குழந்தையை திரையரங்குக்கு அழைத்துச் செல்லலாமா? — காதுகள் முதல் கண்ணியம் வரை

இது யாரையும் குறை சொல்லும் கட்டுரை அல்ல

திரையரங்கில் ஒரு குழந்தை அழத் தொடங்கும்போது, அந்த அறையில் மிக மோசமான நேரத்தைக் கடப்பது அந்தக் குழந்தையின் அம்மாதான். மற்றவர்கள் திரும்பிப் பார்க்கிறார்கள், சிலர் முணுமுணுக்கிறார்கள், அவர் படத்தையும் பார்க்கவில்லை, ஓய்வும் எடுக்கவில்லை.

வீட்டில் குழந்தையை விட்டுவிட்டு வர வழி இல்லாதவர்கள் இருக்கிறார்கள். தாத்தா பாட்டி அருகில் இல்லாத தனிக் குடும்பங்கள், ஆயா வைத்துக்கொள்ள முடியாத வருமானம், மாதக்கணக்கில் வெளியே செல்லாத பெற்றோர். அவர்கள் மோசமான பெற்றோர் அல்ல; அவர்களுக்கு உதவி இல்லை.

ஆனால் ஒரு விஷயத்தை நேர்மையாகச் சொல்ல வேண்டும், மேலும் அது கண்ணியத்தைப் பற்றியது அல்ல. திரையரங்கின் ஒலி அளவு சிறு குழந்தையின் காதுகளுக்கு உண்மையிலேயே அதிகம். அதைப் பற்றித்தான் யாரும் பேசுவதில்லை.

எனவே இந்தக் கட்டுரை இரண்டு கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்கிறது — உங்கள் குழந்தைக்கு இது சரியான இடமா, மற்றும் அழைத்துச் செல்வது என்று முடிவெடுத்தால் அதை எப்படி எல்லாருக்கும் எளிதாக்குவது.

முதலில் காதுகள்

நவீனத் திரையரங்குகள் மிக அதிக ஒலி அளவில் இயக்கப்படுகின்றன — குறிப்பாகச் சண்டைக் காட்சிகளிலும் பாடல்களிலும். பெரியவர்களுக்கு அது 'திரையரங்க அனுபவம்'. குழந்தையின் காது கால்வாய் மிகச் சிறியது, அதனால் அதே ஒலி அவர்களுக்கு இன்னும் அழுத்தமாக உணரப்படுகிறது.

இதனால்தான் பல குழந்தைகள் திரையரங்கில் கைகளால் காதை மூடுகிறார்கள், அல்லது சத்தமான காட்சி வரும்போது திடீரென அழுகிறார்கள். அது பயம் மட்டுமல்ல; அது சத்தம்.

ஒரு வயதுக்குக் குறைவான குழந்தையை திரையரங்குக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டியதே இல்லை. அவர்களுக்கு அங்கே எந்தப் பயனும் இல்லை — திரையைப் புரிந்துகொள்ளும் வயதும் அல்ல, சத்தம் மட்டுமே மிச்சம்.

அழைத்துச் செல்வது என்று முடிவெடுத்தால், குழந்தைகளுக்கான காது பாதுகாப்புக் கவசம் (ear muffs) கிடைக்கிறது; அதைப் பயன்படுத்துங்கள். பஞ்சு வைப்பது சரியான தீர்வு அல்ல, மேலும் சிறு பொருட்கள் காதுக்குள் போவது ஆபத்து.

இது கோயில் திருவிழா, திருமண மேளதாளம், பட்டாசு ஆகியவற்றுக்கும் பொருந்தும். சத்தம் அதிகமான இடத்தில் குழந்தை அழுதால், அது பிடிவாதம் அல்ல — அது ஒரு தகவல்.

உங்கள் குழந்தை தயாரா என்று எப்படித் தெரியும்

வயதைவிட நடத்தையே நல்ல அளவுகோல். வீட்டில் ஒரு படத்தை அல்லது நிகழ்ச்சியை அரை மணி நேரம் அமர்ந்து பார்க்க முடிகிறதா? இருட்டு பயமுறுத்துகிறதா? சத்தமான இடத்தில் என்ன செய்கிறார்?

'மெதுவாகப் பேசு' என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் வயதா என்பதும் முக்கியம். மூன்று வயதுக்கு முன் அது நடைமுறையில் சாத்தியமில்லை — குழந்தைகள் உற்சாகமானால் சத்தமாகப் பேசுவார்கள், அது வளர்ச்சியின் இயல்பு.

இன்னொரு எளிய சோதனை: வீட்டில் ஒரு படம் பார்க்கும்போது நடுவில் எத்தனை முறை எழுந்து ஓடுகிறார்? திரையரங்கில் அதுவே நடக்கும், ஆனால் இருட்டில், பிறருக்கு இடையூறாக.

தமிழ்ப் படங்கள் பொதுவாக இரண்டரை மணி நேரம். ஒரு சிறு குழந்தைக்கு அது மிக நீளம். குழந்தைகளுக்கான படங்கள் குறுகியவை என்பதற்குக் காரணம் இருக்கிறது.

மேலும் ஒரு முக்கியமான விஷயம் — படத்தின் உள்ளடக்கம். வன்முறை, சத்தமான சண்டை, திகில் காட்சிகள் சிறு குழந்தைகளுக்கு இரவு பயத்தையும் தூக்கக் கலக்கத்தையும் உண்டாக்கும். 'அவனுக்கு ஒன்றும் புரியாது' என்பது உண்மையல்ல; காட்சியும் சத்தமும் புரிகிறது.

அழைத்துச் செல்வது என்றால் — இதைச் செய்யுங்கள்

நேரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள். காலை அல்லது மதியக் காட்சி நல்லது; இரவுக் காட்சி குழந்தையின் தூக்க நேரத்தை உடைக்கும், சோர்ந்த குழந்தை அமைதியாக இருக்காது. முதல் நாள் முதல் காட்சிக்கு (FDFS) குழந்தையை அழைத்துச் செல்வது இரண்டு தரப்புக்கும் நல்லதல்ல.

இடத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள். கடைசி வரிசை, அல்லது நடைபாதைக்கு அருகில் உள்ள இருக்கை. வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்தால் யாரையும் தாண்டி நடக்க வேண்டியிருக்காது.

வெளியே செல்லத் தயாராக இருங்கள் — இதுவே மிக முக்கியமான விஷயம். குழந்தை அழத் தொடங்கினால் உடனே தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வாருங்கள். 'இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம்' என்று காத்திருப்பதுதான் எல்லாரையும் சங்கடப்படுத்துகிறது. இரண்டு பேர் இருந்தால் மாற்றி மாற்றிப் பாருங்கள்; ஒருவர் படம், ஒருவர் குழந்தை.

ஃபோனை ஒலியுடன் கொடுக்க வேண்டாம். இது மற்றவர்களுக்கு இடையூறு என்பதைத் தாண்டி, இரண்டு வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைகளுக்குத் திரை பரிந்துரைக்கப்படுவதில்லை. அமைதியாக்க வேண்டுமானால் ஒலி இல்லாத ஒரு சிறு பொம்மை, ஒரு சிற்றுண்டி — அவை நன்றாக வேலை செய்யும்.

இருக்கையை உதைப்பது ஒரு தனி விஷயம். குழந்தையின் கால் முன்னால் உள்ள இருக்கையில் படுவதைக் கவனித்து அப்போதே நிறுத்துங்கள். அது ஒரு நிமிடத்தில் திருத்தக்கூடியது; திருத்தாமல் விட்டால் அது இரண்டு மணி நேரம் நீளும்.

மறுபக்கம்: யாராவது உங்களிடம் சொன்னால்

பின்னால் இருப்பவர் திரும்பிச் சொன்னால், முதல் உணர்வு தற்காப்பாக இருக்கும். 'இது பொது இடம்' என்று சொல்லத் தோன்றும். அது உண்மைதான் — ஆனால் பொது இடம் என்பது இரு பக்கமும் பொருந்தும் ஒன்று.

நடைமுறையில் மிக எளிய பதில் இதுதான்: 'மன்னிக்கவும், வெளியே அழைத்துச் செல்கிறேன்.' அதோடு அந்த விவாதம் முடிந்துவிடும். ஒரு வாக்குவாதம் படத்தைவிட அதிகமாக அனைவரின் நேரத்தையும் கெடுக்கும்.

நீங்கள் பிறரிடம் சொல்ல வேண்டியிருந்தால் — அமைதியாகவும் ஒரு முறை மட்டும் சொல்லுங்கள். 'குழந்தை காலை உதைக்கிறது, கொஞ்சம் பார்க்கிறீர்களா' போதும். பெற்றோரைக் குறை சொல்வது நிலைமையை மோசமாக்கும், மேலும் அவர்கள் ஏற்கெனவே சிரமத்தில்தான் இருக்கிறார்கள்.

தீராவிட்டால் திரையரங்க ஊழியரிடம் சொல்லுங்கள். இருக்கை மாற்றித் தருவது அவர்களின் வேலை, மேலும் அதுதான் மோதலைத் தவிர்க்கும் வழி.

வேறு என்ன செய்யலாம்

குழந்தைகளுக்கான காட்சிகள் சில திரையரங்குகளில் நடத்தப்படுகின்றன — ஒலி குறைவாக, விளக்கு முழுவதும் அணைக்கப்படாமல், குழந்தைகள் நடமாடினாலும் யாரும் பொருட்படுத்தாமல். உங்கள் ஊரில் இருக்கிறதா என்று கேட்டுப் பாருங்கள்.

மாற்றி மாற்றிப் பார்ப்பது ஒரு நல்ல வழி. இந்த வாரம் அம்மா நண்பர்களுடன் படத்துக்குச் செல்கிறார், அப்பா குழந்தையுடன் இருக்கிறார்; அடுத்த வாரம் மாற்று. இருவரும் சேர்ந்து செல்ல வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை.

இரண்டு குடும்பங்கள் சேர்ந்து ஒரு ஏற்பாடு செய்துகொள்வதும் நன்றாக வேலை செய்கிறது — ஒரு வாரம் அவர்கள் இரு குழந்தைகளையும் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள், அடுத்த வாரம் நீங்கள். இதற்குப் பணம் தேவையில்லை, நம்பிக்கை மட்டும் போதும்.

படம் ஒரு சில மாதங்கள் கழித்து வீட்டிலேயே வந்துவிடும். குழந்தை இரண்டு மணி நேரம் அமர்ந்திருக்கும் வயதை அடைவதற்கு அதைவிடக் குறைவான காலமே ஆகும். இது நிரந்தரமான நிலை அல்ல.

கடைசியாக ஒன்று — வெளியே செல்வதை முற்றிலும் நிறுத்திவிட வேண்டாம். பூங்கா, கடற்கரை, குழந்தைகள் விளையாடும் இடங்கள், பகல் நேர உணவகங்கள் — இவை குழந்தையுடன் செல்ல எளிதானவை, மேலும் அங்கே யாரும் திரும்பிப் பார்க்க மாட்டார்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: பால் குடிக்கும் சின்னக் குழந்தை தூங்கிக்கொண்டே இருப்பாளே, அழைத்துச் செல்லலாமா? — தூக்கம் பிரச்சினை அல்ல, சத்தம்தான். தூங்கும் குழந்தையின் காதுகளும் அதே ஒலியைக் கேட்கின்றன. ஒரு வயதுக்குக் குறைவான குழந்தையை அழைத்துச் செல்ல வேண்டியதில்லை; தவிர்க்க முடியாவிட்டால் காது கவசம் பயன்படுத்துங்கள்.

கேள்வி: எங்களுக்கு வேறு வழி இல்லை. குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ள யாரும் இல்லை. — அது உண்மையான சிக்கல், அதற்கு எளிய பதில் இல்லை. அப்படியானால் மதியக் காட்சி, நடைபாதை இருக்கை, வெளியே செல்லத் தயார் நிலை — இந்த மூன்றும் நிலைமையை பெரிதும் எளிதாக்கும். மற்றொரு குடும்பத்துடன் மாற்றி மாற்றிப் பார்த்துக்கொள்ளும் ஏற்பாடும் யோசிக்கத் தக்கது.

கேள்வி: என் குழந்தை வீட்டில் மணிக்கணக்கில் தொலைக்காட்சி பார்க்கிறாள். திரையரங்கில் பிரச்சினை இருக்காதே? — வீட்டுத் திரையும் திரையரங்கும் ஒன்றல்ல. அங்கே இருட்டு, மிகப் பெரிய திரை, மிக அதிக ஒலி, எழுந்து நடமாட முடியாத நிலை. வீட்டில் அமர்ந்து பார்ப்பது இதற்கான சான்று அல்ல.

கேள்வி: குழந்தை அழுதால் வெளியே போக வேண்டுமா, அல்லது சமாதானம் செய்ய வேண்டுமா? — உடனே வெளியே. இது கண்ணியத்துக்காக மட்டுமல்ல — அழும் குழந்தைக்கு அந்த இருட்டும் சத்தமும்தான் காரணமாக இருக்கும், வெளியே வந்ததும் பெரும்பாலும் அமைதியாகிவிடுவார்கள்.