உணர்ச்சிகளைப் பற்றிப் பேசுவது — குழந்தையின் நடத்தைக்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான திறன்

இறுதிச் சடங்கில் ஒரு சிறுவன்

தாத்தாவின் இறுதிச் சடங்கு. வீட்டு முற்றத்தில் ஆட்கள் நிரம்பியிருக்கிறார்கள். ஆறு வயதுச் சிறுவன் ஒருவன், தினமும் மாலையில் தாத்தா தன்னை மொட்டை மாடிக்குக் கூட்டிப் போனதை நினைத்துக்கொண்டு, யாரும் எதிர்பாராத நேரத்தில் விம்மி விம்மி அழத் தொடங்குகிறான். உடனே ஒரு மாமா அவன் தோளைத் தட்டி, 'அழாதேடா, ஆம்பளப் பிள்ளை அழக்கூடாது' என்கிறார்.

சிறுவன் அழுகையை நிறுத்திவிடுகிறான். வெளியே பார்ப்பவர்களுக்கு அது ஒரு சிறிய வெற்றி போலத் தெரிகிறது. ஆனால் அந்த நிமிடத்தில் அவன் கற்றுக்கொண்டது தைரியம் அல்ல. 'எனக்குள் இப்போது இருக்கும் இந்த உணர்வு தவறானது; அதை மற்றவர்கள் முன்னால் காட்டக் கூடாது' என்ற ஒரு விதியைத்தான் அவன் கற்றுக்கொண்டான். உணர்வு போகவில்லை. அது எங்கே போய் ஒளிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை மட்டும் அவன் தெரிந்துகொண்டான்.

அந்த மாமாவை வில்லனாக்குவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. அவரும் ஏழு வயதில் யாரோ ஒருவரிடம் இதே வார்த்தையைக் கேட்டிருப்பார். அவர் அந்தச் சிறுவனை நேசிக்கிறார்; அவனுக்கு உலகம் கடினமாக இருக்கும், அதற்கு அவனைத் தயார்படுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறார். அவர் கொடுக்க முயன்றது கவசம். ஆனால் அந்தக் கவசம் காலப்போக்கில் ஒரு பூட்டாக மாறிவிடுகிறது — அதுதான் பிரச்சினை.

இந்தக் கட்டுரை உணர்ச்சிகளைப் பற்றிப் பேசுவது பற்றியது. அதாவது, குழந்தைக்குள் நடப்பதற்குப் பெயர் சொல்லக் கற்றுக்கொடுப்பது பற்றியது. இது ஏதோ மென்மையான, தேவைக்கு அதிகமான நவீன விஷயம் அல்ல. நீங்கள் தினமும் சண்டையிடும் பெரும்பாலான நடத்தைப் பிரச்சினைகளுக்கு அடியில் இருக்கும் ஒரே திறன் இதுதான்.

நடத்தை என்பது மேல்பரப்பு; உணர்ச்சி அடியில் இருக்கிறது

நான்கு வயதில் கடைத்தெருவில் தரையில் விழுந்து புரள்வது. ஒன்பது வயதில் வீட்டுப்பாடம் என்றாலே பென்சிலை வீசுவது. பதின்மூன்று வயதில் ஒரு வார்த்தை பேசாமல் அறைக் கதவை அறைந்து சாத்துவது. இந்த மூன்றும் பார்ப்பதற்கு மூன்று வெவ்வேறு பிரச்சினைகள். ஆனால் பெரும்பாலான நேரங்களில் இவை ஒரே ஒரு விஷயத்தின் மூன்று வடிவங்கள் — உள்ளே ஒரு பெரிய உணர்வு எழுந்திருக்கிறது, அதற்குப் பெயர் தெரியவில்லை, அது வெளியேற வழி தேடுகிறது.

ஒரு குழந்தையால் 'எனக்கு இப்போ ரொம்பக் கோபமா இருக்கு, ஏன்னா நான் விளையாடிக்கிட்டு இருந்தேன், நீங்க திடீர்னு நிறுத்தச் சொன்னீங்க' என்று சொல்ல முடிந்தால், அந்தக் குழந்தை அடிக்க வேண்டிய அவசியம் குறைகிறது. வார்த்தை கிடைத்தால் கை ஓய்கிறது. வார்த்தை இல்லாதபோதுதான் உடல் பேசத் தொடங்குகிறது.

இங்கே பெற்றோர் அடிக்கடி செய்யும் ஒரு கணிப்புப் பிழை இருக்கிறது. உணர்ச்சிக்குப் பெயர் சொல்வது தானாக வந்துவிடும் என்று நாம் நினைக்கிறோம். அது உண்மையல்ல. அது எழுத்துக்கூட்டிப் படிப்பது போலக் கற்றுக்கொடுக்கப்பட வேண்டிய ஒரு திறன். யாரும் சொல்லிக் கொடுக்காவிட்டால், குழந்தைக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் இரண்டே இரண்டு வார்த்தைகள்தான் மிஞ்சும் — 'நல்லா இருக்கு', 'பிரச்சினை இல்ல'.

இதைக் கற்றுக்கொடுப்பதற்கு உங்களுக்குத் தனி நேரமோ, தனி அமர்வோ தேவையில்லை. காலை அவசரத்தில், காரில், தூங்கப் போகும் முன், சாப்பாட்டு மேசையில் — நாள் முழுவதும் சிதறிக் கிடக்கும் சிறு தருணங்களில்தான் இது நடக்கிறது.

'அழாதே' ஏன் நாம் நினைப்பதைவிட விலை உயர்ந்த வார்த்தை

'அழாதே' என்று சொல்லும்போது நாம் என்ன நினைக்கிறோம்? 'உன் வலி எனக்குத் தாங்கல, அது நின்னா நல்லா இருக்கும்' என்பதுதான் உண்மையான உணர்வு. அதில் தவறே இல்லை — குழந்தை அழும்போது பெற்றோரின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு அவசரம் எழுகிறது. ஆனால் குழந்தையின் காதில் அது வேறு மாதிரி விழுகிறது: 'நீ இப்போ உணருவது தவறு.'

'ஆம்பளப் பிள்ளை அழக்கூடாது' இன்னும் ஒரு படி மேலே போகிறது. அது சோகத்துக்கான வழியை மூடிவிடுகிறது. உணர்வு உள்ளே இருக்கும், வெளியேற ஒரே ஒரு வழிதான் திறந்திருக்கும் — கோபம். அதனால்தான் பல வீடுகளில், பையன்கள் வளர வளர அழுகை குறைந்து எரிச்சல் அதிகரிக்கிறது. அது இயற்கை அல்ல; அது நாம் திறந்து வைத்த ஒரே கதவு.

இதற்கு ஒரு நீண்டகால விலையும் உண்டு. பன்னிரண்டு வயதில், பதினாறு வயதில், உங்கள் பிள்ளைக்கு உண்மையிலேயே ஒரு கடினமான விஷயம் நடக்கும்போது — பள்ளியில் யாரோ கேலி செய்யும்போது, தேர்வு மோசமாகப் போகும்போது, ஒரு நட்பு உடையும்போது — அவன் அதை யாரிடம் சொல்வான்? சிறு வயதில் சிறு வலிகளைச் சொல்ல அனுமதிக்கப்பட்ட குழந்தைதான் பெரிய வயதில் பெரிய வலிகளைச் சொல்ல வரும்.

இங்கே ஒரு தெளிவு தேவை. உணர்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது நடத்தையை அனுமதிப்பது அல்ல. 'உனக்குக் கோபமா இருக்கு, புரியுது. ஆனா தம்பியை அடிக்க முடியாது' — இந்த இரண்டு வாக்கியங்களும் ஒன்றாகவே இருக்க முடியும். வரம்பு அப்படியே இருக்கிறது; வரம்பைச் சொல்லும் விதம் மட்டும் மாறுகிறது.

மூன்று வயதில்: உணர்ச்சிக்குப் பெயர் சூட்டுங்கள்

மூன்று வயதுக் குழந்தைக்கு உணர்வுகள் மிகப் பெரியவை, சொற்கள் மிகச் சிறியவை. இந்த இடைவெளிதான் அடம். எனவே இந்த வயதில் உங்கள் ஒரே வேலை — நடப்பதற்குப் பெயர் சொல்வது. விளக்கம் வேண்டாம், அறிவுரை வேண்டாம், 'பாரு, நான் அப்பவே சொன்னேன்' வேண்டவே வேண்டாம். வெறும் பெயர்.

பெயர் சொல்லும்போது குரல் அமைதியாக இருக்க வேண்டும், முகம் குழந்தையின் உயரத்தில் இருக்க வேண்டும். அழுகை உச்சத்தில் இருக்கும்போது குழந்தையின் மூளை கேட்கும் நிலையில் இல்லை; அது அமைதியான ஒரு உடலைத் தேடுகிறது. முதலில் அமைதி, பிறகு வார்த்தை, கடைசியில்தான் விதி.

தினமும் இதைச் செய்தால், ஆறு மாதங்களில் ஒரு மாற்றத்தைக் கவனிப்பீர்கள் — குழந்தை அடம்பிடிக்க ஆரம்பிக்கும் முன்பே 'எனக்குப் பிடிக்கல' அல்லது 'எனக்குப் பயமா இருக்கு' என்று சொல்லத் தொடங்கும். அதுதான் நீங்கள் கற்றுக்கொடுத்தது வேலை செய்கிறது என்பதற்கான அறிகுறி.

ஏழு வயதில், பன்னிரண்டு வயதில் — பேச்சு மாற வேண்டும்

ஏழு வயதில் குழந்தைக்கு உணர்ச்சிகளுக்குப் பெயர் தெரியும். இப்போது புதிதாக ஒன்று சேர்கிறது — வெட்கம். வகுப்பில் அழுததற்கு, விளையாட்டில் கடைசியாக வந்ததற்கு, ஆசிரியர் திட்டியதற்கு அவன் வெளியே சொல்ல மாட்டான். இந்த வயதில் நேரடியான 'என்ன ஆச்சு?' என்ற கேள்வி பெரும்பாலும் 'ஒண்ணுமில்ல' என்ற பதிலையே வாங்கித் தரும். எனவே பக்கவாட்டில் நுழையுங்கள் — கார் ஓட்டும்போது, சேர்ந்து பாத்திரம் கழுவும்போது, முகம் பார்க்காமல் பேசும்போது வாய் திறக்கும்.

பன்னிரண்டு வயதில் இன்னொரு மாற்றம். இப்போது உங்கள் பிள்ளைக்குத் தன் உணர்ச்சிகளுக்கு உரிமை வேண்டும். நீங்கள் தீர்வு சொல்லத் தொடங்கினால் உரையாடல் அந்த நொடியே முடிந்துவிடும். இந்த வயதில் மிகப் பயனுள்ள வாக்கியம் ஒன்றுதான்: 'நான் இப்போ ஏதாவது யோசனை சொல்லணுமா, இல்ல வெறுமனே கேட்டுக்கிட்டு இருக்கணுமா?' இதைக் கேட்பது மரியாதை; பதின்பருவத்தில் மரியாதைதான் நுழைவுச் சீட்டு.

எல்லா வயதிலும் பொதுவான ஒன்று இருக்கிறது — நீங்கள் உங்கள் சொந்த உணர்ச்சிகளுக்குப் பெயர் சொல்வதைக் குழந்தை பார்க்க வேண்டும். 'இன்னிக்கு ஆபீஸ்ல ஒரு விஷயம் நடந்தது, அப்பாவுக்குக் கோபமா இருந்தது, அதனால கொஞ்சம் அமைதியா இருக்கேன். இது உன்னால இல்ல' — இப்படி ஒரு வாக்கியம் நூறு அறிவுரைகளைவிடப் பெரியது. குழந்தைகள் நாம் சொல்வதைக் கற்பதில்லை; நாம் செய்வதைக் கற்கிறார்கள்.

உணர்ச்சிகள் பேசப்படாத வீட்டில் வளர்ந்த நீங்கள்

தமிழ் வீடுகளில் ஒரு தலைமுறைக்கு இது சங்கடமான வேலை. உங்கள் அம்மா உங்களிடம் 'உனக்கு இப்போ என்ன உணர்வு?' என்று ஒருபோதும் கேட்டிருக்க மாட்டார். அன்பு வேறு மொழியில் பேசப்பட்டது — சாப்பாட்டுத் தட்டில், தலைக்கு எண்ணெய் தேய்த்ததில், கடன் வாங்கியாவது பள்ளிக் கட்டணம் கட்டியதில். அது அன்பு இல்லை என்று சொல்வது நேர்மையற்றது.

எனவே நீங்கள் இப்போது வேறுவிதமாகச் செய்ய முயல்வதை 'அவங்க தப்பு பண்ணாங்க' என்ற இடத்திலிருந்து தொடங்க வேண்டாம். 'அவங்க கிடைச்ச வழியில செஞ்சாங்க; எனக்கு இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் அதிக வார்த்தைகள் கிடைச்சிருக்கு' என்ற இடத்திலிருந்து தொடங்குங்கள். இது ஒரு புரட்சி அல்ல; ஒரு தொடர்ச்சி.

நடைமுறையில் இது எப்படி இருக்கும்? பாட்டி 'இதெல்லாம் செல்லம் கொடுக்கிறது, நாங்க இப்படியா வளர்ந்தோம்' என்று சொல்லும்போது வாதிட வேண்டாம். 'ஆமா, நீங்க கஷ்டப்பட்டு வளர்ந்திருக்கீங்க. இவனுக்கு நான் கொஞ்சம் வேற மாதிரி முயற்சி பண்ணிப் பார்க்கிறேன்' என்று சொல்லிவிட்டு, உங்கள் வேலையை அமைதியாகச் செய்யுங்கள். கூட்டுக் குடும்பத்தில் வாதத்தில் ஜெயிப்பதைவிட, தொடர்ந்து செய்வதுதான் வேலை செய்கிறது.

கடைசியாக, ஒரு எச்சரிக்கை. குழந்தை பல வாரங்களாகத் தொடர்ந்து சோகமாக இருந்தால், முன்பு பிடித்தமான விஷயங்களில் ஆர்வம் இழந்தால், தூக்கமும் பசியும் தொடர்ந்து மாறினால், தன்னைத் தானே காயப்படுத்திக்கொள்ளும் பேச்சு வந்தால் — அது உணர்ச்சிக் கல்வியின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டது. தாமதிக்காமல் குழந்தை மருத்துவரிடமோ, மனநல நிபுணரிடமோ, பள்ளி ஆலோசகரிடமோ பேசுங்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: உணர்ச்சிக்குப் பெயர் சொன்னால் குழந்தை மேலும் அடம்பிடிக்காதா? — பொதுவாக நேர்மாறாகவே நடக்கிறது. அடத்தின் நோக்கமே 'என்னைப் புரிஞ்சுக்கோங்க' என்பதுதான். புரிந்துகொள்ளப்பட்டது என்று உணர்ந்ததும் சத்தத்தின் தேவை குறைகிறது. முக்கியமான வேறுபாடு இதுதான் — உணர்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள், கோரிக்கையை அல்ல. 'உனக்கு வருத்தமா இருக்கு' என்று சொன்ன பிறகும் சாக்லேட் கிடைக்காது; அது அப்படியே இருக்கட்டும்.

கேள்வி: என் பிள்ளை பேசவே மாட்டேங்கிறான், என்ன செய்வது? — நேரடிக் கேள்விகளை நிறுத்துங்கள். பக்கவாட்டு நேரங்களைத் தேடுங்கள் — கார் பயணம், சமையலறை வேலை, இரவு விளக்கை அணைத்த பிறகு. 'என்ன ஆச்சு?' என்பதற்குப் பதிலாக 'இன்னிக்கு எந்த நேரம் மோசமா இருந்தது?' என்று குறிப்பாகக் கேளுங்கள். அமைதியையும் மதியுங்கள்; பேசாமல் அருகில் உட்கார்ந்திருப்பதும் ஒரு உரையாடல்தான்.

கேள்வி: அப்பா ஒரு மாதிரி, அம்மா ஒரு மாதிரி நடந்துகொண்டால் குழந்தை குழம்பாதா? — குழந்தைகள் வெவ்வேறு நபர்களுடன் வெவ்வேறு உறவுகளைச் சமாளிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்; அது ஆபத்தல்ல. ஆனால் ஒரு பெற்றோர் மற்றவரை குழந்தையின் முன் இழிவுபடுத்தினால் அது குழப்பம். கருத்து வேறுபாட்டைத் தனியாகப் பேசுங்கள். குழந்தை முன்னால் ஒரே ஒரு விதி மட்டும் பொதுவாக இருக்கட்டும் — அடிப்பது கிடையாது.

கேள்வி: இதைத் தொடங்க வயது தாண்டிவிட்டதா? — இல்லை. பதினைந்து வயதிலும் தொடங்கலாம். ஆனால் அந்த வயதில் தொடக்கம் ஒரு ஒப்புதலாக இருந்தால் நன்றாக வேலை செய்யும்: 'சின்ன வயசுல உன்கிட்ட இதைப் பத்தி நான் பேசினதே இல்ல, அது என் தவறு. இப்போ கத்துக்கிறேன்.' பதின்பருவப் பிள்ளைகள் நேர்மையை உடனே கண்டுபிடிப்பார்கள் — முதல் சில முயற்சிகள் நிராகரிக்கப்பட்டாலும் தொடர்ந்து செய்யுங்கள்.