குழந்தை பொய் சொன்னால் — வயதுக்கேற்ற புரிதலும், தண்டனை ஏன் வேலை செய்யாது என்பதும்

வாயெல்லாம் சாக்லேட், 'நான் சாப்பிடலை'

நான்கு வயது மகள் அறையிலிருந்து வெளியே வருகிறாள். வாய்க்கு இருபுறமும் பழுப்பு நிற வளையம். சட்டைப் பையில் காலி உறையின் நுனி வெளியே எட்டிப் பார்க்கிறது. 'நீ சாக்லேட் சாப்பிட்டியா?' என்று அம்மா கேட்கிறார். 'இல்ல' என்று அவள் மிக நிதானமாகச் சொல்கிறாள். அவள் கண்களில் ஒரு துளி தயக்கம்கூட இல்லை.

இந்த நிமிடத்தில் பெரும்பாலான பெற்றோருக்குள் ஏதோ ஒன்று உடைகிறது. சாக்லேட் பிரச்சினையே இல்லை. 'என் முகத்தைப் பார்த்து இப்படியா பொய் சொல்வாள்? இப்பவே இப்படின்னா நாளைக்கு?' என்ற பயம்தான் அந்தக் கோபத்தின் உண்மையான எரிபொருள். அந்தப் பயத்திலிருந்து வரும் பதில் எப்போதும் அளவுக்கு அதிகமாகவே இருக்கும்.

ஆனால் அந்தக் குழந்தை செய்தது ஒரு ஒழுக்கக் குற்றம் அல்ல. அது ஒரு வளர்ச்சிக் கட்டம். சிறு குழந்தைகள் பொய் சொல்லத் தொடங்குவது, அவர்களுக்குள் ஒரு புதிய திறன் முளைத்திருக்கிறது என்பதற்கான அடையாளம் — 'என் தலைக்குள் இருப்பது அம்மாவின் தலைக்குள் இல்லை' என்ற புரிதல். அது கவலைப்பட வேண்டிய விஷயம் அல்ல. அதைக் கையாளும் விதம்தான் முக்கியம்.

சிறு குழந்தைகள் ஏன் பொய் சொல்கிறார்கள்

மூன்று காரணங்கள் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி வருகின்றன. முதலாவது, மாயச் சிந்தனை. மூன்று, நான்கு வயதில் கற்பனைக்கும் நினைவுக்கும் இடையேயான கோடு மிக மெல்லியது. 'என் நண்பன் யானை மேல ஏறி ஸ்கூலுக்கு வந்தான்' என்று சொல்லும் குழந்தை ஏமாற்றவில்லை; அது கதையையும் நிகழ்வையும் பிரிக்கும் திறனை இன்னும் முழுமையாகப் பெறவில்லை.

இரண்டாவது, தண்டனைப் பயம். இதுதான் மிகப் பொதுவான காரணம். டம்ளர் உடைந்தது, வீட்டுப்பாடம் முடியவில்லை, மதிப்பெண் குறைந்தது — அடுத்து என்ன வரும் என்பது குழந்தைக்குத் தெரியும். அந்த நொடியில் பொய் என்பது ஒரு ஒழுக்கத் தேர்வு அல்ல; அது ஒரு தப்பிக்கும் வழி. நாய் கையை உயர்த்தினால் ஒதுங்குவது போல அவ்வளவு தானியங்கியானது.

மூன்றாவது, கதை உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை. 'என் அப்பாகிட்ட ரெண்டு கார் இருக்கு', 'நான் நீச்சல் போட்டியில ஜெயிச்சேன்' — இவை பெருமையால் வருபவை அல்ல; பெரும்பாலும் இழப்பாலோ, குறைவுணர்வாலோ வருபவை. இப்படிப்பட்ட பொய் திரும்பத் திரும்ப வந்தால், பொய்யைக் கவனிப்பதைவிட அதற்குக் கீழே இருக்கும் தேவையைக் கவனிப்பது அதிகப் பயன் தரும்.

இந்த மூன்றிலும் பொதுவான ஒன்று இருக்கிறது — எதுவும் தீய நோக்கத்திலிருந்து வரவில்லை. அதனால்தான் 'உண்மையைச் சொல்' என்ற உபதேசம் மட்டும் இங்கே வேலை செய்வதில்லை. காரணத்தைத் தொடாமல் நடத்தையை மட்டும் திருத்த முடியாது.

கடும் தண்டனை பொய்யைக் குறைப்பதில்லை; பொய்யை மேம்படுத்துகிறது

இதுதான் பெற்றோர் கேட்க விரும்பாத, ஆனால் மிக முக்கியமான உண்மை. உண்மையைச் சொன்னதற்குக் கடுமையான தண்டனை கிடைத்தால், குழந்தை அடுத்த முறை உண்மையைச் சொல்லாது — அதற்குப் பதிலாக, இன்னும் நம்பத்தகுந்த ஒரு கதையைத் தயாரிக்கும். தண்டனை நேர்மையைக் கற்பிப்பதில்லை; கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருப்பதைக் கற்பிக்கிறது.

இதை வீட்டிலேயே சோதித்துப் பார்க்கலாம். எந்தக் குழந்தை பள்ளியில் நடந்த மோசமான விஷயத்தைத் தானாக வந்து சொல்கிறதோ, அந்தக் குழந்தையின் வீட்டில் உண்மை சொல்வதற்கான விலை குறைவாக இருக்கும். எந்தக் குழந்தை மார்க் லிஸ்ட்டை பையின் அடியில் ஒளித்து வைக்கிறதோ, அங்கே உண்மையின் விலை அதிகம். குழந்தைகள் மிகச் சிறந்த கணக்காளர்கள்.

எனவே ஒரு எளிய வீட்டு விதி உதவும் — உண்மை சொன்னால் விளைவு குறையும். 'நீயே வந்து சொன்னதனால தண்டனை இல்ல, ஆனா உடைஞ்ச கண்ணாடியை சேர்ந்து சுத்தம் பண்ணுவோம்' என்பது நேர்மையை லாபகரமாக்குகிறது. விளைவுகள் இருக்கட்டும்; ஆனால் அவை நடத்தையை நேரடியாகச் சரிசெய்பவையாக இருக்கட்டும், பயமுறுத்துபவையாக அல்ல.

இன்னொரு சிறிய மாற்றம் பெரிய வித்தியாசத்தை உண்டாக்கும். பதில் ஏற்கெனவே தெரிந்த கேள்வியைக் கேட்காதீர்கள். 'நீ சாக்லேட் சாப்பிட்டியா?' என்பது ஒரு பொறி — குழந்தையைப் பொய் சொல்ல அழைக்கிறது. 'சாக்லேட் சாப்பிட்டிருக்க, பரவால்ல. ஆனா கேட்காம எடுக்கக் கூடாதுன்னு பேசியிருக்கோம் இல்ல?' என்பது வழியை மூடிவிட்டு நேராக விஷயத்துக்கு வருகிறது.

எந்த வயதில் என்ன பதில்

மூன்று, நான்கு வயதில் பொய்யை ஒரு குற்றமாக அணுக வேண்டாம். கற்பனையையும் நிகழ்வையும் பிரித்துக் காட்டினால் போதும். 'இது நல்ல கதை. இப்போ உண்மையிலே என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லு' என்ற ஒரு வாக்கியம் குழந்தையை அவமானப்படுத்தாமல் எல்லையை வரைந்துவிடும்.

ஆறு முதல் ஒன்பது வயதில் பொய்கள் நோக்கமுள்ளவையாக மாறுகின்றன — முக்கியமாகத் தண்டனையிலிருந்தும் அவமானத்திலிருந்தும் தப்பிக்க. இந்த வயதில் விசாரணை நடத்த வேண்டாம். ஒரு முறை மட்டும் அமைதியாகச் சொல்லுங்கள்: 'நடந்தது எனக்குத் தெரியும். நீ இப்போ சொன்னா அது இத்தோட முடியும்.' பிறகு காத்திருங்கள். மௌனம் ஒரு நல்ல கருவி.

பத்து வயதுக்கு மேல் பொய்கள் தனியுரிமையோடு பின்னிப் பிணைந்துவிடும். ஃபோன், நண்பர்கள், போன இடம், படித்த நேரம் — இவற்றைப் பற்றிய பொய்கள் பெரும்பாலும் சுதந்திரத்துக்கான போராட்டம். இங்கே ஒவ்வொரு விவரத்தையும் கண்காணிப்பதைவிட, ஒரு சில விஷயங்களில் மட்டும் உறுதியாக இருந்து மற்றவற்றில் இடம் கொடுப்பது நல்லது. மிகவும் இறுக்கமான வீட்டில்தான் மிகத் திறமையான ரகசியங்கள் வளர்கின்றன.

நான்கு வயதுக் கற்பனையும், பன்னிரண்டு வயது மறைப்பும் ஒன்றல்ல

இந்த வேறுபாட்டை நேர்மையாகச் சொல்ல வேண்டும். நான்கு வயதுக் குழந்தை சொல்லும் கதைக்கும், பன்னிரண்டு வயதுப் பிள்ளை சொல்லும் மறைப்புக்கும் இடையே உண்மையான வித்தியாசம் இருக்கிறது. முதலாவதற்குத் திட்டமிடல் இல்லை. இரண்டாவதற்குத் திட்டமிடல் இருக்கிறது — கதை தயாரிக்கப்படுகிறது, விவரங்கள் பொருத்தப்படுகின்றன, தேவைப்பட்டால் நண்பன் ஒருவன் சாட்சியாகவும் சேர்க்கப்படுகிறான்.

இதற்கு அர்த்தம் பன்னிரண்டு வயதுப் பிள்ளை கெட்டவன் என்பதல்ல. இது இன்னும் வளர்ச்சிக் கட்டம்தான். ஆனால் இது வேறு வகையான பதிலைக் கோருகிறது — சிறு குழந்தைக்கான 'உண்மையைச் சொல்லு' போதாது. இங்கே பேச வேண்டியது நம்பிக்கையைப் பற்றியது: 'நீ சொன்னது உண்மை இல்லன்னு தெரிஞ்சப்போ, எனக்கு கோபத்தைவிட கவலைதான் அதிகம் வந்தது. ஏன்னா அடுத்த முறை உனக்கு உண்மையிலே உதவி தேவைப்படும்போது நான் என்ன நம்புவேன்?'

பதின்பருவத்தில் ஒரு நடைமுறைத் தேர்வு உண்டு. எல்லாவற்றையும் கண்காணித்து ஒவ்வொரு பொய்யையும் பிடிக்கலாம்; அல்லது வீட்டைப் பிள்ளை உண்மையைச் சொல்லக்கூடிய இடமாக வைத்திருக்கலாம். இரண்டையும் ஒரே சமயத்தில் முழுமையாகப் பெற முடியாது. பெரும்பாலான பெற்றோருக்கு இரண்டாவதுதான் நீண்ட காலத்தில் அதிகப் பாதுகாப்பைத் தருகிறது.

எப்போது வெளியில் உதவி தேவை? பொய் அடிக்கடி, தேவையே இல்லாத விஷயங்களிலும் வரும்போது; திருட்டு, பள்ளிக்குப் போகாமல் இருப்பது, மற்றவர்களைக் காயப்படுத்துவது போன்றவற்றுடன் சேர்ந்து வரும்போது; அல்லது பிடிபட்ட பிறகும் எந்தச் சங்கடமும் இல்லாதது போலத் தோன்றும்போது — இது வழக்கமான வளர்ச்சிக் கட்டம் அல்ல. பள்ளி ஆலோசகர், குழந்தை மருத்துவர், அல்லது குழந்தை மனநல நிபுணரிடம் பேசுவது சரியான அடுத்த படி.

நேர்மை வளர்க்கும் வீடு எப்படி இருக்கும்

நேர்மை என்பது ஒரு உபதேசத்தால் வருவதில்லை; அது ஒரு சூழலால் வருகிறது. அந்தச் சூழலை உருவாக்குவதில் மிகப் பெரிய பங்கு பெற்றோரின் சொந்த நடத்தைக்குத்தான். ஃபோனை எடுத்துக்கொடுக்கும் குழந்தையிடம் 'நான் வீட்ல இல்லன்னு சொல்லு' என்று சொல்லிவிட்டு, அதே குழந்தையிடம் நேர்மையை எதிர்பார்க்க முடியாது. குழந்தைகள் நமது விதிகளைக் கவனிப்பதில்லை; நமது விதிவிலக்குகளைக் கவனிக்கிறார்கள்.

பாராட்டும் இடம் மாற வேண்டும். 'நல்ல மார்க் வாங்கின' என்பதைவிட 'நீயே வந்து சொன்னது எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு, அது தைரியம்' என்பது நேர்மையை நேரடியாக வளர்க்கிறது. உண்மை சொல்வதற்கு வீட்டில் ஒரு வெகுமதி இருந்தால், அது தண்டனையின் அச்சத்தோடு போட்டி போட முடியும்.

கூட்டுக் குடும்பத்தில் இதற்கு ஒரு கூடுதல் அடுக்கு உண்டு. குழந்தை அம்மாவிடம் மறுக்கப்பட்டதைப் பாட்டியிடம் வாங்கிக்கொள்ள முடியும் என்று கற்றுக்கொண்டால், அது ஏமாற்றுவதற்கான முதல் பாடம். இதற்குப் பெரியவர்களைக் குற்றம் சொல்லத் தேவையில்லை; ஓரிரு விஷயங்களில் மட்டும் — படுக்கை நேரம், இனிப்பு, திரை நேரம் — வீட்டில் ஒரே பதில் இருக்கும்படி அமைதியாக ஒப்புக்கொள்வது போதும்.

கடைசியாக, ஒரு பொய்யைப் பிடித்த பிறகு அதை மாதக்கணக்கில் நினைவூட்டாதீர்கள். 'நீ பொய்யன்' என்று ஒரு குழந்தையிடம் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னால், அது ஒரு அடையாளமாக மாறிவிடும். நடத்தையைப் பற்றிப் பேசுங்கள், நபரைப் பற்றி அல்ல. விஷயம் முடிந்ததும் உண்மையிலேயே முடிக்க வேண்டும் — அதுதான் அடுத்த முறையும் அவர்கள் உங்களிடம் வர வைக்கும்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: என் மூன்று வயதுக் குழந்தை பொய் சொல்கிறது, இது கவலைப்பட வேண்டிய விஷயமா? — இல்லை. இந்த வயதில் கற்பனைக்கும் நிகழ்வுக்கும் இடையிலான எல்லை இன்னும் உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது. குழந்தையை ஏமாற்றுக்காரர் என்று அழைக்காமல், கதைக்கும் உண்மைக்கும் பெயர் கொடுத்துப் பிரித்துக் காட்டுங்கள். இது தானாகவே அடுத்த ஓரிரு ஆண்டுகளில் தெளிவாகும்.

கேள்வி: பொய் சொன்னால் தண்டனையே கூடாதா? — விளைவுகள் இருக்கலாம், இருக்க வேண்டும். ஆனால் அவை நடத்தையோடு தொடர்புடையவையாகவும், முன்பே தெரிந்தவையாகவும், அமைதியாக நிறைவேற்றப்படுபவையாகவும் இருக்க வேண்டும். அடித்தல், அவமானப்படுத்துதல், நீண்ட நேரக் கத்தல் — இவை பொய்யைக் குறைப்பதில்லை, மறைப்பை மட்டுமே மேம்படுத்துகின்றன.

கேள்வி: குழந்தை உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளவே மறுக்கிறது, என்ன செய்வது? — அந்த நிமிடத்தில் ஒப்புதலைப் பிடிவாதமாகத் துரத்த வேண்டாம். 'சரி, நீ இப்போ சொல்ல விரும்பல. நடந்ததை நான் அப்படித்தான் புரிஞ்சுக்கிறேன், விளைவு இதுதான்' என்று சொல்லிவிட்டு நகருங்கள். ஒப்புதலை வலுக்கட்டாயமாக வாங்குவது அந்தச் சண்டையை ஒரு அதிகாரப் போட்டியாக மாற்றிவிடும்.

கேள்வி: நல்ல நோக்கத்துக்காகச் சொல்லும் சிறு பொய்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது? — 'இந்த சட்டை உனக்கு நல்லா இருக்கு' போன்ற மரியாதைக்கான பொய்களும் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதான். எட்டு வயதுக்கு மேல் இந்த வேறுபாட்டை நேரடியாகவே பேசலாம் — யாரையும் காயப்படுத்தாமல் இருக்கச் சொல்வதற்கும், நமக்குச் சாதகமாக மறைப்பதற்கும் இடையிலான வித்தியாசம். குழந்தைகள் நினைப்பதைவிட வேகமாக இதைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.