சாப்பிட மறுக்கும் குழந்தை: தட்டின் முன் நடக்கும் சண்டையை எப்படி நிறுத்துவது

இரவு எட்டரை மணி, ஆறிப்போன தட்டு

இரவு எட்டரை மணி. தட்டில் சாதம் ஆறிப்போய், ரசம் ஓரமாக வழிந்திருக்கிறது. இரண்டரை வயது மகன் நாற்காலியிலிருந்து நான்காவது முறையாக இறங்கி, ஹாலை ஒரு சுற்று சுற்றி வருகிறான். அம்மா ஸ்பூனை நீட்டிக்கொண்டு பின்னாலேயே நடக்கிறார். 'ஒரு வாய், கடைசி ஒரு வாய்' என்று சொல்லத் தொடங்கி அரை மணி நேரம் ஆகிவிட்டது. சமையலறையிலிருந்து பாட்டி, 'நீ சின்ன வயசுல இப்படியெல்லாம் பண்ணலியே' என்கிறார். பக்கத்து வீட்டுப் பையன் ஒரு தட்டு நிறையச் சாப்பிடுகிறான் என்ற செய்தி எப்படியோ ஏற்கெனவே இந்த வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.

இந்தக் காட்சி ஒரு வீட்டுடையது மட்டும் அல்ல. சாப்பாட்டு நேரம் மெல்ல ஒரு போராட்டமாக மாறிவிடுகிறது — ஒரு பக்கம் கெஞ்சல், இன்னொரு பக்கம் மிரட்டல், நடுவில் அழுகை. அரை மணி நேரப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு குழந்தை நான்கு வாய் சாப்பிடுகிறது, அம்மா களைத்துப் போகிறார், இரவு படுக்கும்போது 'நாளைக்காவது சரியாகச் சாப்பிடுமா' என்ற கவலை மட்டும் மீதம் இருக்கிறது.

இந்தப் பக்கம் எதைப் பற்றியது என்பதை முதலிலேயே தெளிவாகச் சொல்லிவிடுகிறோம். எடை ஏறவில்லை, பசியே இல்லை என்பதுதான் உங்கள் கவலை என்றால், பசியைத் தூண்டும் வீட்டு வழிமுறைகளுக்குத் தனிப் பக்கம் எங்களிடம் இருக்கிறது. இது அதுவல்ல. இது நடத்தையைப் பற்றியது — தட்டின் முன் தினமும் நடக்கும் அந்தச் சண்டையைப் பற்றியது. பசியில்லாமல் இருப்பதும், இருக்கும் பசியை மறுத்துச் சாப்பிடாமல் இருப்பதும் இரண்டு வெவ்வேறு விஷயங்கள்; இரண்டுக்கும் தீர்வும் வெவ்வேறு.

ஒரு வயதுக்குப் பிறகு உண்மையில் நடப்பது என்ன

முதல் ஆண்டில் குழந்தையின் எடை வேகமாக ஏறும். ஒரு வயதுக்குப் பிறகு அந்த வேகம் தானாகவே குறைகிறது. வளர்ச்சி நின்றுவிடுவதில்லை, மெதுவாகிறது. அதனால் ஒரு வயதுக்குப் பிறகு ஒரு குழந்தைக்குத் தேவைப்படும் உணவின் அளவு, குடும்பம் எதிர்பார்க்கும் அளவைவிடக் குறைவாகவே இருக்கும். ஆறு மாதத்தில் வாயைத் திறந்து ஆசையாகச் சாப்பிட்ட அதே குழந்தை, ஒன்றரை வயதில் தட்டைத் தள்ளிவிடுவது ஒரு நோய் அல்ல; அது வளர்ச்சியின் இயல்பான மாற்றம்.

இரண்டாவது காரணம் இன்னும் சுவாரஸ்யமானது. சுமார் ஒன்றரை வயது முதல் ஐந்து வயது வரை, புதிய உணவைப் பார்த்துக் குழந்தைகள் தயங்குவது ஒரு இயல்பான வளர்ச்சிக் கட்டம். தானாக நடக்கவும் தானாக எடுத்து வாயில் போட்டுக்கொள்ளவும் தொடங்கிய ஒரு குழந்தைக்கு, தெரியாத ஒன்றைத் தவிர்க்கும் இயல்பான தயக்கம் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வாகவே இருக்கலாம் என்று விளக்கப்படுகிறது. புதிய நிறம், புதிய மணம், புதிய பதம் — மூன்றுமே சந்தேகத்துக்குரியவை.

இந்தக் கட்டத்தில் நடப்பது வெளியிலிருந்து பார்க்க முரண்பாடாகத் தெரியும். நேற்று விரும்பிச் சாப்பிட்ட உணவை இன்று தொடவே மாட்டார்கள். ஒரு வாரம் முழுக்க இட்லி மட்டும் கேட்பார்கள், அடுத்த வாரம் இட்லி என்றாலே முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்வார்கள். ஒரு நாள் மிகக் குறைவாகச் சாப்பிட்டு, அடுத்த நாள் இரண்டு பேருக்குச் சாப்பிடுவார்கள். ஒரு வேளை உணவை வைத்து முடிவு செய்யாதீர்கள்; ஒரு வாரத்தை மொத்தமாகப் பாருங்கள். பெரும்பாலான குழந்தைகளிடம் அந்த வாரக் கணக்கு தானாகவே சமநிலைக்கு வந்துவிடும்.

மேசையில் யார் என்ன முடிவு செய்கிறார்கள்

சாப்பாட்டு மேசையில் ஒரு எளிய வேலைப் பிரிவினை இருக்கிறது, அதை மனதில் வைத்துக்கொண்டால் பாதிப் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடும். என்ன உணவு, எங்கே, எப்போது என்பதைப் பெற்றோர் முடிவு செய்கிறார்கள். அதைச் சாப்பிடுவதா வேண்டாமா, சாப்பிட்டால் எவ்வளவு என்பதைக் குழந்தை முடிவு செய்கிறது. இந்தக் கோட்டை இரண்டு பக்கமும் மதித்தால், சாப்பாடு ஒரு போராட்டமாக மாறுவதில்லை.

பெரும்பாலான வீடுகளில் பெற்றோர் தங்கள் பங்கை மட்டும் செய்யாமல், குழந்தையின் பங்கையும் தாங்களே எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். எவ்வளவு சாப்பிட வேண்டும் என்பதை அம்மா முடிவு செய்யத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் ஸ்பூன் ஒரு ஆயுதமாக மாறுகிறது. குழந்தை 'போதும்' என்று சொல்லும் உரிமையை இழக்கும்போது, அது தன்னிடம் மீதமிருக்கும் ஒரே ஆயுதத்தை — வாயை மூடிக்கொள்வதை — பயன்படுத்தத் தொடங்குகிறது.

இந்தப் பிரிவினையின் மிகப் பெரிய பலன் என்னவென்றால், தோல்வி என்ற உணர்வு இரண்டு பக்கமும் நீங்குகிறது. நீங்கள் சத்தான உணவை நேரத்துக்குத் தட்டில் வைத்தீர்கள் என்றால் உங்கள் வேலை முடிந்தது. அன்று அவர்கள் இரண்டு வாய் சாப்பிட்டாலும் சரி, தட்டை நகர்த்தி வைத்தாலும் சரி — அது உங்கள் தோல்வி அல்ல.

வலுக்கட்டாயமும் திரையும் ஏன் திருப்பி அடிக்கின்றன

வலுக்கட்டாயமாக ஊட்டுவது அன்றைக்கு வெற்றி தருவது போலத் தோன்றும். கன்னத்தைப் பிடித்து, மூக்கை அடைத்து, அழும் வாயில் ஒரு வாய் திணிக்கும்போது அந்த வாய் உள்ளே போய்விடுகிறது. ஆனால் அதற்கு விலை இருக்கிறது. குழந்தைக்குத் தட்டைப் பார்த்தாலே பயம் வரத் தொடங்குகிறது. வாந்தி எடுப்பது, தொண்டையில் அடைப்பது போல உணர்வது, சாப்பாட்டு நேரம் வந்தாலே ஓடி ஒளிவது — இவை வலுக்கட்டாயத்தின் நேரடி விளைவுகள். சண்டை குறைவதற்குப் பதிலாக நீளும், சில குழந்தைகளுக்கு அது பள்ளி வயது வரையும் தொடரும்.

திரை காட்டிச் சாப்பிட வைப்பது இன்னும் நுட்பமான வகையில் திருப்பி அடிக்கிறது. திரையைப் பார்க்கும் குழந்தை என்ன சாப்பிடுகிறோம், எவ்வளவு சாப்பிட்டோம், வயிறு நிறைந்துவிட்டதா என்பதையே கவனிப்பதில்லை. வயிறு சொல்லும் சமிக்ஞையைக் கவனிக்கும் பழக்கம் அந்த வயதில்தான் உருவாக வேண்டும்; திரை அதைத் தள்ளிப் போடுகிறது. இன்னொரு பிரச்சினை நடைமுறையானது — சில வாரங்களில் திரை இல்லாமல் அந்தக் குழந்தை சாப்பிடவே மாட்டேன் என்று சொல்லத் தொடங்கும். இரண்டு வயதுக்குக் கீழ் திரையே வேண்டாம் என்பது எங்கள் நிலைப்பாடு; அதற்கு மேலும் சாப்பாட்டு நேரத்தில் திரை ஒரு நல்ல பழக்கம் அல்ல.

இனிப்பை ஒரு பரிசாக வைப்பதும் இதே வகைப் பிழைதான். 'சாதம் சாப்பிட்டால் சாக்லேட்' என்று சொல்லும்போது, சாதம் ஒரு தண்டனை என்றும் சாக்லேட் ஒரு பரிசு என்றும் குழந்தைக்குக் கற்றுத் தருகிறோம். அந்தப் பாடம் நீண்ட காலம் நிற்கும்.

மேசையில் உண்மையில் வேலை செய்பவை

முதல் மாற்றம் இடமும் நேரமும். தினமும் ஏறக்குறைய ஒரே நேரத்தில், ஒரே இடத்தில், குடும்பத்துடன் சேர்ந்து குழந்தை சாப்பிடட்டும். தனியாக ஒரு மூலையில் அமர்த்தி ஊட்டுவதற்குப் பதிலாக, எல்லோரும் சாப்பிடுவதைப் பார்க்கும்படி அமர வையுங்கள். சாப்பாட்டு நேரம் இருபது முதல் முப்பது நிமிடம் — அதற்குப் பிறகு எந்தக் கோபமும் இல்லாமல், எந்தக் குற்றச்சாட்டும் இல்லாமல் தட்டை எடுத்து வையுங்கள். அடுத்த வேளை வரை இடையில் பால், பிஸ்கட், சிப்ஸ் என்று எதுவும் இல்லை என்பதில் உறுதியாக இருங்கள்; இடையில் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு சிற்றுண்டியும் அடுத்த வேளையை அழிக்கிறது.

புதிய உணவைத் தனியாக வைத்துப் பரிசோதிக்காதீர்கள். பழக்கமான இரண்டு உணவுகளுக்கு நடுவில் புதிய உணவை ஒரு சிறிய அளவில் வையுங்கள். முதல் முறை அவர்கள் தொடக்கூடத் தொட மாட்டார்கள். இரண்டாவது முறை மணத்தைப் பார்ப்பார்கள். மூன்றாவது முறை நக்கிப் பார்த்துவிட்டுத் துப்பிவிடுவார்கள். ஒரு புதிய உணவை ஒரு குழந்தை ஏற்றுக்கொள்ளப் பத்து முதல் பதினைந்து முறை பார்க்க வேண்டியிருக்கலாம். இரண்டு முறை மறுத்தவுடன் 'இவனுக்கு இது பிடிக்காது' என்று முடிவு செய்துவிடாதீர்கள் — அந்த முடிவுதான் பெரும்பாலான குழந்தைகளின் உணவுப் பட்டியலைச் சுருக்குகிறது.

தானே எடுத்துச் சாப்பிட விடுங்கள். கை நிறையக் கொட்டும், சட்டையில் ரசம் வழியும், தரையில் சிந்தும் — அது வளர்ச்சியின் ஒரு பகுதி. குழந்தைக்குத் தனியாக ஒரு 'சிறப்பு மெனு' சமைத்துக் கொடுப்பதையும் நிறுத்துங்கள். வீட்டில் அன்று சமைத்த உணவிலிருந்து அவர்களுக்கு ஏற்ற ஒன்றைத் தட்டில் வையுங்கள். கேட்கும்போதெல்லாம் தனியாகச் சமைத்துக் கொடுத்தால், தட்டில் இருப்பதை மறுத்தால் இன்னும் நல்லது கிடைக்கும் என்று குழந்தை கற்றுக்கொள்ளும்.

பாட்டியின் அழுத்தமும், பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தையுடனான ஒப்பீடும் இதில் ஒரு தனி அத்தியாயம். 'உன் அம்மா ஒரு தட்டு சாப்பிடுவா' என்ற வாக்கியம் ஒரு குழந்தைக்கு எந்தப் பயனும் தருவதில்லை; அது பெரியவர்களுக்கான ஒப்பீடு. வீட்டில் ஒருவர் கெஞ்சி, இன்னொருவர் மிரட்டி, மூன்றாமவர் திரை காட்டி என்று மூன்று வழிமுறைகள் ஒரே வேளையில் நடந்தால் குழந்தை குழம்பும். வீட்டில் எல்லோரும் ஒரே வழியைப் பின்பற்றுவதுதான் இதில் மிகப் பெரிய மருந்து.

எப்போது இது வெறும் பிடிவாதம் அல்ல

இதுவரை சொன்னது ஆரோக்கியமான, சுறுசுறுப்பான, எடை சரியாக ஏறிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு குழந்தையைப் பற்றியது. சில அறிகுறிகள் இந்த வரம்புக்கு வெளியே இருக்கின்றன. அவை பழக்கத்தால் சரியாகக் கூடியவை அல்ல, அவற்றுக்குப் பரிசோதனை தேவை. கீழே உள்ளவற்றில் ஏதேனும் ஒன்று இருந்தால், வீட்டு முயற்சிகளைத் தொடர்வதற்குப் பதிலாகக் குழந்தை மருத்துவரிடம் காட்டுங்கள்.

இந்த அறிகுறிகள் எதுவும் இல்லாமல், குழந்தை நன்றாக விளையாடி, சுறுசுறுப்பாக இருந்து, வளர்ச்சி வளைவில் தன் பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்தால், நீங்கள் எதிர்கொள்வது ஒரு மருத்துவப் பிரச்சினை அல்ல — ஒரு கட்டம். பொறுமையும் ஒரே மாதிரியான அணுகுமுறையும் அதைக் கடக்கும். சந்தேகம் இருந்தால், எடையையும் உயரத்தையும் பதிவு செய்துகொண்டு குழந்தை மருத்துவரிடம் ஒரு முறை காட்டிவிடுவதே சரி.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: ஒரு வேளை சாப்பிடாமல் விட்டால் குழந்தைக்கு ஒன்றும் ஆகாதா? — ஆரோக்கியமான ஒரு குழந்தை ஒரு வேளை சாப்பிடாமல் இருப்பதால் பாதிப்பு ஏதும் இல்லை. அடுத்த வேளையில் அவர்களே அதிகம் சாப்பிடுவார்கள். ஒரு வேளையை வைத்து அல்ல, ஒரு வாரத்தை வைத்துக் கணக்குப் பாருங்கள். ஆனால் தொடர்ந்து பல நாட்கள் மிகக் குறைவாகச் சாப்பிட்டு, சோர்வாகவும் இருந்தால் அது வேறு விஷயம் — மருத்துவரிடம் காட்டுங்கள்.

கேள்வி: திரை காட்டாமல் என் குழந்தை சாப்பிடவே மாட்டேன் என்கிறதே? — இது ஒரே இரவில் மாறாது. திரையைத் திடீரென நிறுத்தினால் சில நாட்கள் குழந்தை குறைவாகச் சாப்பிடும், அழும். அந்தச் சில நாட்களைக் கடக்கத் தயாராக இருங்கள். சாப்பாட்டு நேரத்தை இருபது நிமிடமாகக் குறைத்து, மேசையில் பேச்சு இருக்கட்டும். வீட்டில் எல்லோரும் ஒரே முடிவில் இருந்தால் ஒரு வாரத்தில் நிலைமை மாறத் தொடங்கும்.

கேள்வி: பால் மட்டும் அதிகம் குடிக்கிறது, சாப்பாடு வேண்டாம் என்கிறது — என்ன செய்வது? — ஒரு வயதுக்கு மேல் அதிகமாகப் பால் குடிக்கும் குழந்தையின் வயிறு நிறைந்திருக்கும், பிறகு திட உணவுக்கு இடம் இருக்காது. பாலைச் சாப்பாட்டுக்கு முன் அல்லாமல் பிறகு கொடுங்கள், பாட்டிலுக்குப் பதிலாக டம்ளரைப் பயன்படுத்துங்கள். அளவைப் பற்றிச் சந்தேகம் இருந்தால் குழந்தை மருத்துவரிடம் கேளுங்கள்.

கேள்வி: இது எத்தனை வயது வரை நீடிக்கும்? — பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு இந்தத் தயக்கம் ஐந்து வயதுக்குள் தானாகவே குறையத் தொடங்கும். சில குழந்தைகளுக்கு அது கொஞ்சம் நீளும். அந்தக் காலத்தில் நீங்கள் சாப்பாட்டை ஒரு சண்டையாக மாற்றாமல் வைத்திருந்தால், அதுவே மிகப் பெரிய வெற்றி. மறுப்பு வளர்ச்சியைப் பாதிக்கும் அளவுக்குச் சென்றால் மட்டும் மருத்துவரின் ஆலோசனை தேவை.