குழந்தை எப்போது குப்புற விழும்? — புரளத் தொடங்கும் வயது, பாதுகாப்பு, உதவும் வழிகள்

கட்டிலின் விளிம்பில் ஒரு நொடி

ஐந்து மாதக் குழந்தையைக் கட்டிலின் நடுவில் மல்லாக்கப் படுக்க வைத்துவிட்டு, அம்மா அலமாரியிலிருந்து ஒரு துணியை எடுக்கத் திரும்பினார். இரண்டு அடி தூரம், ஐந்து வினாடிகள். திரும்பிப் பார்த்தபோது குழந்தை கட்டிலின் விளிம்பில் இருந்தது — ஒரு தோள் மேலே, ஒரு கால் குறுக்காக, உடல் முழுக்க ஒரு பக்கமாகச் சாய்ந்து. நேற்று வரை எங்கே படுக்க வைத்தார்களோ அங்கேயே கிடந்த குழந்தை, அன்று காலை முதல் முறையாகப் புரண்டிருந்தது.

இந்தக் காட்சி கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரே மாதிரியாகவே நடக்கிறது. முதல் புரளுதல் பயிற்சியாக, மெதுவாக வருவதில்லை — அது ஒரே தடவையில், முழுமையாக, பெற்றோர் எதிர்பார்க்காத ஒரு நொடியில் வந்துவிடுகிறது. கட்டிலிலிருந்தும் துணி மாற்றும் மேசையிலிருந்தும் விழும் குழந்தைகளில் பெரும்பாலானவை, விழுந்த அன்று காலை வரை ஒருபோதும் புரளாத குழந்தைகளாகவே இருக்கின்றன.

இந்தப் பக்கம் மூன்று விஷயங்களைச் சொல்கிறது: புரளுதல் பொதுவாக எப்போது தொடங்குகிறது, அந்த நாளுக்கு வீட்டை எப்படி முன்கூட்டியே தயார் செய்வது, எந்தக் கட்டத்தில் தாமதம் மருத்துவரிடம் சொல்ல வேண்டிய ஒன்றாகிறது. மூன்றாவதைப் படிக்கும்போது ஒன்றை மட்டும் நினைவில் வையுங்கள் — வளர்ச்சி மைல்கற்கள் ஒரு தேதி அல்ல, அவை ஒரு வரம்பு.

குழந்தை எப்போது குப்புற விழும்

பெரும்பாலான குழந்தைகள் நான்கு முதல் ஆறு மாதங்களுக்கு இடையில் முதல் முறையாகப் புரள்கின்றன. சில குழந்தைகள் மூன்றரை மாதத்திலேயே சாய்ந்து உருள்கின்றன; சில ஏழு மாதம் வரை எடுத்துக்கொள்கின்றன. இரண்டுமே சாதாரணம். முன்கூட்டிப் பிறந்த குழந்தை என்றால், பிறந்த தேதியை வைத்து அல்ல — எதிர்பார்க்கப்பட்ட பிரசவத் தேதியிலிருந்து கணக்கிடப்படும் திருத்தப்பட்ட வயதை வைத்துப் பாருங்கள்.

திசையிலும் ஒரு வழக்கமான வரிசை உண்டு, ஆனால் அது கண்டிப்பானது அல்ல. பல குழந்தைகள் முதலில் குப்புறத்திலிருந்து முதுகுக்குப் புரள்கின்றன. வயிற்றில் படுத்து, கையால் தரையைத் தள்ளி, சமநிலை தவறி ஒரு பக்கமாகச் சரிந்துவிடுகிறார்கள் — அது கிட்டத்தட்ட ஒரு தற்செயல் போலவே இருக்கும். முதுகிலிருந்து குப்புறப் புரள்வதற்கு அதிக வலிமை தேவை: இடுப்பைத் திருப்ப வேண்டும், தோளை இழுக்க வேண்டும், உடலுக்கு அடியில் மாட்டிக்கொண்ட கையை வெளியே எடுக்க வேண்டும். அதனால் அது பொதுவாகச் சற்றுத் தாமதமாக வரும். ஆனால் நேர் எதிராகச் செய்யும் குழந்தைகளும் ஏராளம்.

புரளுதல் தனியாக, திடீரென்று வருவதில்லை. அதற்கு முன் சில அறிகுறிகள் தெரியும் — வயிற்றில் படுக்கும்போது முழங்கையில் தூக்கி மார்பை உயர்த்துவது, தலையை நிலையாகப் பிடிப்பது, மல்லாக்கப் படுத்திருக்கும்போது இரு கால்களையும் உயர்த்திப் பாதங்களைப் பிடித்து விளையாடுவது, ஒரு பக்கமாக உடலைத் திருப்பிப் பார்ப்பது. இவை தெரியத் தொடங்கினால், புரளுதல் நெருங்கிவிட்டது என்று பொருள். வீட்டைத் தயார் செய்ய வேண்டிய நேரம் அதுதான், முதல் புரளுதலுக்குப் பிறகு அல்ல.

வரம்பு மிகப் பெரியது — ஆனால் எப்போது மருத்துவரிடம் சொல்வது

ஒரே வாரத்தில் பிறந்த இரண்டு குழந்தைகளில் ஒன்று நான்காம் மாதத்தில் புரளும், மற்றொன்று ஆறரை மாதத்தில் புரளும். இரண்டு வயதில் இரண்டையும் பார்த்தால் எது எப்போது புரண்டது என்று யாராலும் சொல்ல முடியாது. மைல்கல் என்பது ஒரு தரவரிசை அல்ல. உறவினர் வீட்டுக் குழந்தை முன்னதாகச் செய்ததால் உங்கள் குழந்தை பின்தங்கிவிட்டது என்று பொருள் இல்லை — எடை, குணம், வீட்டில் கிடைக்கும் தரை நேரம் எல்லாம் இதில் வேலை செய்கின்றன.

இருந்தாலும் 'பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்பதற்கும் ஒரு எல்லை இருக்கிறது, அதை நேர்மையாகச் சொல்வதுதான் சரி. ஆறு மாதம் ஆகியும் எந்தத் திசையிலும் புரளவில்லை, அதோடு தலையையும் நிலையாகப் பிடிக்கவில்லை என்றால் அதை மருத்துவரிடம் சொல்ல வேண்டும். உடல் மிகவும் இறுக்கமாகவோ மிகவும் தளர்வாகவோ இருப்பது, ஒரு பக்கக் கை அல்லது காலை மட்டுமே பயன்படுத்துவது, ஏற்கெனவே செய்துகொண்டிருந்த ஒன்றைச் செய்வதை நிறுத்திவிடுவது — இவை காத்திருக்க வேண்டியவை அல்ல.

இதைச் சொல்வதற்கு எளிய வழி ஒன்று இருக்கிறது. குழந்தை படுத்திருக்கும்போதும் வயிற்றில் கிடக்கும்போதும் ஒரு நிமிட வீடியோவைத் தொலைபேசியில் எடுத்து வையுங்கள். அடுத்த தடுப்பூசி வருகையின்போது அதை மருத்துவரிடம் காட்டி, நேரடியாகக் கேளுங்கள். பெரும்பாலான நேரங்களில் பதில் 'இது சாதாரணம்' என்றுதான் இருக்கும். தேவைப்படும் ஒரு சில குழந்தைகளுக்கு, முன்கூட்டியே தொடங்கும் பயிற்சிகள் நன்றாக வேலை செய்கின்றன — அதனால்தான் கேட்பது மதிப்புள்ளது, பயப்படுவது அல்ல.

புரளும் நாள்தான் விழும் நாளும்

இந்தப் பக்கத்தில் ஒரே ஒரு வரியை மட்டும் நினைவில் வைக்க முடியும் என்றால் இதுதான்: குழந்தை முதல் முறையாகப் புரளும் திறனைப் பெறும் நாளே, கட்டிலிலிருந்தோ துணி மாற்றும் மேசையிலிருந்தோ விழக்கூடிய முதல் நாளும் ஆகும். அது எப்போதும் பெற்றோர் நினைப்பதை விட முன்னதாகவே வருகிறது. 'இதுவரை அப்படிச் செய்ததே இல்லை' என்பது ஒரு பாதுகாப்பு அல்ல — அதுதான் முதல் தடவை நடக்கும் நாள்.

எனவே மாற்ற வேண்டியது குழந்தையை அல்ல, வீட்டைத்தான். துணி மாற்றும்போது ஒரு கை எப்போதும் குழந்தையின் மேல் இருக்கட்டும்; டயப்பர், துணி, துடைக்கும் துணி எல்லாவற்றையும் முன்கூட்டியே கை எட்டும் தூரத்தில் அடுக்கி வையுங்கள். இன்னும் எளிய வழி ஒன்று உண்டு — தரையில் ஒரு விரிப்பைப் போட்டு அங்கேயே துணி மாற்றுவது. தரையிலிருந்து குழந்தை எங்கும் விழ முடியாது.

விழுந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்பதையும் தெரிந்து வையுங்கள். பெரும்பாலான விழுதல்கள் பெரிய காயம் இல்லாமல் முடிகின்றன. ஆனால் சில அறிகுறிகள் உடனடிக் கவனம் கோருபவை: ஒரு நொடியாவது சுயநினைவு இழத்தல், திரும்பத் திரும்ப வாந்தி, எழுப்ப முடியாத தூக்கம், தலையில் வீக்கம் அல்லது பள்ளம், மூக்கிலோ காதிலோ இரத்தம், வலிப்பு, ஒரு கையையோ காலையோ அசைக்காதது, நிற்காத அழுகை. இவற்றில் ஏதேனும் இருந்தால் உடனே மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள். ஒரு வயதுக்குட்பட்ட குழந்தை உயரத்திலிருந்து விழுந்தால், நன்றாக இருப்பது போலத் தெரிந்தாலும் ஒரு முறை மருத்துவரிடம் காட்டுவதே சரி. மருத்துவர் சொல்லாமல் எந்த மருந்தையும் நீங்களாகக் கொடுக்காதீர்கள்.

தூக்கத்தில் புரண்டால் திருப்பிப் போட வேண்டுமா

முதல் விதி மாறவே மாறாது: இரவோ பகலோ, ஒவ்வொரு தூக்கத்துக்கும் குழந்தையை மல்லாக்கவே படுக்க வைக்க வேண்டும். புரளத் தொடங்கியதால் இது மாறுவதில்லை. குழந்தையைக் குப்புறப் படுக்க வைப்பதோ, பக்கவாட்டில் சாய்த்துத் துணி வைத்துத் தாங்குவதோ வேண்டாம்.

இரண்டாவது விதி பல வீடுகளில் தெரியாமல் இருக்கிறது. குழந்தை தானாகவே தூக்கத்தில் புரண்டு குப்புறப் படுத்துக்கொண்டால், அதைத் திரும்பத் திரும்ப மல்லாக்கத் திருப்பிப் போட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. தானாகப் புரளும் அளவுக்கு வலிமை வந்துவிட்ட குழந்தைக்குத் தலையை அசைத்துக்கொள்ளும் திறனும் வந்திருக்கும். இரவு முழுவதும் திருப்பிப் போட்டுக்கொண்டிருப்பதால் யாருக்கும் பயன் இல்லை. ஆனால் ஒன்று மாறாது — படுக்க வைக்கும்போது எப்போதும் மல்லாக்கவே வைக்க வேண்டும்.

புரளும் அறிகுறிகள் தெரிந்ததுமே துணியால் இறுக்கிச் சுற்றிப் படுக்க வைப்பதை நிறுத்திவிடுங்கள். சுற்றப்பட்ட குழந்தை குப்புறப் புரண்டால் கைகளைப் பயன்படுத்த முடியாது — அதுதான் அபாயம். படுக்கை உறுதியாகவும் தட்டையாகவும் இருக்கட்டும், அதன் மேல் இறுக்கமாகப் பொருந்தும் விரிப்பு மட்டும். தலையணை, தளர்வான போர்வை, மெத்தென்ற பொம்மைகள், படுக்கையைச் சுற்றிக் கட்டும் பம்பர் — எதுவும் வேண்டாம். குழந்தை பெற்றோரின் அறையிலேயே, ஆனால் தனது சொந்தத் தட்டையான படுக்கையில் தூங்குவதே பாதுகாப்பானது.

புரள உதவுவது எது

முதலிடம் வயிற்றுப் படுக்கைப் பயிற்சிக்குத்தான். குழந்தை விழித்திருக்கும்போது, யாராவது பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு உறுதியான தட்டையான மேற்பரப்பில் — தரையில் ஒரு விரிப்பு போதும் — குப்புறப் படுக்க வைப்பது. பிறந்த நாள்களிலிருந்தே ஒரு சில நிமிடங்களாகத் தொடங்கி, நாளுக்கு நாள் நேரத்தைக் கூட்டுங்கள். இது கழுத்து, தோள், முதுகுத் தசைகளை வலுப்படுத்துகிறது; புரளுதலுக்கு உண்மையில் தேவைப்படுவது இவைதான்.

குழந்தைக்கு வயிற்றுப் படுக்கை பிடிக்கவில்லை என்றால் விட்டுவிடாதீர்கள் — முறையை மாற்றுங்கள். உங்கள் மார்பின் மேல் குப்புறக் கிடத்திப் பேசுங்கள்; டயப்பர் மாற்றிய உடனேயே ஒரு நிமிடம் மட்டும் முயலுங்கள்; உங்கள் முகம் குழந்தையின் முக மட்டத்தில் இருக்கும்படி நீங்களும் தரையில் படுத்துக்கொள்ளுங்கள். அழுகைக்கு முன்பே நிறுத்திவிட்டு, நாளில் பல முறை செய்வது நீண்ட நேரம் ஒரே தடவை செய்வதை விட நன்று.

இரண்டாவது, தரை நேரம். சுத்தமான உறுதியான தரையில், அசைவதற்கு இடம் இருக்க, இலகுவான ஆடையுடன், எதுவும் இடுப்பையோ கால்களையோ கட்டிப் போடாமல் குழந்தையை விடுவதுதான் மிகப் பயனுள்ள ஒற்றை விஷயம். புரளுதலைக் குழந்தை கற்றுக்கொள்வது ஒரு மேற்பரப்பைத் தள்ளித்தான். மென்மையான மெத்தையில் அந்தத் தள்ளல் வேலை செய்யாது.

மூன்றாவது, இருக்கைகளில் கழியும் நேரத்தைக் குறையுங்கள். கார் இருக்கை காருக்கு மட்டும். பவுன்சர், ஊஞ்சல், சாய்வு இருக்கை — இவை குழந்தையை ஒரே நிலையில் பிடித்து வைக்கின்றன, தேவைப்படும் அசைவையே தடுக்கின்றன. நடைவண்டி (வாக்கர்) பாதுகாப்பானது அல்ல, பரிந்துரைக்கப்படுவதும் இல்லை. இரண்டு வயதுக்குக் கீழ் திரைகள் வேண்டாம் — குழந்தை அசைவைப் பார்த்துக் கற்பதில்லை, செய்துதான் கற்கிறது.

செய்யத் தேவையில்லாதவையும் உண்டு. நீங்களே திரும்பத் திரும்பப் புரட்டிப் போடுவது புரளக் கற்றுக்கொடுக்காது. எண்ணெய் தேய்த்துக் குளிப்பாட்டுவது குடும்ப வழக்கமாக இருக்கட்டும், ஆனால் அது புரளுதலை முன்கூட்டி வரவழைக்காது. தளர்வான ஆடை, போதுமான தரை நேரம், அருகில் ஒரு முகம் — இவைதான் உண்மையான உதவி.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்