கோபத் தாண்டவம்: இரண்டு வயதுக் குழந்தையின் ஆவேசத்தை எப்படிக் கையாள்வது

மாலை ஆறு மணி, வீட்டு வாசலில் ஒரு புயல்

வெளியே கிளம்ப வேண்டும், ஏற்கெனவே நேரமாகிவிட்டது. செருப்பை மாட்டிவிடக் குனிகிறீர்கள். இரண்டு வயது மகன் உங்கள் கையைத் தள்ளிவிட்டு 'நானே போடுவேன்' என்கிறான். சரி என்று விட்டுவிடுகிறீர்கள். ஆனால் அந்த வார் அவன் விரல்களுக்கு அடங்கவில்லை. மூன்று முறை முயன்று தோற்கிறான். அடுத்த நொடி செருப்பு சுவரில் பறக்கிறது, அவன் தரையில் விழுந்து கால்களை உதைத்து, முகம் சிவக்க அலறுகிறான்.

வாசல் வழியாகப் போகும் பக்கத்து வீட்டு அத்தை நின்று பார்க்கிறார். உள்ளிருந்து பாட்டி 'ரெண்டு அடி கொடு, சரியாயிடும்' என்கிறார். உங்களுக்கு ஒரே நேரத்தில் கோபமும் வெட்கமும் வருகிறது; கை தானாக ஓங்கத் தோன்றுகிறது. அந்த ஒரு நிமிடத்தில் நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் என்பதைப் பற்றியதுதான் இந்தக் கட்டுரை.

இதை உடனடியாக நிறுத்தும் ஒரு தந்திரம் யாரிடமும் இல்லை; அப்படி ஒன்று இருப்பதாகச் சொல்பவர்களை நம்ப வேண்டாம். ஆனால் இது ஏன் நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டால், அந்த நேரத்தில் உங்கள் குரல் தானாகவே தணியும். அதுவே பாதி வேலை முடிந்தது போலத்தான்.

இரண்டு வயது மூளையில் நடப்பது என்ன

இரண்டு வயதில் ஒரு குழந்தையின் உணர்ச்சிகள் முழு வலிமையுடன் வேலை செய்கின்றன. ஏமாற்றம், கோபம், ஆசை, பொறாமை — எல்லாம் பெரியவர்களைப் போலவே, சில சமயம் அதைவிட அதிகமாகவே உணரப்படுகிறது. ஆனால் அந்த உணர்ச்சியை அடக்கி, பொறுத்து, வேறு வழியில் திருப்பும் மூளைப் பகுதி இன்னும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அது சில ஆண்டுகள் எடுக்கும் வேலை, ஒரு நாளில் முடிவதல்ல.

இதனுடன் இரண்டாவது சிக்கல் சேர்கிறது — வார்த்தை. 'எனக்குப் பசிக்கிறது, சோர்வாக இருக்கிறது, நீ சொன்னது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை' என்று சொல்லத் தெரியாத ஒரு குழந்தை, அதை உடலால் சொல்கிறது. கத்துவது, தரையில் உருள்வது, உதைப்பது — அவைதான் இப்போது அவனிடம் இருக்கும் வாக்கியங்கள்.

மூன்றாவது, இந்த வயதில் 'நானே' என்ற உணர்வு புதிதாகப் பிறக்கிறது. தானே செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசையும், தன்னால் இன்னும் செய்ய முடியாது என்ற உண்மையும் ஒரே நேரத்தில் மோதுகின்றன. அந்த மோதலின் சத்தம்தான் கோபத் தாண்டவம்.

ஒன்றை மட்டும் தெளிவாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள் — இது உங்களை மிரட்டி வேலை வாங்கும் திட்டம் அல்ல. திட்டமிட்டு நடிக்கும் அளவுக்கான சிந்தனைத் திறன் இரண்டு வயதில் இன்னும் வரவில்லை. இது ஒரு நரம்பு மண்டலம் நிரம்பி வழிவது; ஒரு முடிவு அல்ல. இதைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், எல்லை வைக்காமல் விட்டுவிடுவதற்கும் சம்பந்தமே இல்லை.

எது தூண்டுகிறது, எதை முன்பே மாற்றலாம்

தாண்டவம் வானத்திலிருந்து திடீரென விழுவதில்லை. பெரும்பாலான நாட்களில் அதற்கு முன்னால் ஒரு காரணம் இருக்கும் — பசி, தூக்கக் குறைவு, அதிகச் சத்தம், அல்லது ஒரு வேலையை நிறுத்திவிட்டு அடுத்ததற்கு அவசரமாக இழுக்கப்படுவது. இந்த நான்கை மட்டும் கவனித்தால், வீட்டில் நடக்கும் ஆவேசங்களில் நல்ல பங்கு தானாகவே குறையும்.

மாலை நேரம் ஏன் மோசமாக இருக்கிறது என்று யோசித்துப் பாருங்கள். விளையாட்டு முடிந்த சோர்வு, பசி, வீட்டில் சமையல் அவசரம் — மூன்றும் ஒரே நேரத்தில் வந்து சேர்கின்றன. கடைக்குப் போவதையோ, விருந்துக்குக் கிளம்புவதையோ தூக்க நேரத்தில் திட்டமிடாதீர்கள். இது குழந்தையை மாற்றும் முயற்சி அல்ல, சூழலை மாற்றும் முயற்சி. அதுவே எளிது.

புயல் அடிக்கும் அந்த ஐந்து நிமிடம்

முதலில் பாதுகாப்பு. சாலையோரம், படிக்கட்டு, கூர்மையான மேசை ஓரம் — இவற்றிலிருந்து குழந்தையை விலக்கி, தரையில் அமரவைத்து விடுங்கள். பிறகு நீங்களும் அவனுடைய உயரத்துக்குக் குனியுங்கள் அல்லது அருகில் உட்காருங்கள். நின்றுகொண்டு மேலிருந்து பேசுவது ஒரு சிறு குழந்தைக்கு மிரட்டலாகவே தெரியும்.

அடுத்தது குரல். அவனுடைய சத்தம் ஏற ஏற உங்கள் குரலைக் குறையுங்கள். வார்த்தைகளையும் குறையுங்கள். 'பிஸ்கட் வேணும், கிடைக்கல, ரொம்ப கோபமா இருக்கு இல்லையா' — இப்படி அவனுடைய உணர்வுக்கு ஒரு பெயர் வையுங்கள். இது அவன் கேட்கும் பொருளைத் தந்துவிடுவது அல்ல; அவன் உணர்வை மறுக்காமல் இருப்பது மட்டும்தான். அந்த வேறுபாடு முக்கியம்.

புயலின் நடுவில் பேரம் பேச வேண்டாம். 'அழாதே, சாக்லேட் வாங்கித் தரேன்' என்று சொன்னால், அழுகைக்குக் கிடைக்கும் விலையை நீங்களே நிர்ணயித்துவிடுகிறீர்கள். நீண்ட அறிவுரையும் இப்போது வேண்டாம் — அந்த நிமிடத்தில் அவனுடைய காது கேட்கும் நிலையில் இல்லை. 'நான் இங்கேயே இருக்கேன்' என்று ஒரே ஒரு வரி சொல்லிவிட்டு அருகில் அமருங்கள். கட்டிப்பிடிக்க அவனாக வந்தால் அணைத்துக்கொள்ளுங்கள்; உதறினால் வலுக்கட்டாயமாக அணைக்க வேண்டாம்.

அழுகை தணிந்ததும் தண்ணீர் கொடுத்து, முகத்தைத் துடைத்து, சிறிது நேரம் மடியில் வையுங்கள். உடனே மன்னிப்புக் கேட்கச் சொல்லி நிர்பந்திக்க வேண்டாம். சில நிமிடம் கழித்து, ஒரே ஒரு எளிய வாக்கியத்தில் விதியைத் திரும்பச் சொல்லுங்கள் — 'கோபம் வரலாம், ஆனா அடிக்கக் கூடாது.' அவ்வளவுதான். மீதி விளக்கங்களை அடுத்த நாளுக்கு விட்டுவிடுங்கள்.

அமைதிப்படுத்த மொபைலைக் கையில் கொடுப்பது எளிதாகத் தெரியும். இரண்டு வயதுக்குக் கீழ் திரையே வேண்டாம் என்பதுதான் பொதுவான பரிந்துரை; அதற்கு மேலும், அழுகையை நிறுத்தும் கருவியாகத் திரையைப் பழக்கிவிட்டால், தன் உணர்ச்சியைத் தானே சமாளிக்கக் கற்கும் வாய்ப்பையே குழந்தை இழக்கிறது.

நிலைமையை மோசமாக்கும் தவறுகள்

நல்ல நோக்கத்தில் செய்யப்படும் சில விஷயங்கள்தான் தாண்டவத்தை நீட்டிக்கின்றன. முதலாவது திருப்பிக் கத்துவது. ஒரு கத்தலுக்கு மறு கத்தல் பதிலாக வரும்போது, ஏற்கெனவே நிரம்பியிருக்கும் குழந்தையின் உடல் மேலும் பதற்றமடைகிறது; அழுகை நீளுகிறது.

இரண்டாவது, சிரிப்பது அல்லது காணொலி எடுப்பது. உங்களுக்கும் உறவினர்களுக்கும் அது வேடிக்கையாகத் தோன்றலாம்; அவனுக்கு அது கேலி. மூன்றாவது, 'வேண்டாம்' என்று சொல்லிவிட்டு, சத்தம் தாங்காமல் கடைசியில் கொடுத்துவிடுவது — இது அடுத்த முறை அழுகையை இன்னும் நீளமாக்கும். நான்காவது, பூச்சாண்டி, போலீஸ், 'உன்னை இங்கேயே விட்டுட்டுப் போயிடுவேன்' போன்ற மிரட்டல்கள். அவை பயத்தை மட்டுமே கற்றுத் தருகின்றன, அமைதியை அல்ல.

கடையின் இனிப்பு அடுக்கும், அடி கேட்கும் உறவினரும்

பணம் கட்டும் வரிசைக்கு அருகில், சரியாகக் குழந்தையின் கண் உயரத்தில் சாக்லேட்டும் சிப்ஸும் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருப்பது தற்செயல் அல்ல; அது அப்படித்தான் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த வரிசையில் நின்று, சுற்றிலும் பத்து பேர் பார்க்க, குழந்தை தரையில் விழுந்து கத்தும் தருணத்தை ஒவ்வொரு பெற்றோரும் அறிவார்கள்.

கடைக்குள் நுழையும் முன்பே ஒரு வரி பேசி வையுங்கள் — 'இன்னிக்கு பால், காய்கறி மட்டும். சாக்லேட் இல்ல.' சிறு குழந்தையிடம் பட்டியலில் ஒரு பொருளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வேலையைக் கொடுத்தால் கை நிறைந்திருக்கும். அப்படியும் தாண்டவம் தொடங்கிவிட்டால், வெட்கம் உங்களை ஆளவிடாதீர்கள். வண்டியை ஓரமாக நிறுத்தி, குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே அல்லது அமைதியான ஒரு மூலைக்குச் செல்லுங்கள். சுற்றியிருப்பவர்களுக்கு விளக்கம் சொல்லவோ, மன்னிப்புக் கேட்கவோ வேண்டியதில்லை. பொருள்களை விட்டுவிட்டுத் திரும்பி வருவது தோல்வி அல்ல.

வீட்டில் இதைவிடக் கடினமான தருணம் வேறு — 'நீ செல்லம் கொடுத்துக் கெடுத்துட்ட, ரெண்டு அடி போட்டா அடங்குவான்' என்று ஒரு உறவினர் சொல்லும்போது. அந்தச் சூடான நிமிடத்தில் அவரோடு வாதிட வேண்டாம். 'எனக்குத் தெரியும் மாமா, நீங்க அக்கறையால சொல்றீங்க. நாங்க இதை இப்படித்தான் கையாளறோம், கொஞ்சம் நேரம் விடுங்க' — இந்த அளவுக்கு ஒரு வாக்கியம் போதும். அமைதியான வேறொரு நாளில், தனியாக நீளமாகப் பேசிக்கொள்ளலாம்.

அடி உடனே வேலை செய்வது போலத் தோன்றும். ஆனால் அது நிறுத்துவது உணர்ச்சியை அல்ல, அதன் வெளிப்பாட்டை மட்டும்தான். குழந்தை கற்றுக்கொள்வது 'எனக்குக் கோபம் வந்தால் என்ன செய்வது' என்பதை அல்ல; 'பெரியவர் கோபப்பட்டால் அடிப்பார், பயப்பட வேண்டும்' என்பதைத்தான். அடி வாங்கி வளரும் குழந்தை பிறரை அடிக்கும் வாய்ப்பும் அதிகம். அடிக்காமல் உறுதியான எல்லைகளை வைக்கும் வழிமுறைகளை எங்கள் 'அடிக்காமல் ஒழுக்கம் கற்பிப்பது' பக்கத்தில் விரிவாக எழுதியிருக்கிறோம்; அதை ஒரு முறை படித்துப் பாருங்கள்.

ஒரு ஆறுதலான உண்மை — இது ஒரு கட்டம், நிரந்தரக் குணம் அல்ல. வார்த்தைகள் வளர வளர தாண்டவம் குறையும்; பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு நான்கு, ஐந்து வயதுக்குள் இது நன்றாகத் தணிந்துவிடும். ஆனால் ஒரு நாளைக்குப் பல முறை, மிக நீண்ட நேரம் நீடித்தால், குழந்தை தன்னையோ பிறரையோ காயப்படுத்திக் கொண்டால், அழும்போது மூச்சைப் பிடித்து உதடு நீலமானால், அல்லது வயதுக்கு ஏற்ற பேச்சு வளர்ச்சி தெரியவில்லை என்றால் — காத்திருக்காமல் குழந்தை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: தாண்டவத்தின்போது ஒரு அடி கொடுத்தால் உடனே நின்றுவிடுகிறதே? — அந்த நிமிடத்தில் நின்றது போலத் தோன்றும், ஏனெனில் பயம் அழுகையை அடக்கிவிடும். ஆனால் உணர்ச்சியைத் தானே சமாளிக்கும் திறன் அதனால் வளர்வதில்லை. அடுத்த முறை அதே சூழல் வரும்போது அதே ஆவேசம் திரும்பும், அத்துடன் உங்களைப் பற்றிய ஒரு பயமும் சேரும். அமைதியான குரலும், சொன்ன எல்லையில் நிற்கும் உறுதியும் நீண்ட காலத்தில் அதிகம் வேலை செய்கின்றன.

கேள்வி: என் குழந்தை மட்டும் ஏன் இப்படிக் கத்துகிறது, மற்ற குழந்தைகள் அமைதியாக இருக்கிறார்களே? — குழந்தைகளின் இயல்பு வேறுபடும். சிலர் உணர்ச்சியை உள்ளுக்குள் அடக்குவார்கள், சிலர் உரக்க வெளிப்படுத்துவார்கள்; இது வளர்ப்பின் தோல்வி அல்ல. மேலும், மற்ற வீடுகளில் நடப்பதை நீங்கள் பார்ப்பதில்லை என்பதையும் நினைவில் வையுங்கள். ஒப்பீடு உங்கள் மனத்தை மட்டுமே சோர்வடையச் செய்யும்.

கேள்வி: அழும்போது மூச்சைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள், உதடு நீலமாகிறது. என்ன செய்வது? — சில குழந்தைகளுக்கு இது நடக்கிறது, பார்க்க மிகவும் பயமாக இருக்கும். குலுக்குவது, முகத்தில் தண்ணீர் தெளிப்பது, வாயில் ஏதாவது வைப்பது — இவை வேண்டாம். தட்டையான இடத்தில் ஒருபக்கமாகப் படுக்க வைத்து, காயம் படாதபடி அருகில் இருங்கள். இது ஒரு முறை நடந்தாலும், அதைப் பற்றிச் சொல்லி குழந்தையை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்று பரிசோதிக்க வேண்டும்.

கேள்வி: பொது இடத்தில் தாண்டவம் நடந்தால், சுற்றியுள்ளவர்களுக்கு விளக்கம் சொல்ல வேண்டுமா? — வேண்டாம். அந்த நேரத்தில் உங்கள் முழுக் கவனமும் குழந்தையிடம் மட்டுமே இருக்கட்டும். யாராவது அறிவுரை சொன்னால் தலையாட்டிவிட்டு நகர்ந்துவிடுங்கள். குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு அமைதியான இடத்துக்குச் செல்வதுதான் அந்தத் தருணத்தில் செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த காரியம்; மற்றவர்களின் பார்வை சில நிமிடங்களில் மறந்துவிடும்.