குழந்தை எடை கூட: எண்ணைப் பார்க்காதீர்கள், கோட்டைப் பாருங்கள்

தராசுத் தட்டில் ஒரு குழந்தை, வெளியே ஒரு பாட்டி

தடுப்பூசி நாள். மருத்துவமனை வராந்தாவில் வரிசை. செவிலியர் குழந்தையை உடையைக் கழற்றித் தராசில் கிடத்துகிறார். ஊசி மெதுவாக நகர்ந்து நிற்கிறது. அம்மா எண்ணைப் பார்க்கிறார். பக்கத்து இருக்கையில் இருக்கும் இன்னொரு குழந்தை இதே மாதத்தில் பிறந்தது, ஆனால் தொடையும் கன்னமும் பெரிதாக இருக்கின்றன. வெளியே வந்ததும் பாட்டி முதலில் கேட்கும் கேள்வி ஒன்றுதான் — 'எவ்வளவு?' பிறகு ஒரு வாக்கியம் விழுகிறது: 'பால் சத்து இல்லைன்னு தோணுது.'

இந்திய வீடுகளில் குழந்தையைப் பற்றிய கவலைகளில் முதலிடத்தில் இருப்பது எடைதான். எடை என்பது ஒரே ஒரு காரணத்தால் அளக்கக்கூடியது, கண்ணுக்குத் தெரிவது, ஒப்பிடக்கூடியது. அதனால் அதுவே எல்லாவற்றின் அளவுகோலாக மாறிவிடுகிறது. ஆனால் ஒரு நாளின் எடை ஒரு புகைப்படம் மட்டுமே; வளர்ச்சி என்பது ஒரு திரைப்படம்.

இந்தப் பக்கம் இரண்டு வேலைகளைச் செய்யும். ஒன்று, உங்கள் குழந்தையின் எடையை மருத்துவர் எப்படிப் பார்க்கிறார் என்பதைச் சொல்லும் — அதைத் தெரிந்துகொண்டால் தேவையற்ற பயத்தில் பாதி குறையும். இரண்டு, எடை உண்மையிலேயே குறைவாக இருந்தால் என்ன செய்யலாம், எதைச் செய்யக் கூடாது என்பதைச் சொல்லும்.

வளர்ச்சி எப்படி உண்மையில் மதிப்பிடப்படுகிறது

மருத்துவர் பார்ப்பது ஒரு எண்ணை அல்ல, ஒரு கோட்டை. குழந்தையின் எடை, உயரம், தலைச்சுற்று ஆகியவை வளர்ச்சி வரைபடத்தில் மாதம் மாதம் குறிக்கப்படும்போது ஒரு கோடு உருவாகிறது. அந்தக் கோடு எந்த உயரத்தில் இருக்கிறது என்பதை விட, அது எந்தத் திசையில் போகிறது என்பதே முக்கியம். வரைபடத்தில் உள்ள கோடுகள் தேர்வுப் பாஸ்-ஃபெயில் மதிப்பெண்கள் அல்ல; அவை ஆரோக்கியமான குழந்தைகள் பரவியிருக்கும் வரம்புகள்.

மூன்றாவது கோட்டில் நிலையாகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் ஒரு குழந்தை, ஐம்பதாவது கோட்டில் இருந்து சரிந்துகொண்டிருக்கும் குழந்தையை விட ஆரோக்கியமானது. சிறிய பெற்றோருக்குச் சிறிய குழந்தைகள் பிறப்பது இயல்பு; மரபு ஒரு பெரிய காரணி. மாதம் நிரம்பாமல் பிறந்த குழந்தையின் வயதைத் திருத்திக் கணக்கிட வேண்டும். மேலும் பிறந்த முதல் வாரத்தில் எடை சற்று குறைந்து பிறகு ஏறுவது சாதாரணம்.

வேகமும் வயதுக்கு ஏற்ப மாறும். முதல் மூன்று மாதங்களில் எடை வேகமாக ஏறும்; ஆறு மாதத்திற்குப் பிறகு அந்த வேகம் இயற்கையாகவே குறையும்; ஒரு வயதுக்குப் பின் ஒரு குழந்தை மாதத்திற்கு சில நூறு கிராம் மட்டுமே ஏறும், சில மாதங்களில் ஏறாமலும் இருக்கும். இரண்டு வயதுக்கு அருகில் பசி குறைவதும் இயல்பு. இந்த இயல்பான மந்தநிலையைப் 'பிரச்சினை' என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்டுதான் பல வீடுகளில் வலுக்கட்டாய ஊட்டல் தொடங்குகிறது.

எப்போது இது உண்மையான பிரச்சினை

ஒரு குழந்தை குறைவான கோட்டில் இருப்பது தனியாக ஒரு நோய் அல்ல. கவனம் தேவைப்படுவது கோடு அசையும்போது — குறிப்பாகக் கீழ்நோக்கிச் சரியும்போது. இரண்டு மூன்று மாதங்களாக எடை ஏறாமல் நிற்பது, அல்லது வரைபடத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கோடுகளைத் தாண்டிக் கீழே இறங்குவது, அல்லது எடை குறைவது — இவை மூன்றும் மருத்துவரிடம் காட்ட வேண்டிய நிலைகள்.

எடையுடன் சேர்ந்து வேறு அறிகுறிகள் இருக்கின்றனவா என்பதையும் பாருங்கள். சுறுசுறுப்பு குறைந்து தூங்கிக்கொண்டே இருப்பது, விளையாட ஆர்வமின்மை, தொடர்ந்து பேதி அல்லது வாந்தி, அடிக்கடி காய்ச்சலும் தொற்றும், சருமமும் முடியும் மாறுவது, வளர்ச்சி நிலைகளில் பின்தங்குவது — இவை எடையை விட முக்கியமான தகவல்கள்.

கீழ்க்கண்டவற்றில் ஏதேனும் ஒன்று இருந்தால் தாமதிக்காமல் குழந்தை மருத்துவரிடம் செல்லுங்கள்: குழந்தை எடையை இழக்கிறது; தொடர்ந்து மூன்று மாதங்களாக எடை ஏறவில்லை; வளர்ச்சிக் கோடு கீழ்நோக்கிக் கோடுகளைக் கடக்கிறது; குழந்தை அசாதாரணமாகச் சோர்ந்து கிடக்கிறது; சிறுநீர் மிகக் குறைவாக இருக்கிறது; இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் பேதி நீடிக்கிறது. இவை இணையத் தேடலால் தீரக்கூடியவை அல்ல; ஒரு பரிசோதனை தேவைப்படும்.

எடை ஏறாததற்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான காரணங்கள்

எடை ஏறாததற்கு மூன்று வகைக் காரணங்கள்தான் இருக்க முடியும் — உள்ளே செல்வது போதவில்லை, உள்ளே சென்றது உறிஞ்சப்படவில்லை, அல்லது உடல் அதிகமாகச் செலவழிக்கிறது. முதல் வகைதான் மிகச் சாதாரணமானது: குழந்தை ஆறு மாதத்திற்குப் பிறகும் திட உணவு போதுமான அடர்த்தியில் கிடைக்காமல் இருப்பது, அல்லது மெல்லிய கஞ்சியும் தண்ணீரும் வயிற்றை நிரப்பி உண்மையான சத்து குறைவாகச் செல்வது.

இரண்டாவது வகையில் குடல் தொடர்பான காரணங்கள் வரும் — நீடித்த பேதி, குடல் புழுக்கள், சில உணவுகள் ஒத்துக்கொள்ளாமை. மூன்றாவது வகையில் இரத்தச் சோகை, சிறுநீர்ப் பாதைத் தொற்று, காசநோய், தைராய்டு அல்லது இதயப் பிரச்சினைகள் வரலாம். இவற்றில் பல எளிய பரிசோதனையில் கண்டுபிடிக்கக்கூடியவை, சிகிச்சை கிடைத்ததும் எடை தானாக ஏறத் தொடங்கும்.

இதனால்தான் 'எடை கூட என்ன கொடுக்கலாம்' என்ற கேள்விக்கு முன், 'ஏன் ஏறவில்லை' என்ற கேள்வி வர வேண்டும். ஒரு மறைந்திருக்கும் தொற்று இருக்கும்போது எவ்வளவு நெய் ஊற்றியும் பயனில்லை. குழந்தை மருத்துவர் ஊட்டல் முறையைக் கேட்டு, குழந்தையைப் பரிசோதித்து, தேவைப்பட்டால் இரத்தப் பரிசோதனை செய்வார். புழு நீக்க மருந்து தேவையா, எப்போது, எவ்வளவு என்பதையும் அவரே முடிவு செய்வார் — கடையில் வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டாம்.

உண்மையில் உதவுவது: அடர்த்தி, அடிக்கடி, பொறுமை

ஆறு மாதம் வரை தாய்ப்பால் மட்டும். ஆறு மாதத்திற்குப் பிறகு பிரச்சினை பெரும்பாலும் அளவு அல்ல, அடர்த்தி. ஒரு சிறு வயிற்றில் அதிகம் கொள்ளாது; அதனால் ஒவ்வொரு கரண்டியிலும் அதிக சத்து இருக்க வேண்டும். கஞ்சியை நீர்க்கச் செய்யாமல் கெட்டியாக்குங்கள். ஒரு தேக்கரண்டி நெய் அல்லது நல்லெண்ணெய், அரைத்த வேர்க்கடலை அல்லது எள், பருப்பு, தயிர், முட்டை, அவகேடோ, வாழைப்பழம் — இவை கலோரி அடர்த்தியைக் கூட்டும். ஒரு வயதுக்குள் தேன், சர்க்கரை, உப்பு, பாரம்பரிய குட்டி மருந்து — எதுவும் வேண்டாம்.

அடுத்தது அடிக்கடி. குழந்தைக்கு மூன்று பெரிய வேளைகள் அல்ல, சிறிய அளவில் ஐந்து ஆறு முறை. இரண்டு வேளைக்கு இடையில் தண்ணீரும் ஜூஸும் நிரப்பினால் பசி வராது. திட உணவுக்குப் பிறகு பால் கொடுங்கள், முன்பு அல்ல. உணவின் மேல் ஆர்வம் வர வேண்டுமானால் குழந்தையைத் தானே கையால் சாப்பிட விடுங்கள் — சிந்தும், அது பரவாயில்லை.

மூன்றாவது சூழல். டி.வி., ஃபோன், யூடியூப் பாட்டு போட்டு ஊட்டுவது குழந்தையை உணவிலிருந்து துண்டித்துவிடும்; இரண்டு வயதுக்குள் திரைகளே வேண்டாம். குடும்பத்துடன் சேர்ந்து, தரையில் அல்லது நாற்காலியில் அமர்ந்து, இருபது நிமிடத்தில் முடித்துவிடுங்கள். சாப்பிட மறுத்தால் தட்டை எடுத்துவிட்டு அடுத்த வேளை வரை காத்திருங்கள்.

தவிர்க்க வேண்டிய குறுக்குவழிகள்

வலுக்கட்டாய ஊட்டல்தான் மிகப் பெரிய தவறு. பிடித்து வைத்து, மூக்கைப் பொத்தி, அழும்போது ஊற்றுவது — இது உணவின் மேல் நீண்ட காலப் பயத்தை உருவாக்கும், மூச்சுக்குழாயில் உணவு இறங்கும் ஆபத்தும் உண்டு. பரிசு, ஃபோன், மிட்டாய் கொடுத்து ஊட்டுவதும் அதே பிரச்சினையை வேறு வடிவில் உருவாக்கும் — குழந்தை பசிக்காக அல்ல, ஊக்கத்திற்காகச் சாப்பிடக் கற்றுக்கொள்ளும். எவ்வளவு சாப்பிடுவது என்பது குழந்தையின் முடிவு; என்ன, எப்போது, எங்கே என்பது உங்கள் முடிவு.

'எடை கூட்டும்' என்று விற்கப்படும் டானிக்குகள், பசி மருந்துகள், தூள்கள் — இவற்றை நீங்களாகவே வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டாம். சிலவற்றில் பசியைத் தூண்டும் மருந்துப் பொருட்கள் இருக்கும்; அவற்றுக்குத் தூக்கம், சோர்வு போன்ற பக்கவிளைவுகள் உண்டு. விளம்பரம் காட்டும் தூள்கள் பெரும்பாலும் விலை உயர்ந்த சர்க்கரை. உண்மையாக ஏதேனும் தேவைப்பட்டால் — இரும்புச்சத்து, வைட்டமின் டி, புழு நீக்கம் — அதை மருத்துவர் பரிந்துரைப்பார்.

பெரியவர்களின் உணவை மிக முன்னதாகக் கொடுப்பதும் தவறு. காரம், உப்பு, சர்க்கரை நிறைந்த கடைப் பலகாரங்கள், பிஸ்கட், தேநீர், காபி — இவை வயிற்றை நிரப்பி உண்மையான சத்துக்கு இடமில்லாமல் செய்யும்; தேநீர் இரும்புச்சத்து உறிஞ்சப்படுவதைத் தடுக்கும். ஒரு வயதுக்குள் பசும்பாலை முதன்மைப் பானமாக ஆக்குவதும், ஒரு வயதுக்கு மேல் நாள் முழுவதும் பாட்டிலில் பால் கொடுப்பதும் பசியைக் கொல்லும். மேலும் ஒப்பீட்டை நிறுத்துங்கள் — பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தையின் எடை உங்கள் குழந்தையின் அளவுகோல் அல்ல.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: என் குழந்தை வளர்ச்சி வரைபடத்தில் மிகக் குறைந்த கோட்டில் இருக்கிறது, பயப்பட வேண்டுமா? — தானாகவே இல்லை. அந்தக் கோட்டிலேயே மாதங்களாக நிலையாகச் சென்றுகொண்டிருந்து, குழந்தை சுறுசுறுப்பாக இருந்து, வளர்ச்சி நிலைகளைச் சரியான நேரத்தில் அடைந்தால் பெரும்பாலும் அது அந்தக் குழந்தையின் இயல்பான அளவுதான். கவலை தேவைப்படுவது கோடு கீழ்நோக்கிச் சரியும்போது. உங்கள் சந்தேகத்தை மருத்துவரிடம் வரைபடத்தைக் காட்டிக் கேளுங்கள்.

கேள்வி: நெய் அதிகம் கொடுத்தால் எடை சீக்கிரம் ஏறுமா? — நெய் ஒரு நல்ல கலோரி அடர்த்தி வழி, ஆனால் அது ஒரு மருந்து அல்ல. ஆறு மாதத்திற்கு மேல் ஒவ்வொரு வேளையிலும் அரை முதல் ஒரு தேக்கரண்டி போதும். அளவுக்கு அதிகமாக ஊற்றினால் வயிறு நிரம்பி மற்ற சத்துக்கள் குறையும், பேதியும் வரலாம். நெய், பருப்பு, முட்டை, தயிர், கொட்டை என்று வகைகள் சேர்வதுதான் உண்மையான வேலையைச் செய்யும்.

கேள்வி: குழந்தை மெலிந்திருந்தாலும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறது, பரவாயில்லையா? — சுறுசுறுப்பு ஒரு நல்ல அறிகுறி, ஆனால் அது மட்டும் போதாது. உயரமும் தலைச்சுற்றும் சேர்ந்து ஏறுகிறதா, வளர்ச்சி நிலைகள் வருகின்றனவா, அடிக்கடி நோய்வாய்ப்படுகிறாரா என்பதையும் பாருங்கள். சந்தேகம் இருந்தால் மூன்று மாதத்திற்கு ஒருமுறை எடையும் உயரமும் அளந்து பதிவு செய்யுங்கள்; அந்தப் பதிவுதான் மருத்துவருக்கு மிகப் பெரிய உதவி.

கேள்வி: பாட்டி டானிக் வாங்கிக் கொடுக்கச் சொல்கிறார், என்ன சொல்வது? — அவரது கவலை உண்மையானது என்பதை முதலில் ஒப்புக்கொள்ளுங்கள். பிறகு ஒரு நடுநிலைத் தீர்வை முன்வையுங்கள் — 'ஒரு தடவை டாக்டர்கிட்ட காட்டிடலாம், அவங்க தேவைன்னு சொன்னா நிச்சயம் கொடுப்போம்.' பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு டானிக் தேவைப்படுவதில்லை; தேவைப்பட்டால் மருத்துவர் சரியான மருந்தைப் பரிந்துரைப்பார். மருந்துக் கடையில் ஆலோசனை கேட்டு வாங்குவதைத் தவிருங்கள்.