டாய்லெட் பயிற்சி: வயதைப் பார்க்காமல் அறிகுறிகளைப் பாருங்கள்

மாலை ஆறு மணி, நனைந்த தரை, ஒரு தாயின் பொறுமை

மாலை ஆறு மணி. சமையலறையில் ஒரு பாத்திரம் அடுப்பில் இருக்கிறது. இரண்டரை வயது குழந்தை ஹாலில் நின்று விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறது; திடீரென அவன் காலடியில் ஒரு சிறு குட்டை. இது இன்று மூன்றாவது முறை. அரை மணி நேரத்துக்கு முன்புதான் 'பாத்ரூம் வரணுமா?' என்று கேட்டீர்கள், 'இல்ல' என்று தலையாட்டினான். துணியை எடுக்கக் குனியும்போது உங்களுக்குள் ஒரு எரிச்சல் எழுகிறது, அதற்குப் பின்னாலேயே ஒரு குற்றவுணர்வும் வருகிறது.

இந்தத் தருணத்தில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய முதல் விஷயம் இதுதான் — நனைந்த தரை என்பது தோல்வியின் அறிகுறி அல்ல, அது பயிற்சியின் ஒரு பகுதி. சிறுநீர்ப்பையை உணர்ந்து, அந்த உணர்வுக்கு ஒரு பெயர் கொடுத்து, விளையாட்டை நிறுத்தி, நடந்து சென்று, உடையைக் கழற்றி, சரியான இடத்தில் அமர்ந்து — இது ஒரு குழந்தைக்கு ஆறு தனித்தனி திறன்கள். இவை ஒரே வாரத்தில் ஒன்றாக வருவதில்லை.

இரண்டாவது விஷயம், டாய்லெட் பயிற்சிக்கு ஒரு உலகளாவிய 'சரியான வயது' இல்லை. பெரும்பாலான குழந்தைகள் இரண்டு முதல் மூன்றரை வயதுக்கு இடையில் பகல் நேரப் பயிற்சியை முடிக்கிறார்கள்; சிலர் முன்னதாகவும், சிலர் பின்னதாகவும். ஆண் குழந்தைகள் சராசரியாகச் சற்று தாமதமாகத் தொடங்குகிறார்கள். வயதைப் பார்த்துத் தொடங்குவதை விட, குழந்தையின் தயார் நிலையைப் பார்த்துத் தொடங்குவதுதான் வேலையை எளிதாக்கும்.

தயார் நிலையின் அறிகுறிகள்

தயார் நிலை என்பது ஒரே ஒரு அறிகுறி அல்ல, மூன்று தளங்களில் தெரியும் ஒரு கூட்டு — உடல் ரீதியாக அடக்கி வைக்கும் திறன், மொழி ரீதியாகச் சொல்லும் திறன், மனரீதியாக ஆர்வம். கீழே உள்ள பட்டியலில் நான்கைந்து அறிகுறிகள் தொடர்ந்து சில வாரங்களாகத் தென்பட்டால் தொடங்கலாம். ஒன்றிரண்டு மட்டும் இருந்தால் இன்னும் சில வாரம் காத்திருப்பது நல்லது.

இன்னொரு நடைமுறைக் குறிப்பு: தொடங்கும் நேரத்தையும் பாருங்கள். வீட்டில் புதிதாக ஒரு குழந்தை பிறந்திருந்தால், வீடு மாறியிருந்தால், பள்ளி தொடங்கியிருந்தால், அல்லது குழந்தை நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தால் — இரண்டு மூன்று வாரம் தள்ளிப் போடுங்கள். அமைதியான, வழக்கமான ஒரு காலகட்டத்தில் தொடங்குவது வெற்றி வாய்ப்பைப் பெரிதும் கூட்டும்.

மிக முன்னதாகத் தொடங்கினால் ஏன் காலம் நீளுகிறது

'சீக்கிரம் தொடங்கினால் சீக்கிரம் முடியும்' என்பது நம் வீடுகளில் ஆழமாக ஊன்றியிருக்கும் நம்பிக்கை. ஆனால் நடைமுறையில் நேர்மாறாக நடக்கிறது. ஒரு வயதில் தொடங்கினால் நடப்பது பயிற்சி அல்ல — பெற்றோர் நேரத்தைக் கணித்து குழந்தையைப் பிடித்து வைப்பது. குழந்தை சிறுநீர்ப்பை நிரம்பும் உணர்வை இன்னும் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை; அது தானாக நினைவுபடுத்திக்கொள்ளும் திறனை உருவாக்கவில்லை. அதனால் இரண்டு வயதைத் தாண்டியதும் மீண்டும் ஆரம்பத்திலிருந்து தொடங்க வேண்டியிருக்கிறது.

மிக முன்னதாகத் தொடங்குவதன் இரண்டாவது விலை மன அழுத்தம். திரும்பத் திரும்ப அமரச் சொல்வது, விபத்துக்குப் பிறகு கடிந்துகொள்வது, நீண்ட நேரம் பாட்டியில் உட்கார வைப்பது — இவை குழந்தையை அடக்கிக்கொள்ளச் செய்யும். அடக்குதல் மலச்சிக்கலை உண்டாக்கும், மலச்சிக்கல் வலியை உண்டாக்கும், வலி மேலும் அடக்குதலை உண்டாக்கும். இந்த வளையத்தில் விழுந்த குழந்தைகள்தான் ஆண்டுக்கணக்கில் பயிற்சியை இழுத்தடிக்கிறார்கள்.

எனவே தாமதம் என்பது பெரும்பாலும் பிரச்சினை அல்ல. மூன்றரை வயதைத் தாண்டியும் ஆர்வமே இல்லாமல் இருந்தால், அல்லது வலியுடன் மலம் கழித்தால், அல்லது பயிற்சி முடிந்த பிறகு மீண்டும் முழுமையாகப் பின்னடைந்தால் — அப்போது குழந்தை மருத்துவரிடம் ஒருமுறை காட்டுங்கள்.

நடைமுறை முறை: இரண்டு வாரத் திட்டம்

தயார் நிலை தெரிந்ததும் முதல் வேலை சூழலைத் தயார் செய்வது. குழந்தையின் கால்கள் தரையில் அல்லது ஒரு சிறு ஸ்டூலில் பதியும்படி இருக்க வேண்டும் — கால்கள் தொங்கினால் அழுத்தம் சரியாகக் கொடுக்க முடியாது. குழந்தையின் பாட்டியைக் கழிவறையிலேயே வையுங்கள், அதை அவனுக்குக் காட்டி, தொட்டு, பழக்கமாக்குங்கள். இழுத்துவிடும் எளிய உடைகளைப் போடுங்கள்; பொத்தான்களும் பெல்ட்டும் இந்த வாரங்களுக்கு வேண்டாம்.

பிறகு நேரத்தை ஒரு வழக்கமாக்குங்கள். காலை எழுந்ததும், சாப்பாட்டுக்குப் பின், விளையாட்டுக்கு இடையில், தூங்கும் முன் — நாளைக்கு ஐந்தாறு முறை 'வா, ஒருமுறை உட்கார்ந்து பார்ப்போம்' என்று அழைத்துச் செல்லுங்கள். வந்ததோ இல்லையோ ஓரிரு நிமிடம் அமர்ந்தால் போதும்; அதற்கு மேல் உட்கார வைக்க வேண்டாம். வெற்றி கிடைத்தால் அமைதியான ஒரு பாராட்டு — 'நீயே சொன்னியே, அது ரொம்ப நல்லது'. நடக்கவில்லை என்றால் எந்த எதிர்வினையும் வேண்டாம்.

இரண்டு மூன்று நாட்கள் வீட்டிலேயே டயப்பர் இல்லாமல் விடுவது பலருக்கு வேலை செய்கிறது — குழந்தை ஈரத்தை உணர்ந்து காரண-விளைவைக் கற்றுக்கொள்கிறது. வெளியே செல்லும்போதும் இரவிலும் மட்டும் டயப்பர். மலம் கழிப்பதற்குச் சில குழந்தைகள் கூடுதல் நேரம் எடுப்பார்கள்; பலருக்கு சிறுநீர்ப் பயிற்சி முதலில் வந்து, மலப் பயிற்சி மாதங்கள் கழித்து வரும். அது இயல்பானது.

இரவு நேரம், விபத்துகள், பயணம்

இரவு உலர்ந்திருப்பது ஒரு பயிற்சி அல்ல, அது ஒரு உடல் வளர்ச்சி. இரவில் சிறுநீர் உற்பத்தியைக் குறைக்கும் ஹார்மோன் சுரப்பும், நிரம்பிய சிறுநீர்ப்பை குழந்தையைத் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பும் திறனும் தானாக முதிர வேண்டும். பகல் பயிற்சி முடிந்த பிறகும் ஓராண்டு, சிலருக்கு இரண்டு மூன்று ஆண்டுகள் கழித்தே இரவு உலர்ந்திருப்பது வரும். ஐந்து வயது வரை இரவு படுக்கையை நனைப்பது மருத்துவரீதியாகச் சாதாரணமாகவே கருதப்படுகிறது.

எனவே இரவைத் தனியாகப் பாருங்கள். தொடர்ந்து ஒரு வாரம் காலையில் டயப்பர் உலர்ந்திருந்தால் மட்டும் இரவு டயப்பரை விடலாம். படுக்கையில் ரப்பர் விரிப்பு போடுங்கள், தூங்கும் முன் ஒருமுறை கழிவறைக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள். இரவில் நனைத்தால் விளக்கைப் போட்டு விசாரணை நடத்தாமல், அமைதியாகத் துணியை மாற்றிப் படுக்க வையுங்கள்.

பகல் விபத்துகளும் அப்படித்தான். விளையாட்டில் மூழ்கியிருக்கும் குழந்தை உணர்வைத் தாமதமாகக் கவனிப்பது இயல்பு. திட்டுவது, மற்ற குழந்தையுடன் ஒப்பிடுவது, உறவினர்கள் முன் சொல்லிச் சிரிப்பது — இவை பயத்தை மட்டுமே கூட்டும். வெளியே செல்லும்போது ஒரு மாற்று உடையையும் ஒரு பையையும் எப்போதும் வைத்திருங்கள்; அது உங்களுக்கே நிம்மதி தரும்.

'நான் ஒரு வயசுலயே பழக்கிட்டேன்' — பாட்டியுடன் பேசும் விதம்

இது கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு தமிழ் வீட்டிலும் நடக்கும் உரையாடல். பாட்டி சொல்வது பொய் அல்ல — முன்பு துணி நாப்கின்கள் மட்டுமே இருந்த காலத்தில், பெரியவர்கள் நேரம் பார்த்துக் குழந்தையைப் பிடித்து வைத்துப் பழக்கினார்கள். அது வேலை செய்தது; ஆனால் அப்போது பயிற்சி பெற்றது குழந்தை அல்ல, பெரியவர். இதைச் சண்டையாக மாற்றாமல், 'அப்போ துணிதானே இருந்தது, நீங்க ரொம்ப கஷ்டப்பட்டிருப்பீங்க' என்று அவர் உழைப்பை ஒப்புக்கொண்டு தொடங்குங்கள்.

பிறகு உங்கள் திட்டத்தை ஒரு விதியாக அல்லாமல் ஒரு தகவலாகச் சொல்லுங்கள் — 'இப்போ மருத்துவர்கள் குழந்தையே சொல்ல ஆரம்பிச்ச பிறகு தொடங்கச் சொல்றாங்க; அப்பதான் சீக்கிரம் முடியுதாம்'. பாட்டிக்கு ஒரு பங்கும் கொடுங்கள்: அவர் குழந்தையைக் கழிவறைக்கு அழைத்துச் செல்லலாம், பாராட்டலாம். எதிர்ப்பாளராக இருந்தவர் பங்குதாரராக மாறினால் வீட்டில் ஒரே விதிதான் இருக்கும் — அது குழந்தைக்கு மிக முக்கியம்.

பின்னடைவைப் பற்றியும் வீட்டில் முன்கூட்டியே பேசி வையுங்கள். புதிதாக ஒரு தம்பியோ தங்கையோ பிறந்தால், பள்ளி மாறினால், வீடு மாறினால், அல்லது ஒரு நோய்க்குப் பிறகு — நன்றாகப் பழகிய குழந்தை திடீரென மீண்டும் நனைக்கத் தொடங்குவது மிகச் சாதாரணம். இது பிடிவாதம் அல்ல; பாதுகாப்பு தேவைப்படும் ஒரு குழந்தையின் வழி. கூடுதல் அரவணைப்பு கொடுங்கள், பழைய வழக்கத்திற்குத் திரும்புங்கள், தண்டனை வேண்டாம். சில வாரங்களில் தானாகச் சரியாகும்; மாதங்கள் கடந்தும் தொடர்ந்தால், அல்லது சிறுநீர் கழிக்கும்போது எரிச்சல், காய்ச்சல், வலி இருந்தால் குழந்தை மருத்துவரிடம் காட்டுங்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: என் குழந்தைக்கு மூன்று வயது ஆகியும் இன்னும் பழகவில்லை, தாமதமா? — பெரும்பாலும் இல்லை. மூன்று வயதில் இன்னும் பகல் பயிற்சி முழுமையாக முடியாத குழந்தைகள் நிறையப் பேர் இருக்கிறார்கள், அவர்களில் பலர் மூன்றரைக்குள் தானாகவே முடித்துவிடுகிறார்கள். ஆனால் மூன்றரை வயதைத் தாண்டியும் எந்த ஆர்வமும் இல்லை என்றால், அல்லது வலியுடன் மலம் கழித்தால், அல்லது பயிற்சி பெற்ற பிறகு முழுமையாகப் பின்னடைந்தால், ஒருமுறை குழந்தை மருத்துவரிடம் காட்டுங்கள்.

கேள்வி: பரிசு கொடுத்துப் பழக்கலாமா? — சிறிய, உடனடி ஊக்கம் — ஒரு ஸ்டிக்கர், ஒரு கைதட்டல் — சிலருக்கு உதவும். ஆனால் பெரிய பரிசுகளை வாக்குறுதியாகக் கொடுப்பது நீண்ட நாளில் பின்னால் இழுக்கும்; குழந்தை பரிசுக்காகச் செய்யத் தொடங்கும், பரிசு நின்றதும் ஆர்வமும் நிற்கும். 'நீ சொன்னாயே' என்று செயலைப் பாராட்டுவது, குழந்தையையே பாராட்டுவதை விடச் சிறந்தது. விபத்து நடந்தபோது எந்தத் தண்டனையும் கூடாது.

கேள்வி: பள்ளி சேர்க்க டாய்லெட் பயிற்சி கட்டாயமா? — பல பள்ளிகள் அதைக் கேட்கின்றன, அதனால் பெற்றோர் மீது நேரக் கெடு விழுகிறது. பள்ளி தொடங்குவதற்குக் குறைந்தது இரண்டு மூன்று மாதம் முன்பே தொடங்குங்கள் — அவசரத்தில் தொடங்கும் பயிற்சி பெரும்பாலும் பின்னடைவில் முடியும். பள்ளி ஆசிரியரிடம் குழந்தையின் நிலையை வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள்; மாற்று உடையை பையில் வையுங்கள்.

கேள்வி: மலம் கழிக்கப் பயப்படுகிறான், என்ன செய்வது? — இது பொதுவாக ஒருமுறை வலியுடன் கழித்த அனுபவத்தில் இருந்து வருகிறது. மலம் கடினமாக இருக்கிறதா என்று கவனியுங்கள்; தண்ணீர், பழம், காய்கறி, நார்ச்சத்து உணவு அதிகரிக்கச் செய்யுங்கள். கால்கள் பதியும் ஸ்டூல் அழுத்தம் கொடுக்க உதவும். கட்டாயப்படுத்தி உட்கார வைக்காதீர்கள். மலம் கடினமாகவே தொடர்ந்தால், அல்லது இரத்தம் தென்பட்டால், மருந்துக் கடையில் மருந்து வாங்காமல் மருத்துவரிடம் செல்லுங்கள்.