குழந்தைக்குப் பசி எடுக்க வீட்டு வைத்தியம் — உண்மையில் வேலை செய்வது எது

ஆறிப்போன தட்டு

பதினெட்டு மாதக் குழந்தை. தட்டில் சாதமும் சாம்பாரும் ஒரு மணி நேரமாக ஆறிக்கொண்டிருக்கிறது. பாட்டி ஒரு கையில் ஸ்பூன், மறு கையில் தொலைபேசி — அதில் ஒரு பாட்டு ஓடுகிறது. அம்மா பின்னால் நடந்து வருகிறார். குழந்தை மூன்று வாய் சாப்பிட்டு, தலையைத் திருப்பி, ஓடிவிடுகிறது. 'ஒன்பது மாதத்தில் இதே குழந்தை எல்லாவற்றையும் சாப்பிட்டதே' என்று அம்மா சொல்கிறார். அது உண்மை. அதுதான் இந்தக் கதையின் முக்கியமான பகுதியும்.

தமிழ் வீடுகளில் மிக அதிகமாகத் தேடப்படும் கேள்விகளில் ஒன்று இது — பசி எடுக்க வீட்டு வைத்தியம் என்ன. பதிலைச் சொல்வதற்கு முன் ஒரு விஷயத்தை நேராக வைத்துவிடுவோம். ஒரு வயதுக்குப் பிறகு பெரும்பாலான குழந்தைகளின் பசி உண்மையிலேயே குறைகிறது. அது ஒரு நோய் அல்ல, ஒரு குறைபாடும் அல்ல. அது வளர்ச்சியின் ஒரு கட்டம்.

இந்தப் பக்கம் இரண்டு வேலைகளைச் செய்கிறது: எது இயல்பானது, எது இயல்பானது அல்ல என்று பிரித்துக் காட்டுவது; பிறகு வீட்டில் உண்மையிலேயே வேலை செய்யும் மாற்றங்களையும் உணவுகளையும் சொல்வது. ஆறு மாதத்துக்குக் கீழ் உள்ள குழந்தைகளுக்கு இது பொருந்தாது — உலக சுகாதார அமைப்பின் பரிந்துரைப்படி அந்த வயது வரை தாய்ப்பால் மட்டுமே.

ஒரு வயதுக்குப் பிறகு பசி ஏன் குறைகிறது

முதல் ஆண்டில் ஒரு குழந்தை தன் வாழ்வின் மிக வேகமான வளர்ச்சியைக் கடக்கிறது — பிறந்த எடை பொதுவாக ஓராண்டில் மூன்று மடங்காகிறது. அந்த வேகத்துக்கு நிறைய எரிபொருள் தேவைப்பட்டது. இரண்டாம் ஆண்டில் வளர்ச்சி வெகுவாக மெதுவாகிறது. தேவை குறைந்தால் பசியும் குறையும். இது உடல் சரியாக வேலை செய்வதன் அடையாளம், தவறு இல்லை.

அதே சமயத்தில் இன்னொரு விஷயமும் நடக்கிறது. குழந்தை நடக்கக் கற்றுக்கொள்கிறது, அறையை ஆராய்கிறது, 'வேண்டாம்' என்று சொல்லக் கற்றுக்கொள்கிறது. உணவு என்பது இப்போது சுவை மட்டும் அல்ல, சுதந்திரமும் கூட. புதிய உணவைப் பார்த்து ஒதுங்குவது — இரண்டு வயதைச் சுற்றி மிகச் சாதாரணமாகத் தோன்றும் ஒரு கட்டம். ஒரே உணவை மட்டும் ஒரு வாரம் கேட்பதும், நேற்று பிடித்தது இன்று பிடிக்காமல் போவதும் இதே கட்டத்தின் பகுதிதான்.

மூன்றாவதாக, அளவைத் தவறாகக் கணக்கிடுகிறோம். ஒரு பெரியவரின் பார்வையில் ஒரு பிடி சாதம் மிகக் குறைவு. ஆனால் ஒரு சிறு குழந்தையின் வயிறு அவனுடைய முஷ்டியின் அளவுதான். ஒரு வேளைக்கு அந்த அளவு போதும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது கஷ்டம், ஆனால் அதுதான் உண்மை.

அளக்க வேண்டியது ஒரு வேளை உணவு அல்ல

வீட்டில் பதற்றம் பெரும்பாலும் ஒரு தவறான அளவீட்டிலிருந்து பிறக்கிறது — இந்த வேளையில் எவ்வளவு சாப்பிட்டான். அதற்குப் பதிலாக ஒரு வாரத்தைப் பாருங்கள். திங்கள் அன்று கிட்டத்தட்ட ஒன்றும் சாப்பிடாத குழந்தை, புதன் அன்று ஆச்சரியப்படுத்தும் அளவுக்குச் சாப்பிடும். வாரம் முழுவதும் சேர்த்துப் பார்த்தால் கணக்கு பொதுவாகச் சரியாகவே இருக்கும்.

உண்மையான அளவுகோல்கள் மூன்று. ஒன்று, வளர்ச்சி — மருத்துவரிடம் உள்ள வளர்ச்சி அட்டவணையில் எடையும் உயரமும் தங்கள் கோட்டிலேயே ஏறிக்கொண்டிருக்கின்றனவா. இரண்டு, சுறுசுறுப்பு — விளையாடுகிறானா, ஆர்வமாக இருக்கிறானா. மூன்று, சிறுநீர் — நாளில் போதுமான முறை டயப்பர் நனைகிறதா. இந்த மூன்றும் சரியாக இருந்தால், தட்டில் மீதம் இருப்பது ஒரு நெருக்கடி அல்ல.

இதைச் சொல்வது சுலபம், நடைமுறையில் கடினம் — ஏனெனில் வீட்டில் ஒருவர் அல்ல, ஐந்து பேர் கவலைப்படுகிறார்கள். 'இவன் ஒல்லியாக இருக்கிறானே' என்று ஒரு உறவினர் சொன்னால் அது அன்று முழுவதும் ஒலிக்கும். வளர்ச்சி அட்டவணைதான் அதற்கான பதில் — அபிப்பிராயம் அல்ல, ஒரு கோடு.

வீட்டில் என்ன மாற்ற வேண்டும்

பசியைத் திறக்கும் மிகப் பெரிய மாற்றம் ஒரு உணவும் அல்ல — அது நேரம். நாள் முழுவதும் ஏதாவது ஒன்றைக் கொறித்துக்கொண்டே இருக்கும் குழந்தைக்குப் பசி எடுக்காது. உணவு வேளைகளுக்கு இடையில் தண்ணீரைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாத ஒரு இடைவெளி வேண்டும். அந்த இடைவெளிதான் அடுத்த வேளையில் பசியைக் கொண்டுவரும்.

இரண்டாவது, பால். ஒரு வயதுக்குப் பிறகு அளவுக்கு அதிகமான பால் — குறிப்பாகப் பாட்டிலில், படுக்கையில், உணவுக்குச் சற்று முன் — பசியை முழுமையாக அடைத்துவிடும். பால் ஒரு உணவு, ஒரு பானம் அல்ல. அதே போல ஜூஸ், இனிப்புப் பானங்கள், பாக்கெட் பிஸ்கட், சிப்ஸ் — இவை வயிற்றை நிரப்பி உண்மையான உணவை வெளியே தள்ளுகின்றன.

மூன்றாவது, சூழல். குடும்பம் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிடும்போது குழந்தையும் சாப்பிடும் — பிறரைப் பார்த்துக் கற்பது மிகப் பலமான ஒரு வழி. தட்டில் சிறிய அளவு வையுங்கள்; காலியானால் மேலும் கொடுக்கலாம். நிறைந்த தட்டு குழந்தையை முதலிலேயே சோர்வடையச் செய்கிறது. உணவை ஒரு இடத்தில், அமர்ந்து, இருபது முப்பது நிமிடத்துக்குள் முடிக்கும் பழக்கம் நல்லது.

நான்காவது, செய்யக் கூடாதவை. துரத்திச் சென்று ஊட்டுவது, தொலைபேசியோ தொலைக்காட்சியோ காட்டி ஊட்டுவது, 'இன்னும் இரண்டு வாய் சாப்பிட்டால் சாக்லேட்' என்று பேரம் பேசுவது, கட்டாயப்படுத்தி வாயில் திணிப்பது — இவை நான்கும் குறுகிய காலத்தில் வேலை செய்வது போலத் தோன்றி, நீண்ட காலத்தில் உணவை ஒரு போராட்டமாக மாற்றிவிடுகின்றன. இரண்டு வயதுக்குக் கீழ் திரைகளே வேண்டாம். திரையைப் பார்த்தபடி சாப்பிடும் குழந்தை தனக்கு எப்போது வயிறு நிறைந்தது என்பதை உணரக் கற்றுக்கொள்வதில்லை.

வேலைப் பங்கீடு எளிமையானது. என்ன உணவு, எப்போது, எங்கே — இது பெரியவர்களின் வேலை. எவ்வளவு சாப்பிடுவது, சாப்பிடுவதா வேண்டாமா — இது குழந்தையின் வேலை. இந்த எல்லையை மதித்தால் உணவு நேரம் அமைதியாகும்.

தமிழ் வீட்டு உணவுகள் — உண்மையிலேயே சத்தானவை

'வீட்டு வைத்தியம்' என்பது பசியைத் திடீரென்று திறக்கும் ஒரு மந்திரக் கலவை அல்ல. உண்மையான பொருள் இதுதான் — சிறிய அளவிலேயே அதிக ஊட்டச்சத்து தரும், வீட்டில் கிடைக்கும், குழந்தை விரும்பிச் சாப்பிடும் உணவுகள். குறைவாகச் சாப்பிடும் குழந்தைக்கு ஒவ்வொரு வாயும் மதிப்புள்ளதாக இருக்க வேண்டும்.

தமிழ் சமையலில் இதற்குத் தேவையானவை ஏற்கெனவே இருக்கின்றன — கேழ்வரகு, கம்பு, தினை, உளுந்து, நெய், முருங்கைக் கீரை, சுண்டல், பழங்கள். இவற்றைப் புதிதாக வாங்க வேண்டியதில்லை; அளவையும் வடிவத்தையும் மட்டும் குழந்தைக்கு ஏற்ப மாற்றினால் போதும். ஒரு விஷயம் மட்டும் கண்டிப்பானது — பன்னிரண்டு மாதத்துக்கு முன் தேனோ, வீட்டில் தயாரிக்கும் பாரம்பரிய மருந்துக் கலவைகளோ (குட்டி) ஒருபோதும் கொடுக்கக் கூடாது.

உப்பும் சர்க்கரையும் குறைவாக இருக்கட்டும். வேர்க்கடலை, முழு திராட்சை, முந்திரி போன்றவற்றை அப்படியே கொடுக்காமல் அரைத்தோ பொடித்தோ கலந்து கொடுங்கள் — சிறு குழந்தைகளுக்கு அவை மூச்சுக்குழாயில் சிக்கும் அபாயம் உண்டு. புதிய உணவை ஒரு நாளில் ஏற்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்காதீர்கள்; ஒரே உணவை வேறு வேறு நாள்களில், அழுத்தம் இல்லாமல், மீண்டும் மீண்டும் தட்டில் வைப்பதுதான் வேலை செய்யும்.

எப்போது இது இயல்பானது அல்ல

மேலே சொன்ன எல்லாமே 'பொதுவாக இயல்பான பசியின்மை' பற்றியது. சில அறிகுறிகள் அப்படி அல்ல, அவை மருத்துவரின் பார்வையைக் கோருபவை. குழந்தையின் எடை குறைவது, அல்லது பல மாதங்களாக எடை ஏறாமல் நிற்பது. வழக்கத்தை விடச் சோர்வாக, விளையாடாமல், தூங்கிக்கொண்டே இருப்பது. நாளில் சிறுநீர் மிகக் குறைவாக இருப்பது அல்லது டயப்பர் நனையாமல் இருப்பது.

மேலும் சில: நன்றாகச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த குழந்தை திடீரென்று முற்றிலும் நிறுத்திவிடுவது. விழுங்கும்போது வலி, திரும்பத் திரும்ப வாந்தி, தொடர்ச்சியான வயிற்றுப்போக்கு, மலத்தில் இரத்தம். வெளிறிய தோற்றம், அடிக்கடி வரும் காய்ச்சல் அல்லது தொற்று. வாயில் புண், அல்லது சாப்பிடும்போது அழுகை. இவற்றில் ஏதேனும் இருந்தால் காத்திருக்க வேண்டாம் — மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.

இன்னொரு எல்லையையும் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும். பசிக்கான மருந்துகள், டானிக்குகள், சிரப்புகள், வயிற்றுப் புழு நீக்கும் மருந்துகள், இரும்புச்சத்து மாத்திரைகள் — இவற்றை மருத்துவர் பரிசோதித்துச் சொல்லாமல் நீங்களாக வாங்கிக் கொடுக்கக் கூடாது. கடையில் கிடைக்கிறது என்பதோ, உறவினர் ஒருவர் பரிந்துரைத்தார் என்பதோ போதுமான காரணம் அல்ல. உண்மையிலேயே இரும்புச்சத்துக் குறைபாடு இருக்கிறதா என்பதைப் பரிசோதனை மட்டுமே சொல்லும், அளவையும் காலத்தையும் மருத்துவரே முடிவு செய்ய வேண்டும். சந்தேகம் இருந்தால் மருத்துவரிடம் காட்டுங்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்