'உங்கள் குழந்தை பேசவில்லையே' — பரிசோதனை, பயம், உண்மையில் என்ன அர்த்தம்

அந்த மாதம்

பதினெட்டு மாதத் தடுப்பூசிக்குச் சென்ற இடத்தில், ஒரு உதவியாளர் குழந்தையின் பெயரைக் கூப்பிடுகிறார். குழந்தை திரும்பவில்லை — ஏனெனில் அது ஊசி போடும் அறை, குழந்தை ஏற்கெனவே அழுதுகொண்டிருக்கிறார். 'இது நல்ல அறிகுறி அல்ல' என்று ஒரு வாக்கியம் விழுகிறது.

அதற்குப் பிறகு வரும் மாதம் பல குடும்பங்களுக்குப் பரிச்சயமானது. இரவில் தூக்கம் வராது. ஃபோனில் தேடித் தேடி மோசமான விஷயங்களையே படிப்பீர்கள். குழந்தையைப் பார்க்கும் விதமே மாறிவிடும். 'சொல்லு, அதைச் சொல்லு' என்று திரும்பத் திரும்பச் சோதிக்கத் தொடங்குவீர்கள்.

இந்தப் பக்கம் அந்த மாதத்தைக் குறைப்பதற்காக இருக்கிறது. இது ஒரு நோயறிதல் அல்ல, ஒரு மருத்துவரின் ஆலோசனையும் அல்ல. இது இந்தச் சொற்கள் என்ன பொருள் தருகின்றன என்பதை மட்டும் தெளிவாகச் சொல்கிறது.

ஒரு விஷயத்தை முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறோம். திரையில் தெரியும் 'பெற்றோர் நிபுணர்கள்' சொல்லும் வார்த்தை எண்ணிக்கைகள் — 'பதினெட்டு மாதத்தில் இருபது வார்த்தை' — உண்மையான வளர்ச்சி அப்படி ஒரு நேர்கோட்டில் நடப்பதில்லை. வேறுபாடு மிக அதிகம்.

'ஸ்கிரீனிங்' என்பது நோயறிதல் அல்ல

இதைப் புரிந்துகொண்டால் பாதிப் பயம் குறையும். வளர்ச்சிப் பரிசோதனை (screening) என்பது ஒரு வடிகட்டி, ஒரு தீர்ப்பு அல்ல. அதன் வேலை 'இந்தக் குழந்தையை இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாகப் பார்க்க வேண்டுமா' என்ற ஒரே கேள்விக்குப் பதில் சொல்வது மட்டுமே.

பதினெட்டு மாதத்திலும் இருபத்தி நான்கு மாதத்திலும் இதுபோன்ற கேள்வித்தாள்கள் கொடுக்கப்படுவது உலகம் முழுவதும் வழக்கமான நடைமுறை. அது உங்கள் குழந்தை மீதான சந்தேகம் அல்ல; எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் கொடுக்கப்படுவது. அதை ஒரு குற்றச்சாட்டாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

வடிகட்டியில் ஏதாவது சிக்கினால் அடுத்த படி ஒரு முழுமையான மதிப்பீடு. அதுவே உண்மையான பரிசோதனை — நேரம் எடுத்து, விளையாட்டின் மூலம், பல விஷயங்களைப் பார்த்து நடத்தப்படுவது. வடிகட்டியில் சிக்கிய பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு இறுதியில் ஒன்றும் இருக்காது.

ஒரு தடுப்பூசி அறையில், அழுதுகொண்டிருக்கும் குழந்தையின் பெயரை ஒரு அந்நியர் கூப்பிடுவது ஒரு பரிசோதனை அல்ல. அந்தச் சூழலில் திரும்பாதது எதையும் சொல்லாது. இதைச் சொல்வதற்கு உங்களுக்கு உரிமை உண்டு — 'இது சரியான சூழல் இல்லை, வீட்டில் அமைதியாக இருக்கும்போது பார்க்கிறேன்' என்று.

அதே நேரம், மறுபக்கத்தையும் நேர்மையாகச் சொல்ல வேண்டும். இந்தப் பரிசோதனைகள் இருப்பதற்குக் காரணம் — ஏதாவது இருந்தால், அதை முன்கூட்டியே கண்டுபிடிப்பது குழந்தைக்குப் பெரிதும் உதவும். பயத்தில் மதிப்பீட்டையே தவிர்ப்பது, உண்மையிலேயே உதவி தேவைப்படும் ஒரு குழந்தையிடமிருந்து காலத்தைப் பறிக்கிறது. மதிப்பீட்டுக்குச் சென்று 'ஒன்றுமில்லை' என்று கேட்டு வருவதில் எந்த இழப்பும் இல்லை.

எது உண்மையான எச்சரிக்கை, எது இல்லை

வார்த்தை எண்ணிக்கை ஒரு பயனுள்ள அளவுகோல் அல்ல. ஒரு குழந்தை பதினெட்டு மாதத்தில் ஐந்து வார்த்தை பேசலாம், இன்னொருவர் முப்பது. இருவரும் இரண்டரை வயதில் ஒரே இடத்தில் இருக்கலாம்.

மொழி வளர்ச்சியில் பேசுவது ஒரு பகுதி மட்டுமே, அதுவும் பிந்தையது. அதற்கு முன் வருவது புரிந்துகொள்ளுதல் — 'செருப்பை எடு' என்றால் புரிகிறதா, சுட்டிக் காட்டுகிறாரா, தேவையானதைக் கையால் காட்டுகிறாரா, உங்கள் முகத்தைப் பார்த்துப் பதில் சொல்கிறாரா. இவை பேசுவதைவிட முக்கியமான அறிகுறிகள். வார்த்தை இல்லாமல் தொடர்பு கொள்ளும் குழந்தை மொழியை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருக்கிறார்.

உண்மையிலேயே மருத்துவரிடம் சொல்ல வேண்டியவை சில இருக்கின்றன. அவற்றில் மிக முக்கியமானது — ஏற்கெனவே வந்த திறமை திரும்பப் போவது. பேசிய வார்த்தைகளை நிறுத்துவது, முன்பு செய்ததைச் செய்யாமல் போவது. இது எந்த வயதிலும், எந்தச் சூழலிலும் மருத்துவரிடம் சொல்ல வேண்டிய ஒன்று.

செவித்திறன் பரிசோதனை பெரும்பாலும் விடுபடும் ஒரு படி. குழந்தை கேட்கவில்லை என்றால் பேசவும் மாட்டார். மொழி தாமதம் சந்தேகிக்கப்படும் எந்தக் குழந்தைக்கும் காது பரிசோதனை முதல் படியாக இருக்க வேண்டும். இதை மருத்துவரிடம் நீங்களே கேளுங்கள்.

இரு மொழிக் குடும்பம், தனிக் குடும்பம், வீட்டில் பேச்சு குறைவு — இவை பேச்சு தாமதமாகத் தோன்றுவதற்கான பொதுவான, சாதாரணக் காரணங்கள். இரண்டு மொழி கேட்கும் குழந்தைகள் ஒரு மொழியில் குறைவான வார்த்தைகள் பேசலாம்; இரண்டையும் சேர்த்து எண்ணினால் வித்தியாசம் இருக்காது. இரு மொழி பேசுவது மொழி தாமதத்தை உண்டாக்காது.

வீட்டில் உண்மையில் உதவுபவை

மிகப் பயனுள்ள விஷயம் மிக எளிமையானது — நாள் முழுவதும் பேசிக்கொண்டே இருப்பது. 'இப்போ சட்டை போடலாம். இது நீல நிற சட்டை. கை இங்கே.' சமையல், குளியல், நடை — எல்லாவற்றையும் சொல்லிக்கொண்டே செய்யுங்கள். குழந்தைக்குத் தேவை வார்த்தைகளின் எண்ணிக்கை அல்ல, வார்த்தைகளின் ஓட்டம்.

இரண்டாவது, காத்திருங்கள். ஒரு கேள்வி கேட்டபின் ஐந்து வினாடிகள் அமைதியாக இருங்கள். பெரியவர்கள் பொதுவாக ஒரு வினாடியில் தாங்களே பதிலைச் சொல்லிவிடுகிறார்கள். அந்த இடைவெளிதான் குழந்தைக்குப் பேச வாய்ப்பு.

மூன்றாவது, அவர்கள் விரும்புவதை உடனே கொடுத்துவிடாதீர்கள். தண்ணீரை நோக்கி கை காட்டினால், 'தண்ணீரா? தண்ணீர் வேணுமா?' என்று சொல்லிவிட்டுக் கொடுங்கள். கேட்காமல் எல்லாம் கிடைத்தால் கேட்க வேண்டிய தேவையே இல்லாமல் போகிறது.

நான்காவது, திரையைக் குறையுங்கள். இரண்டு வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைகளுக்குத் திரை பரிந்துரைக்கப்படுவதில்லை. திரையிலிருந்து வரும் வார்த்தைகள் மொழியைக் கற்றுத் தருவதில்லை; பதில் சொல்லும் ஒரு மனிதர்தான் கற்றுத் தருகிறார்.

செய்யக் கூடாதது ஒன்று — திரும்பத் திரும்பச் சோதிப்பது. 'சொல்லு, அம்மா சொல்லு, சொல்லேன்' என்பது குழந்தையை மௌனமாக்கும். வீட்டில் ஒரு தேர்வு நடப்பது போல் இருந்தால் பேச்சு குறையும், கூடாது.

படிக்கும் பழக்கம். ஒரு படப் புத்தகம், தினமும் சில நிமிடங்கள். கதையை முழுவதும் படிக்க வேண்டியதில்லை — படத்தைச் சுட்டிக் காட்டி பெயர் சொன்னாலே போதும். தாலாட்டும் பாட்டும் அதே வேலையைச் செய்கின்றன.

மருத்துவரிடம் என்ன கேட்பது

ஒரு கவலை சொல்லப்பட்டால், அமைதியாக இருந்து சில கேள்விகளைக் கேளுங்கள். இது எதிர்ப்பு அல்ல; இது தெளிவு.

'நீங்கள் குறிப்பாக என்ன கவனித்தீர்கள்?' — ஒரு பொதுவான உணர்வா, அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயமா. 'எந்தப் பரிசோதனை முறையைப் பயன்படுத்தினீர்கள்?' — பயன்படுத்தப்படும் கேள்வித்தாள்களுக்குப் பெயர் உண்டு, அதைக் கேட்கலாம். 'அடுத்த படி என்ன, எப்போது மீண்டும் பார்க்க வேண்டும்?'

'காது பரிசோதனை செய்ய வேண்டுமா?' என்று நீங்களே கேளுங்கள். இது பெரும்பாலும் விடுபடுகிறது, மேலும் இது எளிதான படி.

இரண்டாவது கருத்து கேட்பது நியாயமானது. உங்கள் கவலைகள் கேட்கப்படவில்லை என்று தோன்றினால், அல்லது எதுவும் விளக்கப்படாமல் ஒரு முடிவு மட்டும் சொல்லப்பட்டால், வேறொரு குழந்தை நல மருத்துவரிடம் காட்டுவதில் தவறில்லை. நல்ல மருத்துவர் அதை ஒரு அவமானமாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்.

ஆனால் — இதுவும் நேர்மையாகச் சொல்ல வேண்டியது — 'இரண்டாவது கருத்து' என்பது 'எனக்குப் பிடித்த பதில் கிடைக்கும் வரை தேடுவது' அல்ல. இரண்டு மருத்துவர்களும் ஒரே விஷயத்தைச் சொன்னால், அதைக் கேட்பதே குழந்தைக்கு நல்லது. மதிப்பீட்டுக்குப் போவது ஒரு முத்திரை அல்ல; அது ஒரு தகவல்.

செலவு ஒரு உண்மையான கவலை. அரசு மருத்துவமனைகளிலும் மாவட்ட ஆரம்ப தலையீட்டு மையங்களிலும் வளர்ச்சி மதிப்பீடும் பேச்சுப் பயிற்சியும் கிடைக்கின்றன. உங்கள் ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் கேட்டால் எங்கே செல்ல வேண்டும் என்று வழிகாட்டுவார்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: 'என் அண்ணன் மூன்று வயதில்தான் பேசினார், இப்போது நன்றாகப் பேசுகிறார்' — இது ஆறுதலா? — பகுதியளவு. இது உண்மைதான், மேலும் தாமதமாகப் பேசிய பல குழந்தைகள் தானாகவே சரியாகி விடுகிறார்கள். ஆனால் இதை வைத்து மட்டும் காத்திருப்பது சரியல்ல, ஏனெனில் உதவி தேவைப்படும் குழந்தைகளுக்கு முன்கூட்டியே தொடங்குவதே மிகவும் உதவுகிறது. மதிப்பீட்டுக்குச் செல்லுங்கள், பிறகு காத்திருந்தாலும் தெளிவோடு காத்திருக்கலாம்.

கேள்வி: நாங்கள் தனிக் குடும்பம், வீட்டில் பேச யாரும் இல்லை. இதுதான் காரணமா? — காரணமாக இருக்கலாம், மேலும் இது சரிசெய்யக்கூடியது. பேச்சு அதிகம் கேட்கும் சூழல் மொழிக்கு உதவுகிறது — உறவினர்கள் வீடு, பூங்கா, மற்ற குழந்தைகள், அங்கன்வாடி. ஆனால் 'தனிக் குடும்பம்தான் காரணம்' என்று முடிவு செய்து மதிப்பீட்டைத் தவிர்க்க வேண்டாம்.

கேள்வி: பேச்சுப் பயிற்சி என்றால் ஒன்றரை வயதுக் குழந்தைக்கு என்ன செய்வார்கள்? — அது பாடம் அல்ல, விளையாட்டு. பொம்மைகள், படங்கள், ஒலிகள் வழியாகக் குழந்தையை தொடர்பு கொள்ளத் தூண்டுவார்கள். மேலும் பெரும்பாலான வேலை வீட்டில்தான் — உங்களுக்கு என்ன செய்வது என்று கற்றுத் தருவதே அதன் பெரும் பகுதி.

கேள்வி: 'ஜென்டில் பேரன்டிங்' பற்றி எல்லாரும் மாறுபட்டுப் பேசுகிறார்கள். இதற்கும் பேச்சுக்கும் தொடர்பு உண்டா? — நேரடித் தொடர்பு இல்லை. பேச்சு வளர்ச்சிக்கு உதவுவது ஒரே ஒரு விஷயம்தான் — குழந்தையிடம் நிறையப் பேசுவது, பதில் சொல்வது, காத்திருப்பது. எந்தப் பெயரில் அழைத்தாலும் அதுவே வேலை செய்கிறது.