புதிய குழந்தையும் மூத்த குழந்தையும்: பொறாமையை அன்பாக மாற்றும் வழிகள்

மருத்துவமனை அறையின் வாசலில் நின்ற மூன்று வயதுக் குழந்தை

அவனுக்கு மூன்றரை வயது. தாத்தாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அறைக்குள் வருகிறான். கட்டிலில் அம்மா இருக்கிறார் — ஆனால் அம்மாவின் கைகள் காலியாக இல்லை. ஒரு மூட்டை அங்கே இருக்கிறது, அறையில் இருக்கும் எல்லோரும் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவன் வந்ததை யாரும் கவனிக்கவில்லை. அந்த ஒரு காட்சி அவனுக்குச் சொல்லும் செய்தி மிகத் தெளிவானது.

அதற்குப் பிறகு அவன் அம்மாவைப் பார்க்க மறுக்கிறான். வீட்டுக்குப் போன பிறகு படுக்கையை நனைக்கத் தொடங்குகிறான். ஏற்கெனவே விட்ட பாட்டிலைத் திரும்பக் கேட்கிறான். இரண்டு வயதுக் குழந்தை போலப் பேசுகிறான். வீட்டில் எல்லோரும் கேட்கிறார்கள் — இவனுக்கு என்ன ஆயிற்று?

ஒன்றும் ஆகவில்லை. அவனுடைய உலகில் அவன் மட்டுமே இருந்தான்; இப்போது இரண்டு பேர் இருக்கிறார்கள். வளர்ந்தவர்களுக்கு இதைச் சொல்ல வார்த்தைகள் இருக்கின்றன. மூன்று வயதுக் குழந்தைக்கு இல்லை. அதனால் அவன் தன் உடலால் பேசுகிறான். இந்தக் கட்டுரை அந்தப் பேச்சை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது, எப்படிப் பதில் சொல்வது என்பதைப் பற்றியது.

பிறப்பதற்கு முன்பே பாதி வேலை முடிந்துவிடுகிறது

எப்போது சொல்வது என்பதற்கு வயதுதான் அளவுகோல். இரண்டு அல்லது மூன்று வயதுக் குழந்தைக்கு வயிறு பெரிதாகத் தெரியத் தொடங்கிய பிறகு சொன்னால் போதும் — அதற்கு முன்பே சொன்னால் காத்திருப்பு அவர்களுக்கு முடிவற்றதாகத் தோன்றும். நான்கு வயதுக்கு மேல் இருந்தால் முன்னதாகவே சொல்லலாம், ஏனெனில் வெளியில் யாராவது சொல்லிவிட்டால் அது துரோகமாக உணரப்படும்.

சொல்லும் விதம் முக்கியம். உனக்கு விளையாட ஒரு நண்பன் வருகிறான் என்று சொல்லாதீர்கள் — பிறக்கும் குழந்தை மாதக்கணக்கில் விளையாட மாட்டாது, அந்த ஏமாற்றம் பெரிதாக இருக்கும். அழும், தூங்கும், பால் குடிக்கும், நிறைய நேரம் எடுக்கும் என்று உண்மையைச் சொல்லுங்கள். ஆரம்பத்தில் ஒன்றும் செய்யாது என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதே பிறகு வரும் அதிர்ச்சியைக் குறைக்கும்.

மிக முக்கியமான ஒரு தவறு: பெரிய மாற்றங்களைக் குழந்தை பிறக்கும் நேரத்தோடு சேர்த்து வைப்பது. கட்டில் மாற்றம், அறை மாற்றம், சிறுநீர்ப் பயிற்சி, பள்ளித் தொடக்கம் — இவை அனைத்தையும் ஒரே வாரத்தில் செய்தால், அவை எல்லாம் குழந்தையால் வந்தவை என்று மூத்தவர் முடிவு செய்துவிடுவார். இந்த மாற்றங்களை நன்றாக முன்னதாக, அல்லது நன்றாகப் பிறகு செய்யுங்கள்.

முதல் சந்திப்பு: அந்த ஐந்து நிமிடம் நினைவில் நிற்கும்

மூத்தவர் அறைக்குள் வரும்போது உங்கள் கைகள் காலியாக இருக்கட்டும். குழந்தையைத் தொட்டிலில் அல்லது இன்னொருவரிடம் கொடுத்துவிட்டு, முதலில் மூத்தவரைக் கட்டிப்பிடித்து மடியில் அமர்த்துங்கள். ஒரு நிமிடம் குழந்தையைப் பற்றிப் பேசாதீர்கள். உன்னைப் பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது என்று மட்டும் சொல்லுங்கள். இந்த ஒரு வரிசை மாற்றம் அந்தக் குழந்தையின் நினைவில் வருடக்கணக்கில் இருக்கும்.

பிறகு குழந்தையை அறிமுகப்படுத்துங்கள். தம்பியோ தங்கையோ மூத்தவரிடம் காட்டப்படும் பொருள் அல்ல; மூத்தவர்தான் அறிமுகப்படுத்தும் நபராக இருக்கட்டும். தொட்டுப் பார்க்கலாமா என்று கேளுங்கள். வேண்டாம் என்று சொன்னால் அதுவும் சரி — கட்டாயப்படுத்தினால் அந்தத் தொடுகை ஒரு கட்டளையாகவே பதியும்.

வீட்டுக்கு வரும் விருந்தினர்களைப் பற்றிச் சொல்லி வையுங்கள். எல்லோரும் புதிய குழந்தைக்குப் பரிசு கொண்டு வருவார்கள்; மூத்தவருக்கு யாரும் ஒன்றும் தராதபோது அது கண்ணில் தெரியாத ஒரு காயம். நெருங்கியவர்களிடம் மூத்தவரிடம் முதலில் பேசுங்கள் என்று சொல்லி வையுங்கள். வீட்டில் இரண்டு மூன்று சிறிய பரிசுகளை எடுத்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள் — யாரும் கொண்டு வராத நாளில் அவை உதவும்.

பின்னடைவு: மீண்டும் குழந்தையாகும் மூத்தவர்

படுக்கை நனைவது, குழந்தைத்தனமாகப் பேசுவது, பாட்டில் கேட்பது, தானே சாப்பிட மறுப்பது, இரவில் அடிக்கடி விழிப்பது, உங்களை விட்டு அகல மறுப்பது — இவை அனைத்தும் இந்தக் காலத்தில் மிகச் சாதாரணம். இது பின்னோக்கிப் போவது அல்ல; இது ஒரு கேள்வி. நான் குழந்தையாக இருந்தால் எனக்கும் அதே அன்பு கிடைக்குமா என்று அவர் சோதித்துப் பார்க்கிறார்.

இந்தக் கேள்விக்கு நீங்கள் கொடுக்கும் பதில்தான் அது எவ்வளவு நாள் நீடிக்கும் என்பதை முடிவு செய்யும். கிண்டல் செய்தால், நீ பெரியவன் ஆயிற்றே என்று திரும்பத் திரும்பச் சொன்னால், அது நீளும். அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டால் பெரும்பாலும் சில வாரங்களில் தானாகக் குறையும். மூன்று மாதங்களுக்கு மேல் தொடர்ந்தால், அல்லது பள்ளியிலும் மாற்றம் தெரிந்தால், குழந்தை மருத்துவரிடம் ஒரு முறை சொல்லுங்கள்.

பொறாமையை வெட்கப்படுத்தாமல் கையாள்வது

பொறாமை ஒரு குற்றம் அல்ல. அது ஒரு உணர்ச்சி, அதற்குக் காரணமும் இருக்கிறது. நீ பொறாமைப்படக் கூடாது என்று சொல்வது அந்த உணர்ச்சியை அழிக்காது; அதை மறைக்கக் கற்றுக்கொடுக்கும். மறைந்த பொறாமைதான் திடீரென்று ஒரு கிள்ளலாகவோ தள்ளுதலாகவோ வெளியே வரும்.

உணர்ச்சிக்குப் பெயர் கொடுங்கள். அம்மா எப்போதும் தம்பியைத் தூக்கிக்கொண்டே இருக்கிறார், உனக்குக் கோபமாக இருக்கிறது இல்லையா என்று நீங்களே சொல்லுங்கள். குழந்தை சொல்வதற்கு முன்பே நீங்கள் சொன்னால், அது புரிந்துகொள்ளப்பட்டதாக உணரும். அப்படிச் சொல்வது அந்த நடத்தையை அனுமதிப்பதாக ஆகாது — உணர்ச்சிக்கு அனுமதி, செயலுக்கு எல்லை என்பதே விதி.

தினமும் ஒரு சிறிய நேரம் மூத்தவருக்கு மட்டும் ஒதுக்குங்கள். பத்து நிமிடம் போதும். அந்த நேரத்தில் ஃபோன் இல்லை, குழந்தை இல்லை, வேறு வேலை இல்லை. இதற்கு ஒரு பெயர் வையுங்கள் — நம்முடைய நேரம் என்று. வாரக்கடைசியில் ஒரு மணி நேரம் கொடுப்பதை விட, தினமும் அதே பத்து நிமிடம் மிக அதிக வேலை செய்யும்.

நீ பெரியவன், விட்டுக்கொடு என்ற வாக்கியத்தைக் குறைத்துக்கொள்ளுங்கள். வீட்டில் மூத்தவர் என்பது ஒரு பதவி அல்ல, ஒரு வயது வித்தியாசம் மட்டுமே. எப்போதும் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியவராகவே வளர்க்கப்படும் குழந்தை, தம்பியை ஒரு போட்டியாளராகவே பார்க்கத் தொடங்குவார். சண்டை வரும்போது வயதைப் பார்த்து அல்ல, நடந்ததைப் பார்த்து முடிவு சொல்லுங்கள்.

பால் கொடுக்கும் நேரத்தைத் தண்டனையாக ஆக்காதீர்கள். தம்பிக்குப் பால் கொடுக்கிறேன், போ என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, அந்த நேரத்தை மூத்தவருக்கான நேரமாகவே மாற்றுங்கள் — பக்கத்தில் அமர்ந்து ஒரு கதை கேட்கலாம், ஒரு பாட்டுப் போடலாம். இல்லாவிட்டால் ஒவ்வொரு பாலூட்டலும் மூத்தவரின் மனதில் ஒரு விலக்கலாகப் பதியும்.

ஒருபோதும் தனியாக விடாதீர்கள் — இதில் விதிவிலக்கு இல்லை

இந்தக் கட்டுரையின் மிக முக்கியமான வரி இது. மூத்த குழந்தை எவ்வளவு அன்பாக இருந்தாலும், எவ்வளவு பொறுப்பாகத் தெரிந்தாலும், ஒரு சிறு குழந்தையை நவஜாத சிசுவுடன் தனியாக விடாதீர்கள். ஒரு நொடி என்றாலும் கூட. அவர்கள் தீங்கு செய்ய நினைப்பதில்லை — ஆனால் தூக்கிப் பார்க்க முயல்வது, முத்தமிடும்போது மூக்கை அழுத்துவது, போர்வையை முகத்தில் போர்த்துவது, வாயில் ஏதாவது வைப்பது எல்லாம் அன்பிலிருந்தே வரும். நவஜாத சிசுவின் கழுத்தும் மூச்சுப் பாதையும் அதைத் தாங்காது.

நடைமுறை விதிகள் சில: குழந்தையைத் தூக்க வேண்டும் என்றால் மூத்தவரைத் தரையில் அமர வையுங்கள், தலையை நீங்கள் தாங்கிப் பிடித்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் குளிக்கவோ கழிவறைக்கோ செல்லும்போது குழந்தையைத் தொட்டிலில் வைத்துவிட்டு, மூத்தவரையும் உங்களுடன் அல்லது இன்னொரு பெரியவரிடம் விட்டுச் செல்லுங்கள். இரவில் இருவரையும் ஒரே படுக்கையில் தூங்க வைக்க வேண்டாம்.

இதே நேரத்தில் மூத்தவருக்கு ஒரு வேலை கொடுங்கள் — உண்மையான, சிறிய, பாதுகாப்பான வேலை. துணி எடுத்துத் தருவது, குழந்தை அழும்போது வந்து சொல்வது, பாட்டு பாடுவது, குளிக்க வைக்கும்போது தண்ணீரைத் தொட்டுப் பார்ப்பது. வேலை என்பது கவனத்தைப் பெறுவதற்கான ஒரு நேர்மையான வழி; அது கிடைக்கும்போது கிள்ளுவதன் தேவை குறைகிறது. அந்த வேலையைச் செய்யும்போது நன்றி சொல்லுங்கள், மற்றவர்கள் முன்பாகவும் சொல்லுங்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: மூத்த குழந்தை தம்பியைக் கிள்ளுகிறது, அடிக்கிறது — திட்டலாமா? — செயலை உடனே நிறுத்துங்கள், அமைதியாக, ஆனால் உறுதியாக. அடிக்க விடமாட்டேன் என்பது ஒரு எல்லை; உனக்குக் கோபமாக இருக்கிறது என்பது புரிதல். இரண்டையும் ஒரே மூச்சில் சொல்லுங்கள். கெட்ட பையன் என்று முத்திரை குத்தாதீர்கள் — அது அவரை மீண்டும் அதே இடத்துக்குத்தான் தள்ளும். அடித்ததற்குப் பிறகு தண்டனை கொடுப்பதை விட, அடிக்கும் சூழ்நிலை வருவதற்கு முன்பே கவனத்தைக் கொடுப்பதே பலனளிக்கும்.

கேள்வி: இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் இடையே எவ்வளவு வயது இடைவெளி நல்லது? — எல்லாவற்றுக்கும் பொருந்தும் ஒரு எண் இல்லை. குறைந்த இடைவெளி என்றால் இருவரும் ஒரே மாதிரி விளையாடுவார்கள், ஆனால் ஆரம்ப ஆண்டுகள் பெற்றோருக்குக் கடினமாக இருக்கும். அதிக இடைவெளி என்றால் மூத்தவர் உதவியாக இருப்பார், ஆனால் தன் இடத்தை விட்டுத் தர அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்வார். உங்கள் உடல்நிலை, பிரசவங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளி பற்றி மகப்பேறு மருத்துவரிடம் பேசுவதே இதில் முக்கியமான பகுதி.

கேள்வி: எல்லோரும் புதிய குழந்தையை மட்டும் புகழ்கிறார்கள், மூத்தவர் வருத்தப்படுகிறார் — என்ன செய்வது? — வீட்டில் ஒரு வழக்கத்தை உருவாக்குங்கள். விருந்தினர் வந்ததும் மூத்தவரை அறிமுகப்படுத்துங்கள், குழந்தையைப் பற்றி மூத்தவரையே சொல்ல விடுங்கள். சில பரிசுகளை வீட்டில் வைத்திருங்கள். இரவில் தூங்கும் முன் அன்று மூத்தவர் செய்த ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொல்லிப் பாராட்டுங்கள். சிறிய, தொடர்ச்சியான கவனம் பெரிய விழாக்களை விட ஆழமாக வேலை செய்யும்.

கேள்வி: மூத்தவர் என்னைத் திரும்பப் பார்க்கவே மாட்டேன் என்கிறார், அப்பாவுடன் மட்டுமே இருக்கிறார் — இது கவலைப்பட வேண்டியதா? — இது மிகவும் சாதாரணம், சில வாரங்களில் மாறும். அப்பாவுடன் நெருக்கம் வளர்வது ஒரு நல்ல விஷயம், அதை உடைக்க முயலாதீர்கள். அதே நேரம் தினமும் ஒரு சிறிய நேரம் நீங்கள் அருகில் இருங்கள் — வற்புறுத்தாமல், அழைக்காமல், அதே அறையில் இருந்தால் போதும். அவரே திரும்பி வருவார். சில மாதங்கள் கழித்தும் அந்தத் தூரம் தொடர்ந்தால், குழந்தை மருத்துவரிடம் ஒரு முறை பேசுங்கள்.