வேலைக்குச் செல்லும் பெற்றோரின் நேரம்: குற்ற உணர்ச்சியை விட்டு நங்கூரங்களுக்கு மாறுங்கள்

இரவு எட்டரை. குழந்தை ஏற்கெனவே தூங்கிவிட்டது

நீங்கள் கதவைத் திறக்கும்போது வீடு அமைதியாக இருக்கிறது. சாப்பாடு மேசையில் மூடி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அறைக்குள் எட்டிப் பார்த்தால் குழந்தை பாட்டியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. காலையில் நீங்கள் கிளம்பும்போதும் அவள் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். இன்று உங்கள் குழந்தையை நீங்கள் விழித்திருக்கும் நிலையில் பார்க்கவே இல்லை.

மதியம் ஒரு மணிக்குக் காப்பகத்திலிருந்து வந்த புகைப்படத்தை நீங்கள் மாலை நான்கு மணிக்குத்தான் பார்த்தீர்கள். அதில் அவள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். அது நிம்மதியாகவும் இருந்தது, வலிக்கவும் செய்தது. இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் உண்மையாக இருக்க முடியும் என்பதை யாரும் சொல்லிக் கொடுப்பதில்லை.

இந்தக் கட்டுரை நேரத்தைப் பற்றியது அல்ல; குற்ற உணர்ச்சியைப் பற்றியது. ஏனெனில் வேலைக்குச் செல்லும் பெரும்பாலான பெற்றோரிடம் இருப்பது நேரப் பிரச்சினை அல்ல — கிடைக்கும் நேரத்தை அந்தக் குற்ற உணர்ச்சி விழுங்கிவிடுவதுதான் பிரச்சினை.

குற்ற உணர்ச்சி யார் மீது விழுகிறது

ஒரு உண்மையைச் சொல்லிவிடுவோம். இந்தக் குற்ற உணர்ச்சி பெரும்பாலும் அம்மாக்கள் மீதே விழுகிறது. குழந்தையைப் பள்ளியில் ஒரு நாள் விட்டுவிட்டு வரும் அப்பா பாராட்டப்படுகிறார்; அதே வேலையை தினமும் செய்யத் தவறும் அம்மா கேள்வி கேட்கப்படுகிறார். இது நியாயமில்லை. ஆனால் இதைப் பெயர் சொல்லி அடையாளம் காட்டுவது முக்கியம், ஏனெனில் அதை உங்கள் தனிப்பட்ட தோல்வியாக நீங்கள் சுமந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்.

குற்ற உணர்ச்சி ஒரு சிக்கலான வேலையைச் செய்கிறது. இரவு ஏழு மணிக்கு நீங்கள் குழந்தையுடன் அமரும்போது, மனம் முழுவதும் காலையில் நீங்கள் இல்லாத நேரத்தைப் பற்றியே ஓடும். உடல் அங்கே இருக்கும், கவனம் இல்லை. அதனால் உண்மையில் கிடைத்த நேரமும் வீணாகிறது. குழந்தைக்குத் தெரிவது உங்கள் அட்டவணை அல்ல; இப்போது நீங்கள் அங்கே இருக்கிறீர்களா இல்லையா என்பது மட்டுமே.

மற்றொரு வடிவமும் இருக்கிறது — ஈடுகட்டும் பெற்றோர். இல்லாத நேரத்திற்குப் பரிசு வாங்கித் தருவது, எல்லாவற்றுக்கும் சரி சொல்வது, தூங்க வேண்டிய நேரத்தில் விளையாட விடுவது. இது ஒரு வாரம் வேலை செய்யும், பிறகு எல்லைகள் இல்லாத ஒரு வீடாக மாறும். குழந்தைக்குத் தேவை ஈடுகட்டல் அல்ல, திரும்பத் திரும்ப நடக்கும் ஒரு வழக்கம்.

அளவை விட தரம் — இதில் உண்மை எவ்வளவு

இந்தத் துறையை ஆய்வு செய்பவர்கள் திரும்பத் திரும்பக் கவனிக்கும் ஒரு வடிவம் இருக்கிறது. ஒரு குழந்தையின் மன நலனையும் வளர்ச்சியையும் அதிகம் தீர்மானிப்பது, பெற்றோர் வீட்டில் இருந்த மொத்த மணி நேரம் அல்ல. அரவணைப்பு, குழந்தை அழைக்கும்போது கிடைக்கும் பதில், வீட்டில் நிலவும் அமைதி, பராமரிப்பில் இருக்கும் தொடர்ச்சி — இவைதான் மீண்டும் மீண்டும் முன்னால் வருகின்றன. இதற்கு எந்த எண்ணையும் நாங்கள் இங்கே சொல்லப் போவதில்லை, ஏனெனில் நேர்மையான பதில் ஒரு எண் அல்ல.

இதற்கு அர்த்தம் நேரம் முக்கியமில்லை என்பதல்ல. நாள் முழுவதும் யாருடைய கவனமும் இல்லாமல், மாறிக்கொண்டே இருக்கும் ஆட்களிடம் விடப்படும் ஒரு குழந்தையின் நிலை வேறு. வேலைக்குச் செல்லும் பெற்றோர் என்பதற்கும், குழந்தை கவனிக்கப்படாமல் இருப்பது என்பதற்கும் இடையே பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. முக்கியமான கேள்வி நீங்கள் எத்தனை மணி நேரம் இல்லை என்பதல்ல — நீங்கள் இல்லாத நேரத்தில் யார் இருக்கிறார்கள், அவர் எத்தனை மாதங்களாக இருக்கிறார் என்பதுதான்.

எனவே உங்கள் ஆற்றலை இரண்டு இடங்களில் மட்டும் செலவழியுங்கள். ஒன்று, நீங்கள் இல்லாத நேரத்தில் ஒரே ஒரு நிலையான, அன்பான நபர் குழந்தையுடன் இருப்பதை உறுதி செய்வது. இரண்டு, நீங்கள் இருக்கும் நேரத்தை உண்மையிலேயே இருப்பதாக மாற்றுவது. மீதி எல்லாவற்றையும் — சமையல், வீட்டு வேலை, ஒப்பீடு — அப்படியே விட்டுவிடலாம்.

நங்கூரங்கள்: தினமும் ஒரே பதினைந்து நிமிடம்

வாரக்கடைசியில் ஒரு பெரிய நாள் திட்டமிடுவதை விட, தினமும் அதே நேரத்தில் நடக்கும் ஒரு சிறிய சடங்கு மிக அதிகமாக வேலை செய்யும். குழந்தைகள் நாட்காட்டியை வைத்து அன்பை அளக்கவில்லை; திரும்பத் திரும்ப நடக்கும் விஷயங்களை வைத்தே பாதுகாப்பை உணர்கிறார்கள். பெரிய திட்டங்கள் ரத்தாகும், பதினைந்து நிமிடங்கள் ரத்தாவதில்லை.

ஒரு நங்கூரம் என்பது எளிமையானது — தினமும் அதே நேரம், அதே இடம், ஃபோன் இல்லாமல். வீட்டுக்கு வந்ததும் பத்து நிமிடம் தரையில் அமர்ந்து விளையாடுவது, தூங்கும் முன் ஒரு கதை, காலை உணவை ஒன்றாகச் சாப்பிடுவது, குளிப்பாட்டும் நேரம் — இவற்றில் ஒன்று அல்லது இரண்டு போதும். எல்லாவற்றையும் செய்ய முயன்றால் ஒன்றும் நிலைக்காது.

தொலைபேசி பற்றி ஒரு தனி வார்த்தை. குழந்தையுடன் இருக்கும் அந்தப் பதினைந்து நிமிடத்தில் ஃபோனை இன்னொரு அறையில் வையுங்கள். கையில் வைத்திருந்து பார்க்காமல் இருப்பது கடினம், தள்ளி வைத்துவிட்டால் எளிது. இது சிறிய விஷயமாகத் தெரியலாம், ஆனால் ஒரு குழந்தையின் பார்வையில் ஃபோனைப் பார்க்கும் அம்மா அறையில் இல்லாத அம்மாதான்.

ஒப்படைப்பது: நீங்கள் அழிக்கப்படுவதில்லை

பல அம்மாக்களுக்கு இருக்கும் அமைதியான பயம் இதுதான் — என் குழந்தை பாட்டியை அம்மா என்று கூப்பிட்டுவிடுவாளோ, என்னை விட அவரை அதிகம் விரும்புவாளோ. இந்தப் பயம் மிகச் சாதாரணம், ஆனால் இதன் அடிப்படை தவறானது. குழந்தையின் அன்பு ஒரு நிலையான அளவு அல்ல, அதை வெட்டிப் பங்கு போட வேண்டியதில்லை. ஒரு குழந்தைக்கு இரண்டு மூன்று பேரிடம் ஆழமான பிணைப்பு இருப்பது ஒரு பலவீனம் அல்ல; அது ஒரு பாதுகாப்பு வலை.

பராமரிப்பாளரோடு போட்டி போடாதீர்கள். குழந்தை பாட்டியிடம் ஓடினால் அது உங்களுக்கு எதிரான தீர்ப்பு அல்ல. பாட்டியிடம் அல்லது காப்பகத்து ஆசிரியரிடம் தினமும் ஒரு நிமிடம் பேசுங்கள் — இன்று என்ன சாப்பிட்டாள், எப்போது தூங்கினாள், எதற்கு அழுதாள். இந்தச் சிறிய தகவல் இரண்டு விஷயங்களைச் செய்கிறது: அது உங்களை நாளின் தொடர்ச்சிக்குள் வைக்கிறது, அவர்களுக்கு நீங்கள் கவனிக்கிறீர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது.

காப்பகமா, வீட்டிலேயே ஒருவரா என்ற கேள்விக்கு எல்லோருக்கும் பொருந்தும் பதில் இல்லை. கவனிக்க வேண்டியவை சில: அதே நபர் தொடர்ந்து இருக்கிறாரா, ஒருவருக்கு எத்தனை குழந்தைகள், சுத்தமும் பாதுகாப்பும் எப்படி, நீங்கள் முன்னறிவிப்பின்றி எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாமா. கடைசி கேள்விக்கு வரும் பதில் மற்ற எல்லாவற்றையும் விடத் தெளிவாக இருக்கும்.

இந்தியச் சூழல்: கூட்டுக் குடும்பமும் நீண்ட பயணமும்

இங்கே இன்னொரு அடுக்கு இருக்கிறது. உதவி இருக்கிறதே, நீ அதிர்ஷ்டசாலி என்று சொல்லப்படும் அதே அம்மா, உதவி தேவைப்படுவதற்காகவே குற்றம் சாட்டப்படுகிறார். மாமியார் குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்கிறார் என்பது ஒரு பெரிய வசதி — அதே நேரம் அது ஒரு கடனாகவும் சுமத்தப்படுகிறது. இந்த இரண்டு உணர்வுகளுக்கும் இடையே வாழ்வதுதான் பல இந்திய வீடுகளின் யதார்த்தம்.

நகரப் பயணம் ஒரு மறைக்கப்பட்ட திருடன். சென்னையிலோ கோயம்புத்தூரிலோ ஒரு நாளைக்கு இரண்டு மணி நேரம் பயணத்தில் போவது அரிதல்ல. அதுவே ஒரு குழந்தையின் விழித்திருக்கும் மாலை நேரம் முழுவதும். வேலை மாற்றம் சாத்தியமில்லாவிட்டாலும், வாரத்தில் ஒரு நாள் வீட்டிலிருந்து வேலை, அரை மணி நேரம் முன்னதாகக் கிளம்புவது, மாலைக் கூட்டங்களைத் தள்ளிப் போடுவது — இவை பேச்சுவார்த்தைக்கு உரியவை. கேட்காமல் கிடைக்காது என்பதை மட்டும் நினைவில் வையுங்கள்.

கடைசியாக, அப்பாவின் பங்கு. இது உதவி அல்ல, பங்கு. குளிப்பாட்டுவது, பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்வது, இரவு எழுவது, மருத்துவரிடம் கூட்டிப் போவது — இவற்றில் சில முழுக்க முழுக்க ஒரு பெற்றோரின் பொறுப்பாக இருக்கட்டும். ஒரு வேலை முழுக்க ஒருவருடையது என்று ஆகும்போதுதான் அது உண்மையாகப் பகிரப்படுகிறது. அது நடக்கும்போது குழந்தையின் நேரம் மட்டுமல்ல, வீட்டின் மனநிலையும் மாறுகிறது.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: வேலைக்குப் போவதால் என் குழந்தையின் வளர்ச்சி பாதிக்குமா? — நிலையான, அன்பான ஒரு பராமரிப்பு ஏற்பாடு இருக்கும்போது, அம்மா வேலைக்குச் செல்வதே ஒரு குழந்தையைப் பாதிக்கும் என்பதற்கு உறுதியான காரணம் இல்லை. முக்கியமானது நீங்கள் இல்லாத நேரத்தில் யார் இருக்கிறார்கள், அவர் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறாரா, வீட்டில் அமைதி இருக்கிறதா என்பதே. இதைப் பற்றிக் கவலை தொடர்ந்தால், குழந்தை மருத்துவரிடம் வளர்ச்சி மைல்கற்களைப் பற்றி ஒரு முறை பேசிக்கொள்ளுங்கள்.

கேள்வி: வீட்டுக்கு வந்ததும் குழந்தை என்னிடம் வர மறுக்கிறது, பாட்டியிடமே ஒட்டிக்கொள்கிறது — என்ன செய்வது? — இது நிராகரிப்பு அல்ல; சிறு குழந்தைகள் ஒரு செயலிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு மாற நேரம் எடுத்துக்கொள்வார்கள். வந்ததும் தூக்கிக்கொள்ள முயலாதீர்கள். அதே அறையில் அமர்ந்து அவர்கள் விளையாடுவதைப் பாருங்கள். சில நிமிடங்களில் அவர்களே வருவார்கள். மாலை நேரம் சோர்வான நேரம் என்பதையும் நினைவில் வையுங்கள்.

கேள்வி: குற்ற உணர்ச்சி எப்போதும் இருக்கிறது, எப்படி இதைக் குறைப்பது? — முதலில் இது ஒரு உணர்ச்சி, ஒரு தீர்ப்பு அல்ல என்பதைப் பிரித்துப் பாருங்கள். ஒரு எளிய பயிற்சி: இன்று நான் என் குழந்தையுடன் முழுமையாக இருந்த ஒரு தருணம் எது என்று ஒவ்வொரு இரவும் ஒரு வரி எழுதுங்கள். ஒரு வாரத்தில் அந்தப் பட்டியலே பதிலாக இருக்கும். ஆனால் குற்ற உணர்ச்சியோடு தூக்கமின்மை, அழுகை, எதிலும் ஆர்வமின்மை சேர்ந்திருந்தால் அது வேறொன்றாக இருக்கலாம் — உங்கள் மருத்துவரிடம் பேசுங்கள்.

கேள்வி: வேலையை விட்டுவிடலாமா என்ற கேள்வி தினமும் வருகிறது — இதை எப்படி முடிவு செய்வது? — இதற்குச் சரியான பதில் ஒன்று இல்லை, உங்கள் குடும்பத்துக்கான பதில் மட்டுமே இருக்கிறது. முடிவை மோசமான ஒரு வாரத்தில் எடுக்காதீர்கள். பணம், உங்கள் தொழில் திரும்பக் கிடைக்குமா, வீட்டில் உங்கள் குரலின் எடை, உங்கள் மன நலம் — இந்த நான்கையும் தனித்தனியாக எழுதிப் பாருங்கள். பலருக்கு உண்மையான தேவை வேலையை விடுவது அல்ல; ஒரு சில மாதங்களுக்குக் குறைந்த நேர வேலை அல்லது கூடுதல் உதவி மட்டுமே.