பாகு, பூந்தி லட்டு, ரவா லட்டு, பாதுஷா, ஜாங்கிரி, தேங்காய் பர்பி, திரட்டிப்பால், தேன்குழல், மணோகரம். காரத்தில் முறுக்கு, தட்டை, சீடை, ஓமப்பொடி, காரா சேவு, ரிப்பன் பக்கோடா, மிக்சர்.

பலகாரத்தோடு சேர்ந்து வரும் இன்னொரு வழக்கம் தீபாவளி மருந்து — வெல்லம், நெய், சுக்கு, மிளகு, ஓமம் போன்றவற்றால் செய்யப்படும் லேகியம். பலகாரம் சாப்பிட்ட வயிற்றுக்கு நல்லது என்ற நம்பிக்கையில் காலையில் சிறிதளவு கொடுப்பார்கள். ஒரு வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைக்கு இதைக் கொடுக்க வேண்டாம். பெரிய குழந்தைக்கு ஒரு சிறு அளவு கொடுக்கலாம்; ஆனால் இது ஒரு நோய்க்கான மருந்து அல்ல, வயிற்று உபாதை இருந்தால் மருத்துவரைத்தான் பார்க்க வேண்டும்.

எந்தப் பலகாரம் எந்த வயதுக்குப் பொருந்தும் என்பதைப் பட்டியலாகப் பார்ப்பது எளிது. முக்கியமான வேறுபாடு — மென்மையானதா, கெட்டியானதா, முழுப் பருப்பு இருக்கிறதா, உருண்டையாக இருக்கிறதா என்பதுதான். சுவை அல்ல, வடிவம்தான் ஆபத்தை முடிவு செய்கிறது.

எந்த வயதில் என்ன கொடுக்கலாம்

ஒரு வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைக்கு இனிப்பே வேண்டாம். இது கண்டிப்பான விதி. அவர்களுக்குச் சர்க்கரை தேவையில்லை, உப்பு தேவையில்லை, தேன் கூடாது. பண்டிகை என்பதற்காக ஒரு துளி லட்டு நக்கச் செய்வதும் தேவையில்லை. அவர்களுக்குத் தாய்ப்பாலும், ஆறு மாதத்துக்கு மேல் என்றால் அவர்களுக்கான வழக்கமான உணவும் போதும். வீட்டில் யாராவது ‘ஒரு துளி என்ன ஆயிடும்’ என்று கேட்டால், அதை முன்கூட்டியே பேசி முடித்து வையுங்கள்.

ஒன்று முதல் மூன்று வயது வரை மென்மையான இனிப்பை மிகச் சிறிய அளவில் கொடுக்கலாம் — நறுக்கியோ பிசைந்தோ, உட்கார வைத்து, பெரியவர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது. மூன்று முதல் ஐந்து வயது வரை பெரும்பாலான பலகாரங்களை உடைத்துக் கொடுக்கலாம், ஆனால் முழுப் பருப்புகளும் கெட்டியான வட்ட உருண்டைகளும் இன்னும் கூடாது. ஐந்து வயதுக்கு மேல் பெரும்பாலானவை பரவாயில்லை; பல் துலக்குவதும் தண்ணீர் குடிப்பதும் மட்டும் தவறக் கூடாது.

அளவு பற்றிய ஒரு நடைமுறைக் குறிப்பு. பலகாரத்தை ஒரு தட்டில் திறந்து வைக்காமல், ஒரு சிறிய தட்டில் அன்றைய பங்கை மட்டும் வைத்துக் கொடுங்கள். பசித்த வயிற்றில் இனிப்பு கொடுக்காமல், சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு கொடுங்கள். இரவு பல் துலக்கிய பிறகு இனிப்பு வேண்டாம். வயிற்றுப்போக்கு அல்லது வாந்தி இருக்கும் குழந்தைக்கு அன்று பலகாரம் தவிர்ப்பதே நல்லது.

மூச்சடைப்பு: விட்டுக்கொடுக்க முடியாத இரண்டு விதிகள்

முதல் விதி: ஐந்து வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைக்கு முழு முந்திரி, பாதாம், பிஸ்தா, வேர்க்கடலை எதுவும் கொடுக்கக் கூடாது. இரண்டாம் விதி: அதே வயதுக்கு, கெட்டியான வட்ட வடிவ இனிப்புகளும் சீடை போன்ற சிறு உருண்டைகளும் கூடாது. சிறு குழந்தையின் மூச்சுக்குழல் மிகவும் குறுகலானது; உருண்டையான, வழுவழுப்பான ஒரு பொருள் அதை முழுமையாக அடைத்துவிடும். இது சாப்பிடத் தெரியாத குறை அல்ல — உடலமைப்பின் பிரச்சினை.

மாற்று வழி எளிது. பருப்புகளைப் பொடி செய்து இனிப்பில் கலந்து கொடுங்கள். முறுக்கையும் தட்டையையும் சிறு துண்டுகளாக உடைத்துக் கொடுங்கள். திராட்சையை நீளவாக்கில் வெட்டுங்கள். குழந்தை உட்கார்ந்து சாப்பிட வேண்டும் — ஓடிக்கொண்டோ, சிரித்துக்கொண்டோ, காரில் பயணிக்கும்போதோ இனிப்பு கொடுக்க வேண்டாம். ஒரு பெரியவர் அதே அறையில் இருக்க வேண்டும்.

இன்னொரு விஷயத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள் — பெரிய குழந்தைகள் தங்கள் தம்பி தங்கைக்குப் பலகாரம் கொடுக்கக் கூடாது. பண்டிகை நாளில் இதுதான் அதிகம் நடக்கிறது. குழந்தை இருமவோ அழவோ மூச்சுவிடவோ முடியாமல் திணறினால், முகம் நிறம் மாறினால், அது அவசர நிலை — ஒருவர் உடனே 108-ஐ அழையுங்கள், மற்றொருவர் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொள்ளுங்கள். மூச்சடைப்புக்கான முதலுதவியை உங்கள் குழந்தை மருத்துவரிடம் ஒரு முறை கற்றுக்கொள்ளுங்கள். எந்த நிலையிலும் அந்தக் குழந்தை மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டும்.

சமையலறை: கொதிக்கும் எண்ணெயும் வெடிக்கும் சீடையும்

பலகாரம் செய்யும் நாட்களில் சமையலறை குழந்தைகளுக்கான இடம் அல்ல. எண்ணெய்ச் சட்டியின் கைப்பிடியை உள்பக்கம் திருப்பி வையுங்கள். குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு பொரிக்க வேண்டாம். சூடான பலகாரத்தைத் தரையிலோ குழந்தை எட்டும் மேசையிலோ வைக்க வேண்டாம். வாசலில் ஒரு தடுப்பு போட முடிந்தால் போடுங்கள்; முடியாவிட்டால், பொரிக்கும் நேரத்தில் குழந்தையை இன்னொருவர் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

சீடை பற்றி ஒரு தனிக் குறிப்பு தேவை. ஈரம் இருக்கும் மாவோ, கரையாத உப்புத் துகளோ சீடையில் இருந்தால், அது சூடான எண்ணெயில் வெடித்துச் சிதறும் — இது தமிழ் வீடுகளில் நன்கு அறியப்பட்ட ஆபத்து. உப்பைத் தண்ணீரில் கரைத்து வடிகட்டிச் சேர்ப்பது, மாவை நன்கு காயவைப்பது, ஒவ்வொரு சீடையையும் ஒரு முள்ளால் குத்திவிடுவது ஆகியவை வழக்கமான முன்னெச்சரிக்கைகள். பொரிக்கும்போது கை நீளச் சட்டை அணியுங்கள், சட்டியை மூடும் மூடி ஒன்றை அருகில் வையுங்கள், குழந்தைகள் அறைக்குள் இல்லை என்பதை உறுதி செய்யுங்கள்.

காலை எண்ணெய்க் குளியலிலும் ஒரு கவனம் தேவை. தண்ணீரின் சூட்டை உங்கள் முழங்கையால் சோதித்த பிறகே குழந்தையை உட்கார வையுங்கள் — கை விரலால் சோதிப்பது போதாது. சூடான தண்ணீர் வாளியைக் குழந்தை நடக்கும் பாதையில் வைக்க வேண்டாம்.

பட்டாசு: தூரம், சத்தம், தீக்காயம்

பட்டாசு வெடிக்கும் இடம் திறந்தவெளியாக இருக்க வேண்டும் — வீட்டுக்குள், மொட்டை மாடியின் ஓரத்தில், நிறுத்திய வாகனங்களுக்கு அருகில், மின் கம்பங்களுக்குக் கீழ் வேண்டாம். குழந்தைகள் பருத்தி ஆடை அணிய வேண்டும்; தளர்வான, படபடக்கும், செயற்கை நூல் ஆடைகள் வேகமாகத் தீப்பிடிக்கும். கால்களை மூடும் செருப்பு அல்லது ஷூ, கட்டிய தலைமுடி. பட்டாசைச் சட்டைப் பையில் வைக்கவே கூடாது. ஒரு வாளி தண்ணீரும் ஒரு வாளி மணலும் அருகிலேயே இருக்க வேண்டும்.

கையில் வைத்து வெடிக்கக் கூடாது. தரையில் வைத்து, நீளமான ஊதுவத்தியால் பற்ற வைத்து, உடனே பின்னால் நகர வேண்டும். வெடிக்காத பட்டாசை மீண்டும் நெருங்கக் கூடாது — சிறிது நேரம் காத்திருந்து, தூரத்திலிருந்து தண்ணீர் ஊற்றி நனைத்துவிட வேண்டும். ஒவ்வொரு குழந்தையின் அருகிலும் ஒரு பெரியவர் இருக்க வேண்டும்; மொத்தமாக ஒரு பெரியவர் ஐந்து குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்வது நடக்காது. பட்டாசு வெடிக்கும் நேரம் மற்றும் வகை குறித்து உங்கள் பகுதியில் விதிமுறைகள் இருந்தால் அவற்றைப் பின்பற்றுங்கள்.

சத்தம் தனி விஷயம். அதிக சத்தம் கொண்ட பட்டாசுகள் காதைப் பாதிக்கக்கூடியவை, சிறு குழந்தைகளின் காது இன்னும் உணர்வுள்ளது. ஒரு வயதுக்குக் குறைவான குழந்தையை வெடிக்கும் இடத்திலிருந்து முற்றிலும் விலக்கி, ஜன்னல் மூடிய அறையில் வையுங்கள். பெரிய குழந்தைகளுக்குக் காதில் பஞ்சு அல்லது காது மூடி வையுங்கள் — ஆனால் உண்மையான பாதுகாப்பு தூரம்தான். மத்தாப்பு பார்ப்பதற்குச் சிறியதாக இருந்தாலும் அதன் நுனி மிக அதிக வெப்பத்தில் எரிகிறது; அதைச் சின்னக் குழந்தையின் கையில் கொடுக்கும் முன் இரண்டு முறை யோசியுங்கள்.

தீ பட்டுவிட்டால், முதல் இருபது நிமிடம்தான் முக்கியம். பட்ட இடத்தைக் குழாய்த் தண்ணீரின் கீழ் — குளிர்ந்த, ஓடும் சாதாரணத் தண்ணீரின் கீழ் — முழு இருபது நிமிடம் வையுங்கள். ஐஸ் வேண்டாம், எண்ணெய் வேண்டாம், பற்பசை வேண்டாம், மஞ்சள் வேண்டாம், களிம்பு வேண்டாம். காயத்தின் அருகில் இருக்கும் ஆடையையும் வளையல், மோதிரம் போன்றவற்றையும் — ஒட்டிக்கொள்ளாமல் இருந்தால் — கழற்றி விடுங்கள். கொப்புளத்தை உடைக்காதீர்கள். பிறகு சுத்தமான, நாருகள் இல்லாத துணியால் அல்லது உணவுப் பொதி படலத்தால் தளர்வாக மூடுங்கள். குழந்தையின் மற்ற உடலைப் போர்வையால் சூடாக வையுங்கள். கொப்புளம் வந்தால், அல்லது காயம் ஒரு நாணயத்தை விடப் பெரிதாக இருந்தால், அல்லது முகம், கை, கால், கண், பிறப்புறுப்பு பகுதியில் இருந்தால் — உடனே மருத்துவரிடம் அல்லது மருத்துவமனைக்குச் செல்லுங்கள்.

கண்ணில் பட்டாசுத் துகள் அல்லது தீப்பொறி பட்டால் விதி வேறு. கண்ணைத் தேய்க்கக் கூடாது, எதையும் ஊற்றக் கூடாது, உள்ளே இருப்பதை எடுக்க முயலக் கூடாது. ஒரு சுத்தமான துணியால் அல்லது காகிதக் கோப்பையால் கண்ணைத் தளர்வாக மூடி, உடனடியாகக் கண் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லுங்கள். காது வலி, காதில் ரீங்காரம், அல்லது கேட்பதில் மாற்றம் தெரிந்தாலும் அதே இரவே மருத்துவரைப் பார்க்க வேண்டும்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: ஆறு மாதக் குழந்தைக்கு ஒரு துளி இனிப்பு கொடுக்கலாமா? — கூடாது. ஒரு வயது ஆகும் வரை சர்க்கரையோ தேனோ உப்போ சேர்ந்த எதுவும் தேவையில்லை. பண்டிகைக்காக ஒரு விதிவிலக்கும் தேவையில்லை. வீட்டில் உள்ளவர்கள் வற்புறுத்தினால், ‘மருத்துவர் ஒரு வயசுக்கு அப்புறம்தான்னு சொல்லிட்டாங்க’ என்று ஒரே வாக்கியத்தில் முடித்துவிடுங்கள். அந்தக் குழந்தை அடுத்த ஆண்டு எல்லாவற்றையும் சாப்பிடும்.

கேள்வி: பசுமைப் பட்டாசு என்றால் பாதுகாப்பானதா? — சத்தமும் புகையும் ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருக்கலாம், ஆனால் அதுவும் நெருப்புதான். தீக்காயம், தீப்பொறி, கண் காயம் ஆகிய ஆபத்துகள் அப்படியே இருக்கின்றன. தூரம், பெரியவர் மேற்பார்வை, தண்ணீர் வாளி, பருத்தி ஆடை — இந்த விதிகள் எல்லா வகைப் பட்டாசுக்கும் ஒன்றுதான்.

கேள்வி: குழந்தை ஒரு முழு முந்திரியை விழுங்கிவிட்டது; என்ன செய்வது? — குழந்தை சாதாரணமாக மூச்சுவிட்டு, பேசி, விளையாடினால் பெரும்பாலும் அது வயிற்றுக்குப் போயிருக்கும்; அமைதியாகக் கவனியுங்கள். ஆனால் இருமல் நிற்காமல் இருந்தால், மூச்சு விடும்போது சத்தம் கேட்டால், குரல் மாறினால், முகம் நிறம் மாறினால் — உடனே மருத்துவமனைக்குச் செல்லுங்கள். சந்தேகம் இருந்தால் காத்திருக்காமல் மருத்துவரைப் பாருங்கள்.

கேள்வி: தீ பட்ட இடத்தில் கொப்புளம் வந்துவிட்டது; வீட்டிலேயே கட்டு போடலாமா? — வேண்டாம். கொப்புளம் வந்த தீக்காயத்தை மருத்துவர் பார்க்க வேண்டும். இருபது நிமிடம் ஓடும் தண்ணீரில் ஆற்றி, சுத்தமான துணியால் தளர்வாக மூடி, அப்படியே மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லுங்கள். வீட்டில் உள்ள எந்தக் களிம்பையும் தடவ வேண்டாம். எந்த மருந்து, எவ்வளவு என்பதை மருத்துவர்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.