குழந்தை அசைவு: எப்போது தொடங்கும், எப்படி மாறும், எப்போது உடனே மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டும்

இரவு மூன்று மணி, ஒரு கை வயிற்றின் மேல்

இரவு மூன்று மணி. முப்பத்தி நான்காவது வாரம். அவள் இடது பக்கமாகப் படுத்திருக்கிறாள், ஒரு கை வயிற்றின் மேல், மூச்சைக்கூட அடக்கிக்கொண்டு. நேற்று மாலை ஆறு மணிக்கு விலா எலும்புக்கு அடியில் ஒரு நல்ல உதை வந்தது. அதற்குப் பிறகு நினைவில் எதுவும் இல்லை. இரவு உணவின்போது கவனித்தாளா? தொலைக்காட்சி பார்த்தபோது? நினைவில்லை. இப்போது கை வைத்துக் காத்திருக்கிறாள். ஒன்றும் இல்லை. காலை ஆகட்டும், மருத்துவரிடம் போன் செய்யலாம் என்று நினைக்கிறாள்.

இந்த ஒரு முடிவுதான் இந்தப் பக்கம் முழுவதற்கும் காரணம். காலை வரை காத்திருக்கக் கூடாது. குழந்தையின் அசைவு வழக்கத்தைவிடக் குறைந்திருக்கிறது என்று உங்களுக்குத் தோன்றினால், அது மணிக்கணக்கில் காத்திருக்க வேண்டிய விஷயமல்ல. அது இன்றைக்கே, இப்போதே மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டிய விஷயம்.

அசைவைப் பற்றிய நல்ல செய்தி என்னவென்றால், இதைக் கண்காணிக்க உங்களுக்கு எந்தக் கருவியும் தேவையில்லை. உங்கள் குழந்தையின் அசைவு வழக்கத்தை உலகில் வேறு யாரையும்விட நீங்கள்தான் நன்றாக அறிவீர்கள். அந்த அறிவுதான் மூன்றாவது மூன்று மாதத்தில் உங்களிடம் இருக்கும் மிகச் சக்திவாய்ந்த கருவி.

அசைவு எப்போது தொடங்குகிறது — உணரப்படுவது எப்போது

குழந்தை உண்மையில் அசையத் தொடங்குவது மிக முன்னதாகவே — சுமார் எட்டாவது வாரத்திலிருந்தே. ஆனால் அப்போது அது ஒரு பயற்றம் பருப்பு அளவு; அதன் அசைவை உணர வழியே இல்லை. முதல் ஸ்கேனில் திரையில் அது புரள்வதைப் பார்த்துவிட்டு, ஒன்றும் உணராமல் திரும்பி வருவதே இதனால்தான்.

நீங்கள் முதன்முதலில் அசைவை உணரும் தருணத்திற்கு quickening என்று பெயர். முதல் கர்ப்பத்தில் இது பொதுவாக பதினெட்டு முதல் இருபது வாரங்களுக்கு இடையில் வருகிறது. இரண்டாவது கர்ப்பத்தில் பதினாறு வாரத்திலேயே வரலாம் — ஏனெனில் இந்த உணர்வு எப்படி இருக்கும் என்பது ஏற்கெனவே உங்களுக்குத் தெரியும். நஞ்சுக்கொடி முன்பக்கச் சுவரில் இருந்தால் அது ஒரு மெத்தை போலச் செயல்பட்டு அசைவை மென்மையாக்கும்; அப்போது இருபத்திரண்டு வாரம் வரைகூட ஆகலாம்.

முதல் அசைவுகள் உதைப்பு போல இருக்காது. பெரும்பாலான தாய்மார்கள் அதை வயிற்றுக்குள் ஒரு மீன் நெளிவது போல, ஒரு வாயுக் குமிழி நகர்வது போல, அல்லது ஒரு பட்டாம்பூச்சி இறக்கை அடிப்பது போல விவரிக்கிறார்கள். பலருக்கு இது வாயுவா அல்லது குழந்தையா என்று சில நாட்கள் குழப்பமாகவே இருக்கும். இருபத்திரண்டாவது வாரத்திற்குப் பிறகு அது தெளிவான, தவறவிட முடியாத உதைப்பாக மாறும்.

இருபத்திரண்டு வாரம் ஆகியும் எதுவும் உணரவில்லை என்றால் — காத்திருக்க வேண்டாம், மருத்துவரிடம் சொல்லுங்கள். பெரும்பாலான நேரங்களில் இது நஞ்சுக்கொடியின் நிலை அல்லது கர்ப்பத் தேதிக் கணக்கின் காரணமாகவே இருக்கும், ஆனால் அதை உறுதிப்படுத்துவது அவரது வேலை.

மூன்று மாதப் பருவங்களில் அசைவு எப்படி மாறுகிறது

இருபத்தெட்டாவது வாரத்திற்கு அருகில் ஒரு முக்கியமான மாற்றம் நடக்கிறது — குழந்தைக்கு ஒரு வழக்கம் உருவாகிறது. குழந்தைகள் வயிற்றுக்குள் தூங்குகிறார்கள். ஒரு தூக்கச் சுற்று பொதுவாக இருபது நிமிடம் முதல் நாற்பது நிமிடம் வரை நீளும்; சில நேரம் சற்று அதிகமும் ஆகலாம். அந்த நேரத்தில் அசைவு இருக்காது. இது இயல்பு.

பல தாய்மார்கள் இரவில் குழந்தை அதிகம் அசைவதைக் கவனிக்கிறார்கள். அதற்கு எளிய காரணம் இருக்கிறது — பகல் முழுவதும் நீங்கள் நடக்கும்போது ஏற்படும் அசைவு குழந்தையைத் தாலாட்டுகிறது, மேலும் நீங்கள் வேலையில் இருப்பதால் கவனிப்பதில்லை. இரவில் நீங்கள் அமைதியாகப் படுத்ததும் இரண்டும் மாறுகின்றன.

இப்போது இந்தப் பக்கத்தில் நான் திருத்த விரும்பும் மிகப் பெரிய தவறான நம்பிக்கைக்கு வருகிறேன். 'கடைசி மாதத்தில் இடம் இல்லாததால் குழந்தை குறைவாக அசையும்' என்று பலர் சொல்வார்கள் — சில நேரம் மருத்துவமனையில் யாராவது கூடச் சொல்லிவிடலாம். இது தவறு. கடைசி வாரங்களில் அசைவின் தன்மை மாறும் — கூர்மையான உதைப்புக்குப் பதிலாக நீண்ட உருளல், தள்ளுதல், நீட்டுதல் அதிகமாகும். ஆனால் அசைவின் எண்ணிக்கை பிரசவம் தொடங்கும் வரை குறையக் கூடாது.

இது ஏன் இவ்வளவு முக்கியம்? ஏனெனில் இந்தத் தவறான நம்பிக்கை காரணமாகவே தாய்மார்கள் காத்திருக்கிறார்கள். அசைவு குறைந்தது என்பது சில நேரங்களில் குழந்தைக்குப் போதுமான ஆக்ஸிஜன் கிடைக்கவில்லை என்பதன் ஒரே ஆரம்ப அறிகுறியாக இருக்கும். அந்த அறிகுறியைச் சரியான நேரத்தில் கவனித்தால் மருத்துவர்களால் நிறைய செய்ய முடியும்.

உதைப்பை எண்ணும் முறை — படிப்படியாக

உதைப்பு எண்ணிக்கையை இருபத்தெட்டாவது வாரத்திலிருந்து தொடங்கலாம். நோக்கம் ஒரு எண்ணை அடைவது அல்ல; உங்கள் குழந்தையின் சொந்த வழக்கத்தை உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவதுதான். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே நேரத்தில் செய்யுங்கள் — பொதுவாகக் குழந்தை அதிகம் அசையும் நேரம், பலருக்கு அது இரவு உணவுக்குப் பிறகு.

செய்முறை எளிமையானது. சாப்பிட்ட பிறகு இடது பக்கமாகச் சாய்ந்து படுங்கள், அல்லது வசதியாக அமருங்கள். ஃபோனை ஒதுக்கி வையுங்கள் — இது கவனத்தைக் கோரும் வேலை. நேரத்தைக் குறித்துக்கொண்டு, தனித்தனியான அசைவுகளை எண்ணத் தொடங்குங்கள். உதை, உருளல், தள்ளுதல், நீட்டுதல் — எல்லாமே கணக்கு. விக்கல் மட்டும் கணக்கில் சேராது; அது தானாக நடப்பது.

பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு பத்து தனித்தனி அசைவுகள் இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் — பெரும்பாலும் அதைவிட மிக விரைவாகவே — முடிந்துவிடும். எத்தனை நிமிடத்தில் பத்தை எட்டியது என்பதை ஒரு நோட்டில் எழுதி வையுங்கள். இரண்டு வாரம் கழித்து அந்தப் பட்டியலைப் பார்த்தால் உங்கள் குழந்தையின் வழக்கம் தெளிவாகத் தெரியும். வழக்கமாக நாற்பது நிமிடத்தில் முடிந்து வந்தது இன்று ஒன்றரை மணி நேரம் ஆனால் — அதுதான் நீங்கள் கவனிக்க வேண்டிய தகவல்.

ஒரு விஷயத்தை மிகத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும். அசைவு குறைவாக இருக்கிறது என்று தோன்றினால், குளிர்ந்த நீர் குடிப்பது, இனிப்பு சாப்பிடுவது, குளிர்ந்த பொருளை வயிற்றின் மேல் வைப்பது, வயிற்றைத் தட்டி எழுப்ப முயல்வது — இவை எதுவும் செய்ய வேண்டாம். இவை குழந்தையை உண்மையிலேயே எழுப்புவதில்லை, ஆனால் அவை உங்களை ஒரு மணி நேரம் தாமதப்படுத்தும். அந்த ஒரு மணி நேரம்தான் இங்கே விலைமதிப்புள்ளது. அசைவு குறைந்தது என்று தோன்றினால் தொலைபேசியை எடுத்து மருத்துவமனையை அழையுங்கள்.

இப்போதே மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டிய தருணங்கள்

கீழே உள்ள பட்டியலில் ஏதேனும் ஒன்று உங்களுக்குப் பொருந்தினால், அது இரவோ பகலோ, ஞாயிற்றுக்கிழமையோ பண்டிகை நாளோ — உடனடியாக மகப்பேறு பிரிவுக்குச் செல்லுங்கள். மருத்துவமனை போன் எடுக்கவில்லை என்றால் நேரடியாகக் கிளம்புங்கள். இதற்காக யாரும் உங்களைக் குறை சொல்ல மாட்டார்கள்; இதுதான் அந்தப் பிரிவு இரவு முழுவதும் திறந்திருப்பதற்கான காரணம்.

வழக்கத்தைவிட அசைவு குறைவாக இருப்பது போலத் தோன்றுவது. உங்கள் வழக்கமான நேரத்தில், வழக்கமான முறையில் எண்ணியும் இரண்டு மணி நேரத்தில் பத்து அசைவுகள் வராதது. குழந்தை இரண்டு மணி நேரமாக அசையவே இல்லை என்று தோன்றுவது. திடீரென மிக வேகமான, கடுமையான அசைவு வந்து அதற்குப் பிறகு அமைதியாகிவிடுவது. அசைவின் தன்மை முற்றிலும் மாறிப்போனது போலத் தோன்றுவது.

இவற்றோடு சேர்ந்து வரும் இந்த அறிகுறிகளும் அவசரமானவை — யோனி வழியாக ரத்தப்போக்கு, திடீரென நீர் போதல், தொடர்ச்சியான அல்லது கடுமையான வயிற்று வலி, வயிறு கல் போல இறுகிக்கொண்டே இருப்பது, கடுமையான தலைவலி, கண்பார்வை மங்கல் அல்லது மின்னல் தெரிதல், முகம் மற்றும் கைகளில் திடீர் வீக்கம், காய்ச்சல், அல்லது கடுமையான தலைச்சுற்றல்.

மருத்துவமனையில் என்ன நடக்கும் என்பதை முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்வது பயத்தைக் குறைக்கும். பொதுவாக ஒரு கருவியை வயிற்றில் கட்டி குழந்தையின் இதயத் துடிப்பையும் கருப்பையின் சுருக்கத்தையும் இருபது முதல் நாற்பது நிமிடம் பதிவு செய்வார்கள் — இதற்கு NST என்று பெயர். தேவைப்பட்டால் ஒரு ஸ்கேனில் பனிக்குடநீரின் அளவையும் ரத்த ஓட்டத்தையும் பார்ப்பார்கள். பெரும்பாலான நேரங்களில் எல்லாம் சரியாக இருக்கும், நீங்கள் விரைவில் வீட்டுக்குத் திரும்புவீர்கள். சென்றது வீண் அல்ல — அதுதான் சரியான முடிவு.

தினமும் செய்யக்கூடிய எளிய பழக்கம்

இருபத்தெட்டாவது வாரத்திலிருந்து ஒரு சிறிய நோட்டையோ, ஃபோனில் ஒரு குறிப்பையோ வைத்துக்கொள்ளுங்கள். தினமும் ஒரே நேரத்தில் — உதாரணமாக இரவு எட்டு மணி — உட்கார்ந்து எண்ணத் தொடங்கிய நேரத்தையும், பத்தாவது அசைவு வந்த நேரத்தையும் மட்டும் எழுதுங்கள். இரண்டு வரிகள், தினமும். இது ஐந்து நிமிட வேலை.

இந்தப் பழக்கத்தின் உண்மையான மதிப்பு எண்களில் இல்லை; உங்களுக்குள் உருவாகும் ஒரு உணர்வில் இருக்கிறது. இரண்டு வாரம் கழித்து 'இன்று ஏதோ சரியில்லை' என்று உங்களுக்குத் தோன்றினால், அது ஒரு கற்பனை அல்ல — அது இரண்டு வாரமாக நீங்கள் சேகரித்த தகவல் பேசுவது. மருத்துவரிடம் 'எனக்கு அப்படித் தோணுது' என்று சொல்வதைவிட 'வழக்கமா நாற்பது நிமிஷத்துல பத்து வரும், இன்னிக்கு ஒன்னரை மணி நேரம் ஆச்சு' என்று சொல்வது மிகவும் தெளிவானது.

கடைசியாக ஒரு வார்த்தை. வீட்டில் கருவி வாங்கி குழந்தையின் இதயத் துடிப்பை நீங்களே கேட்க முயற்சிக்க வேண்டாம். அந்தச் சாதனங்களில் தாயின் சொந்த நாடித் துடிப்பையே குழந்தையின் துடிப்பாகத் தவறாகக் கேட்பது சாதாரணம். அந்தத் தவறான ஆறுதல் ஒரு தாயை மருத்துவமனைக்குச் செல்லாமல் தடுக்கக்கூடும்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்