பள்ளி தொடங்கும் முதல் நாள்: குழந்தையையும் உங்களையும் தயார் செய்வது எப்படி

காலை ஒன்பது மணி, பள்ளி வாசலில்

குழந்தையைவிடப் பெரிய ஒரு பை, புதுத் தண்ணீர் குடுவை, சட்டையில் தைத்த பெயர்ச் சீட்டு. வாசலில் ஆசிரியர் கையை நீட்டுகிறார். அது வரை சிரித்துக்கொண்டிருந்த மகள் திடீரென உங்கள் துப்பட்டாவைப் பிடித்துக்கொண்டு 'வீட்டுக்குப் போலாம்' என்று அழத் தொடங்குகிறாள். ஆசிரியர் பழக்கமான புன்னகையுடன் அவளைத் தூக்கிக்கொள்கிறார். நீங்கள் திரும்பி நடக்கிறீர்கள்.

ஆட்டோ ஏறியதும் உங்கள் கண்ணும் கலங்குகிறது. இது பலவீனம் அல்ல, தோல்வியும் அல்ல. உங்கள் இருவருக்குமே இது முதல் முறையாக நடக்கும் ஒரு பிரிவு. குழந்தை அதைச் சத்தமாகச் சொல்கிறாள்; நீங்கள் ஆட்டோவில் அமைதியாகச் சொல்கிறீர்கள்.

எப்போது சேர்ப்பது, எந்தப் பள்ளி, முதல் வாரத்தில் என்ன நடக்கும், வாசலில் அழும் அழுகைக்கு என்ன அர்த்தம் — இவற்றை ஒவ்வொன்றாகப் பார்க்கலாம். விளம்பரம் சொல்லாத, ஆனால் உண்மையில் முக்கியமான விஷயங்களையும் சேர்த்து.

வயது ஒரு எண் மட்டுமே: தயார்நிலை என்பது என்ன

இரண்டரை, மூன்று வயதில் சேர்ப்பது நம்மூரில் வழக்கம். ஆனால் வயதைவிட முக்கியமானவை வேறு சில. தனக்கு வேண்டியதை ஏதாவது ஒரு வழியில் — வார்த்தையாலோ, கையைப் பிடித்து இழுத்தோ — சொல்லத் தெரிகிறதா? அம்மா இல்லாமல், பழக்கமான வேறொரு பெரியவருடன் சில மணி நேரம் இருக்க முடிகிறதா? சிறுநீர் வரும்போது ஏதாவது அறிகுறி காட்டுகிறாரா? கை கழுவுதல், தானே சாப்பிட முயற்சி — இவற்றில் ஒரு தொடக்கம் இருக்கிறதா?

இதில் எதுவும் முழுமையாக இல்லாவிட்டால் காத்திருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை. எந்தக் குழந்தையும் முழுமையாகத் தயாராகிப் பள்ளிக்குப் போவதில்லை; பல திறன்கள் பள்ளியிலேயே வளர்பவை. கழிவறைப் பழக்கம் இன்னும் முழுமையடையவில்லை என்றால், சேர்க்கும் முன்பே பள்ளியின் நிலைப்பாட்டைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். விபத்து நடந்தால் அமைதியாகச் சுத்தம் செய்யும் பள்ளி சரி; குழந்தையை அவமானப்படுத்தும் பள்ளி சரியல்ல.

இந்த வயதில் ஒரு பள்ளி உண்மையில் தருவது எழுத்தும் எண்ணும் அல்ல. வீட்டுக்கு வெளியே ஒரு வழக்கம், தன் வயதுக் குழந்தைகளுடன் பழகும் அனுபவம், பொருள்களைப் பகிர்ந்துகொள்வது, வரிசையில் காத்திருப்பது, அம்மா இல்லாத இடத்திலும் தான் பாதுகாப்பாக இருக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை — இவைதான். மூன்று வயதில் எழுதப் பயிற்சி கொடுக்கும் பள்ளியைப் பெருமையாக நினைக்க வேண்டாம்; அந்தச் சிறு விரல்கள் அதற்குத் தயாராகவில்லை.

குடும்பத்தின் தயார்நிலையும் ஒரு பகுதி. காலையில் அவசரமில்லாத ஒரு வழக்கம், நேரத்துக்கு அழைத்து வர ஒருவர், குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லாத நாளில் வீட்டில் இருக்க ஒரு ஏற்பாடு — இவை இல்லாமல் முதல் மாதம் மிகவும் சிரமமாக இருக்கும்.

பள்ளியைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது உண்மையில் பார்க்க வேண்டியவை

சேர்க்கை நாளில் அல்ல, வகுப்பு நடக்கும் ஒரு சாதாரண நாளில் போய்ப் பாருங்கள். வகுப்பறையைவிட முன்னால் கழிவறையைப் பாருங்கள் — அதுதான் ஒரு பள்ளியைப் பற்றி மிக நேர்மையாகச் சொல்லும் இடம். குழந்தைகளின் முகங்களைக் கவனியுங்கள். சத்தம் இருக்கலாம், அது நல்லது; ஆனால் அது விளையாட்டுச் சத்தமா, அழுகைச் சத்தமா என்பதைக் காதால் பிரித்துப் பாருங்கள்.

ஆசிரியர்களும் ஆயாக்களும் எத்தனை காலமாக அங்கே வேலை செய்கிறார்கள் என்பதைத் தயங்காமல் கேளுங்கள். ஆறு மாதத்துக்கு ஒரு முறை அனைவரும் மாறும் பள்ளியில், உங்கள் குழந்தையை அறிந்த ஒருவர் இருக்க மாட்டார். ஒரு பெரியவருக்கு எத்தனை குழந்தைகள், அழும் குழந்தையை என்ன செய்கிறார்கள், முன் அறிவிப்பின்றி நீங்கள் வரலாமா, குடிநீர் எங்கிருந்து வருகிறது, குழந்தையை யார் அழைத்துச் செல்லலாம் — இவை ஐந்தும் கட்டாயக் கேள்விகள். பதிலைவிட, பதில் சொல்லும் விதம் அதிகம் சொல்லும்.

பாதுகாப்பையும் கண்ணால் சரிபாருங்கள். வாசல் கதவு எப்போதும் மூடியிருக்கிறதா, படிக்கட்டுக்குத் தடுப்பு உண்டா, மின் இணைப்புகள் குழந்தையின் கை எட்டாத உயரத்தில் இருக்கின்றனவா, சிறு காயத்துக்கு உடனே என்ன செய்வார்கள், உடல்நிலை சரியில்லாத குழந்தையை எப்போது வீட்டுக்கு அனுப்புவார்கள் — இவற்றை முதல் சந்திப்பிலேயே கேளுங்கள். இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்பதற்குத் தயங்க வேண்டாம்; கேட்கும் பெற்றோரை நல்ல பள்ளி மதிக்கும்.

பளபளப்பான விளம்பரங்களைத் தாண்டி

குளிரூட்டப்பட்ட வகுப்பறை, திரையுடன் கூடிய நவீன வகுப்பு, வெளிநாட்டுப் பாடத்திட்டத்தின் பெயர் — இவை மூன்று வயதுக் குழந்தையின் நாளைப் பற்றி எதையும் சொல்வதில்லை. இந்த வயதில் ஒரு குழந்தை கற்பது விளையாடுவதன் மூலம், பேசுவதன் மூலம், தூக்கிக்கொள்ளப்படுவதன் மூலம். திரைத் தேவை அவனுக்கு இல்லை.

'இங்கே ஆங்கிலம் மட்டும்தான் பேச வேண்டும்' என்று பெருமையாகச் சொல்லும் பள்ளிகளிடம் கவனமாக இருங்கள். இந்த வயதில் குழந்தை எந்த மொழியில் யோசிக்கிறாரோ அந்த மொழியில்தான் நன்றாகக் கற்பார். தமிழில் பேசியதற்காக ஒரு குழந்தையைத் தண்டிக்கும் இடம், மொழியைக் கற்பிப்பதில்லை; வெட்கத்தைக் கற்பிக்கிறது. ஆங்கிலம் பிறகு தானாக வரும்.

தூரமும் ஒரு முக்கியக் காரணி. நகரப் போக்குவரத்தில் நாற்பது நிமிடம் பயணிக்க வேண்டிய பளபளப்பான பள்ளியைவிட, நடந்து போகக்கூடிய தூரத்தில் இருக்கும் நேர்மையான சிறிய பள்ளி மேல். அந்த நாற்பது நிமிடம் குழந்தையின் தூக்கத்திலிருந்துதான் கழிக்கப்படுகிறது.

பிரிவுத் துயரம் — இரு பக்கமும்

எப்போதும் சொல்லிவிட்டுப் போங்கள். குழந்தை வேறு பக்கம் பார்க்கும்போது நழுவிச் செல்வது அந்த நிமிடத்தில் எளிதாகத் தெரியும்; ஆனால் அது ஒரு விலையுடன் வருகிறது. அம்மா எந்த நிமிடத்திலும் மறைந்துவிடுவார் என்று கற்றுக்கொள்ளும் குழந்தை, அடுத்த நாள் உங்களை விடாமல் பிடித்துக்கொள்வார்.

ஒரு சிறிய வழக்கத்தை உருவாக்குங்கள் — அதே இடத்தில், அதே வார்த்தைகள், இரண்டு முத்தம், ஒரு கை அசைப்பு. 'சாப்பாடு முடிஞ்சதும் அம்மா வந்துடுவேன்' என்பது போல, குழந்தைக்குப் புரியும் அளவில் நேரத்தைச் சொல்லுங்கள்; 'கொஞ்ச நேரத்துல' என்பது மூன்று மணி நேரமாக இருந்தால் அது ஒரு பொய். சொன்னபடி புறப்பட்டு விடுங்கள்; சென்றபின் திரும்பி வந்து மீண்டும் விடைபெறுவது அழுகையை நீட்டிக்கும்.

உண்மையை நேராகச் சொல்கிறோம் — வாசலில் அழும் பெரும்பாலான குழந்தைகள், நீங்கள் திரும்பிய சில நிமிடங்களுக்குள் அமைதியாகி விளையாடத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள். இதை நம்ப முடியவில்லை என்றால், பத்து நிமிடம் கழித்து ஒரு படம் அனுப்பச் சொல்லி ஆசிரியரிடம் கேளுங்கள். நல்ல பள்ளி அதைச் சுமையாக நினைக்காது. அந்தப் படம் உங்கள் மனதுக்குச் செய்யும் நன்மை பெரியது.

உங்கள் பக்கத் துயரத்தையும் மறுக்க வேண்டாம். மூன்று ஆண்டுகள் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் உங்களுடன் இருந்த ஒரு உயிரை இன்னொருவர் கையில் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்புவது எளிதல்ல; வேலைக்குப் போகும் அம்மாக்களுக்கு இதனுடன் குற்றவுணர்வும் சேரும். வாசலிலேயே நின்று எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்காதீர்கள் — உங்களைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் குழந்தையின் அழுகை மீண்டும் தொடங்கும். வேறொரு பெற்றோருடன் பேசுவது, முதல் வாரத்தில் வேலைக்கு அருகில் ஒரு காபி குடிப்பது — அந்த ஒரு மணி நேரம் உங்களுக்கானது.

பள்ளியை ஒரு மிரட்டலாக ஒருபோதும் பயன்படுத்தாதீர்கள். 'சரியா சாப்பிடலைன்னா ஸ்கூல்ல சொல்லிடுவேன்' என்று சொன்னால், நீங்களே அந்த இடத்தைப் பயமுறுத்தும் இடமாக மாற்றுகிறீர்கள். மாறாக, வீட்டில் அந்த ஆசிரியரைப் பற்றியும், நண்பர்களைப் பற்றியும் அன்பாகப் பேசுங்கள்.

முதல் வாரமும், அடுத்த சில மாதங்களும்

முதல் சில வாரங்களில் வீட்டில் சில பின்னடைவுகள் தெரியலாம் — அதிக ஒட்டுதல், இரவில் விழிப்பு, படுக்கையை நனைப்பது, பசி குறைவது. இது புதிய சூழலுக்கு ஒரு குழந்தை செலவழிக்கும் உழைப்பின் அடையாளம். அதிகக் கேள்விகள் கேட்காமல், மாலையில் கொஞ்சம் அமைதியான நேரமும், சீக்கிரம் தூக்கமும் கொடுங்கள்.

மாலையில் 'இன்னிக்கு என்ன கத்துக்கிட்ட?' என்று கேட்பதை விடுங்கள் — அந்தக் கேள்விக்கு மூன்று வயதுக் குழந்தையிடம் பதில் இருக்காது. 'இன்னிக்கு யாரோட விளையாடின? சாப்பாட்டு நேரத்துல எங்க உட்கார்ந்த? எந்தப் பாட்டு பாடினாங்க?' என்று சிறிய, குறிப்பான கேள்விகளைக் கேளுங்கள். பதில் வராவிட்டாலும் கவலைப்பட வேண்டாம்; சில குழந்தைகள் வண்டியில் வரும்போது ஒன்றுமே சொல்லாமல், இரவு படுக்கையில் திடீரென எல்லாவற்றையும் கொட்டுவார்கள்.

தொடக்க மாதங்களில் சளி, இருமல் அடிக்கடி வருவதும் வழக்கம். புதிய கிருமிகளைச் சந்திக்கும் உடல் மெல்லமெல்லத் தன் எதிர்ப்புச் சக்தியைக் கட்டுகிறது. காய்ச்சல் இருக்கும் நாளில் குழந்தையை வீட்டிலேயே வையுங்கள் — அது உங்கள் குழந்தைக்கும், மற்ற குழந்தைகளுக்கும் நல்லது. ஆனால் காய்ச்சல் விடாமல் நீடித்தால், மூச்சு விடுவதில் சிரமம் தெரிந்தால், தண்ணீர் குடிக்க மறுத்து சோர்ந்து போனால் — காத்திருக்காமல் குழந்தை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: எத்தனை வயதில் பள்ளியில் சேர்ப்பது சரி? — நம்மூரில் இரண்டரை முதல் மூன்று வயதுக்குள் மழலையர் பள்ளியில் சேர்ப்பது வழக்கம். ஆனால் இது ஒரு போட்டி அல்ல. சில மாதங்கள் தாமதமாகச் சேரும் குழந்தை பின்தங்கிவிடுவதில்லை; வீட்டில் பேச்சும் விளையாட்டும் நிறைந்திருந்தால் அதுவும் ஒரு நல்ல கற்றல்தான். குழந்தையின் நிலையையும் குடும்பத்தின் நடைமுறையையும் வைத்து முடிவெடுங்கள்.

கேள்வி: கழிவறைப் பழக்கம் முழுமையாகவில்லை, சேர்க்கலாமா? — பல மழலையர் பள்ளிகள் இதை எதிர்பார்க்கின்றன, சிலவற்றில் கட்டாயமில்லை. சேர்க்கும் முன் நேரடியாகக் கேளுங்கள். ஈரமான உடையை மாற்றி, ஒன்றும் சொல்லாமல் அனுப்பும் பள்ளி நல்ல பள்ளி. வீட்டில் இந்தப் பழக்கத்தை அமைதியாகக் கற்பிக்கும் வழிமுறைகளை எங்கள் கழிவறைப் பழக்கம் பற்றிய பக்கத்தில் விரிவாக எழுதியிருக்கிறோம்.

கேள்வி: தினமும் வாசலில் அழுகிறாள். எத்தனை நாள் பொறுத்திருப்பது? — பெரும்பாலான குழந்தைகள் இரண்டு, மூன்று வாரங்களுக்குள் இயல்பாகிவிடுகிறார்கள். நீங்கள் சென்றபின் என்ன நடக்கிறது என்பதை ஆசிரியரிடம் தெளிவாகக் கேளுங்கள். ஒரு மாதத்துக்குப் பிறகும் நாள் முழுவதும் அழுது, அங்கே தண்ணீர் கூடக் குடிக்காமல் இருந்தால், ஒரு நாள் அமர்ந்து கவனித்துப் பாருங்கள்; தேவைப்பட்டால் வேறு பள்ளியை யோசியுங்கள். தூக்கம், உணவு, பேச்சு எல்லாவற்றிலும் மாற்றம் வாரக்கணக்கில் நீடித்தால் குழந்தை மருத்துவரிடம் ஆலோசியுங்கள்.

கேள்வி: பள்ளி தொடங்கியதிலிருந்து அடிக்கடி சளி; நிறுத்திவிடலாமா? — தொடக்கத்தில் இது வழக்கமானது, நிறுத்த வேண்டிய காரணமும் அல்ல. வீட்டுக்கு வந்ததும் கை கழுவுதல், தனித் தண்ணீர்க் குடுவை, காய்ச்சல் நாளில் வீட்டிலேயே ஓய்வு — இவ்வளவே போதும். ஆனால் சளி நீண்ட நாட்கள் நீடித்தால், சாப்பாடு குறைந்து எடை நிற்கிறது என்று தோன்றினால், அல்லது காய்ச்சல் திரும்பத் திரும்ப வந்தால் குழந்தை மருத்துவரிடம் காட்டுங்கள்.