பிரசவத்திற்குப் பின் பத்திய உணவு: சாதாரண மற்றும் சிசேரியன் தாய்மார்களுக்கு

பத்தியம் எதற்காக இருக்கிறது

பிரசவத்துக்குப் பிறகான உணவு முறை தமிழ் வீடுகளில் மிக வலுவான ஒரு பாரம்பரியம். அதில் நல்லது நிறைய இருக்கிறது — சூடான, எளிதில் ஜீரணமாகும் உணவு; ஓய்வு; உடன் ஒருவர் இருப்பது; சமையலை வேறு யாராவது செய்வது. ரத்த இழப்புக்குப் பிறகு உடல் மீள வேண்டும், பால் சுரக்க வேண்டும், காயம் ஆற வேண்டும். இவை மூன்றுக்கும் நல்ல உணவும் ஓய்வும் உண்மையிலேயே தேவை.

ஆனால் அதே பாரம்பரியத்தில் தீங்கு விளைவிக்கும் சில பழக்கங்களும் கலந்திருக்கின்றன. மிகக் கடுமையான உணவுக் கட்டுப்பாடு, தண்ணீரைக் குறைப்பது, காய்கறிகளையும் புரதத்தையும் தவிர்ப்பது — இவை மீட்சியை மெதுவாக்கும்.

எனவே இந்தப் பக்கம் பாரம்பரியத்தை மறுக்கவும் இல்லை, கண்மூடித்தனமாக ஏற்கவும் இல்லை. எது உதவுகிறது, எது வெறும் வழக்கம், எது நிறுத்த வேண்டியது என்று மூன்றாகப் பிரித்துப் பார்க்கிறது.

ஒரு விஷயம் ஆரம்பத்திலேயே: நீங்கள் சர்க்கரை நோய், ரத்த அழுத்தம், தைராய்டு அல்லது வேறு ஏதேனும் நிலையில் இருந்தால், அல்லது சிசேரியன் ஆகியிருந்தால் — இங்குள்ள பொதுவான ஆலோசனைக்கு மேல் உங்கள் மருத்துவரின் சொல்லே இறுதி.

முதல் ஏழு நாட்கள்

இந்த நாட்களில் உடல் இரண்டு வேலைகளைச் செய்கிறது — காயம் ஆறுவது, பால் சுரப்பு தொடங்குவது. உணவு எளிமையாகவும் சூடாகவும் இருப்பது நல்லது, ஆனால் குறைவாக இருக்கக் கூடாது.

எளிதில் ஜீரணமாகும் உணவுகள்: அரிசிக் கஞ்சி, உளுந்து கஞ்சி, ராகிக் கஞ்சி, மிளகு ரசம், பாசிப்பருப்பு, வேகவைத்த காய்கறிகள். சூடான உணவு வயிற்றுக்கு இதமாக இருக்கும், மேலும் பிரசவத்துக்குப் பிறகு வரும் வாயு தொல்லையைக் குறைக்கும்.

தண்ணீரைக் குறைக்க வேண்டாம் — இது மிக முக்கியம். 'தண்ணீர் குடித்தால் வயிறு பெரிதாகும்' என்பது சரியல்ல. பாலூட்டும் தாய்க்கு அதிக நீர் தேவை, மேலும் நீர்ச்சத்துக் குறைவு மலச்சிக்கலை மோசமாக்கும். வெந்நீர், சுக்கு நீர், ஜீரகத் தண்ணீர் — எதுவானாலும் சரி, ஆனால் குடிக்க வேண்டும்.

மலச்சிக்கல் இந்த வாரங்களின் மிகப் பொதுவான தொல்லை, குறிப்பாகத் தையல் இருந்தால். நார்ச்சத்து உள்ள உணவு, போதுமான நீர், முடிந்தால் சிறிது நடை — இவை மூன்றும் உதவும். மூன்று நாட்களுக்கு மேல் தொடர்ந்தால் மருத்துவரிடம் சொல்லுங்கள்.

இரும்புச்சத்து இந்தக் காலத்தில் முக்கியம். பிரசவத்தில் ரத்தம் இழக்கப்படுகிறது, மேலும் இந்தியாவில் ரத்தச் சோகை மிகப் பொதுவானது. கீரை, பேரீச்சம்பழம், பருப்பு வகைகள், நல்லெண்ணெய், முருங்கைக்கீரை உதவும். மருத்துவர் மாத்திரை கொடுத்திருந்தால் அதைத் தொடர்ந்து எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் — 'சூடு' என்று நிறுத்திவிட வேண்டாம்.

எட்டாம் நாள் முதல் நாற்பத்தி நான்காம் நாள் வரை

முதல் வாரம் கழிந்ததும் உணவு மெதுவாக விரிவடையலாம். இப்போது இலக்கு எளிமை அல்ல, சத்து.

ஒவ்வொரு வேளையிலும் மூன்று விஷயங்கள் இருக்கட்டும் — ஒரு தானியம் (அரிசி, ராகி, கோதுமை), ஒரு புரதம் (பருப்பு, முட்டை, மீன், இறைச்சி, பனீர்), ஒரு காய்கறி. பாலூட்டும் உடலுக்கு அதிகக் கலோரியும் புரதமும் தேவை; பட்டினி கிடப்பது பால் சுரப்பையும் மனநிலையையும் பாதிக்கும்.

பாரம்பரியமாகப் பால் சுரப்பை அதிகரிக்கும் என்று சொல்லப்படும் உணவுகள் பல இருக்கின்றன — வெந்தயம், பூண்டு, சோம்பு, உளுந்து, முருங்கைக்கீரை, பால். இவை பொதுவாகப் பாதுகாப்பானவை, மேலும் வீடுகளில் தலைமுறைகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் நேர்மையாகச் சொன்னால் — பால் சுரப்பை மிக அதிகமாக நிர்ணயிப்பது இவை அல்ல; குழந்தை எவ்வளவு அடிக்கடி, எவ்வளவு சரியாகப் பால் குடிக்கிறார் என்பதே. உணவை மட்டும் மாற்றி பால் அதிகரிக்கவில்லை என்றால், அது உணவின் தவறு அல்ல.

லேகியம் / மருந்து பல வீடுகளில் கொடுக்கப்படுகிறது. அதில் பல மூலிகைகளும் அதிக வெல்லமும் நெய்யும் இருக்கும். சிறிதளவு பொதுவாகப் பிரச்சினை இல்லை. ஆனால் சர்க்கரை நோய் இருந்தால், அல்லது எடை குறித்துக் கவலை இருந்தால், அல்லது நீங்கள் ஏதேனும் மருந்து எடுத்துக்கொண்டிருந்தால் — கொடுக்கும் முன் மருத்துவரிடம் கேட்டுவிடுங்கள். எந்த மூலிகைக் கலவையையும் நாங்கள் பரிந்துரைக்கவில்லை; உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று தெரியாத ஒன்றை அளவின்றி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம்.

தவிர்க்க வேண்டியவை குறைவு: மது வேண்டாம். காபி டீ மிதமாக. மிக அதிக காரம் சிலருக்கு நெஞ்செரிச்சலைத் தரும். 'இந்த உணவு குழந்தைக்கு வாயு' என்று ஒவ்வொன்றாக நிறுத்திக்கொண்டே போனால் கடைசியில் சாப்பிட ஒன்றும் மிச்சம் இருக்காது — ஒரு உணவுக்குப் பிறகு குழந்தைக்குத் தொடர்ந்து தொல்லை இருந்தால் மட்டும் அதைக் கவனியுங்கள்.

சிசேரியன் ஆனவர்களுக்கு

சிசேரியன் ஒரு அறுவை சிகிச்சை. அதனால் உணவில் இரண்டு விஷயங்கள் கூடுதலாக முக்கியம் — காயம் ஆறுவதற்குப் புரதம், மற்றும் வாயு தொல்லை.

மருத்துவமனையில் எப்போது, என்ன சாப்பிடலாம் என்பதை அவர்களே சொல்வார்கள் — பொதுவாக முதலில் திரவம், பிறகு மென்மையான உணவு, பிறகு வழக்கமான உணவு. அந்த வரிசையை வீட்டுப் பாரம்பரியத்தை வைத்து மாற்ற வேண்டாம்.

வாயுவும் வயிறு உப்புசமும் சிசேரியனுக்குப் பிறகு மிகப் பொதுவானவை, மேலும் அவை தையலைச் சுற்றி வலிக்க வைக்கும். சிறிது சிறிதாக அடிக்கடி சாப்பிடுவது, வெதுவெதுப்பான நீர், மெதுவான நடை — இவை உதவும். மருத்துவர் அனுமதித்ததும் நடக்கத் தொடங்குவது வாயுவுக்கும் ரத்தக் கட்டி ஆபத்தைக் குறைப்பதற்கும் இரண்டுக்கும் நல்லது.

புரதம் இங்கே இன்னும் முக்கியம் — முட்டை, பருப்பு, மீன், இறைச்சி, பால் பொருட்கள். காயம் ஆற உடலுக்கு கட்டுமானப் பொருள் தேவை. 'அறுவை சிகிச்சை ஆனவர்கள் இதைச் சாப்பிடக் கூடாது' என்ற பொதுவான தடைகளை மருத்துவரிடம் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்.

எண்ணெய்க் குளியலும் வயிற்றுப் பட்டையும் தையல் முழுமையாக ஆறிய பிறகே. அதற்கு முன் தையலைச் சுற்றி எதையும் தேய்க்கவோ இறுக்கிக் கட்டவோ வேண்டாம். எப்போது தொடங்கலாம் என்பதை உங்கள் மருத்துவரிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.

நிறுத்த வேண்டிய பழக்கங்கள்

பாரம்பரியத்தில் உள்ள எல்லாமே பாதுகாப்பானவை அல்ல. சில பழக்கங்கள் நேரடியாகத் தீங்கு விளைவிக்கின்றன, மேலும் அவை இன்னும் பல வீடுகளில் தொடர்கின்றன.

தண்ணீரையும் உணவையும் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்துவது. நாற்பத்தி நான்கு நாட்கள் ஒரே மாதிரியான, மிகக் குறைந்த உணவு — இது ரத்தச் சோகையையும் சோர்வையும் அதிகரிக்கும், பால் சுரப்பையும் பாதிக்கும்.

இருட்டறையில் தனியாக அடைத்து வைப்பது, யாரிடமும் பேசக் கூடாது என்பது. ஓய்வு தேவை; தனிமை தேவையில்லை. பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய மனநலப் பிரச்சினைகளுக்கு தனிமை ஒரு பெரிய காரணி.

'அழுதால் பால் வற்றிவிடும்' — இது உண்மை அல்ல, மேலும் இது ஒரு தாயை உணர்வுகளை மறைக்க வைக்கிறது. இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் சோகமாகவோ வெறுமையாகவோ இருந்தால் அதைச் சொல்ல வேண்டும்; அதற்குச் சிகிச்சை உண்டு.

வயிற்றை மிக இறுக்கமாகக் கட்டுவது. இது தசைகளைச் சுருக்காது, மேலும் மிக இறுக்கமாக இருந்தால் மூச்சுக்கும் ஜீரணத்துக்கும் தொல்லை தரும். சிசேரியனுக்குப் பிறகு மருத்துவரிடம் கேட்காமல் கட்ட வேண்டாம்.

கடைசியாக — உடனே எடை குறைக்கும் முயற்சி. இந்தக் காலம் அதற்கானது அல்ல. உடல் மீள வேண்டும், பால் சுரக்க வேண்டும். எடை பிறகு பார்க்கலாம்.

அன்றே மருத்துவரிடம் செல்ல வேண்டியவை

பத்தியம் ஒரு உணவு முறை; அது எந்த மருத்துவப் பிரச்சினையையும் சரிசெய்யாது. கீழ்க்கண்டவை காத்திருக்கக் கூடாதவை.

காய்ச்சல். ரத்தப்போக்கு திடீரென அதிகரிப்பது, அல்லது பெரிய கட்டிகளாக வெளியேறுவது, அல்லது ஒரு மணி நேரத்தில் ஒரு பேட் முழுவதும் நனைவது. துர்நாற்றம் வீசும் வெளியேற்றம்.

தையல் இடத்தில் சீழ், அதிக வலி, சிவப்பு அல்லது வீக்கம். சிசேரியன் காயம் திறந்தது போலத் தோன்றினால்.

ஒரு காலில் மட்டும் வலி, வீக்கம், சூடு — இது ரத்தக் கட்டியின் அறிகுறியாக இருக்கலாம். மூச்சுத் திணறல் அல்லது நெஞ்சு வலி இருந்தால் உடனே அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு.

கடுமையான தலைவலி, கண் மங்கல், வயிற்றின் மேற்பகுதியில் வலி, திடீர் வீக்கம் — பிரசவத்துக்குப் பிறகும் இவை முக்கியமானவை.

மேலும் உடல் அல்லாத ஒன்று: இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் தொடர்ந்து சோகம், வெறுமை, அல்லது குழந்தையிடம் ஒட்டுதல் இல்லாமை. உங்களையோ குழந்தையையோ காயப்படுத்தும் எண்ணம் வந்தால் அது ஒரு அவசர நிலை — வீட்டில் யாரிடமாவது இப்போதே சொல்லுங்கள், தனியாக இருக்க வேண்டாம், மருத்துவரையோ பிரசவ மருத்துவமனையையோ உடனே தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: நாற்பத்தி நான்கு நாட்கள் கண்டிப்பாகப் பத்தியம் இருக்க வேண்டுமா? — அந்த எண்ணிக்கை ஒரு பாரம்பரியக் கணக்கு, ஒரு மருத்துவ விதி அல்ல. உண்மையில் தேவைப்படுவது — ஓய்வு, நல்ல உணவு, உதவி, மற்றும் காயம் ஆற நேரம். சூடான எளிய உணவு உங்களுக்கு நன்றாக இருந்தால் தொடருங்கள்; அது உங்களை பட்டினி போடும் அளவுக்குப் போனால் அது பத்தியம் அல்ல.

கேள்வி: பாலூட்டும்போது என்ன சாப்பிடக் கூடாது? — பெரும்பாலான உணவுகள் சரி. மது வேண்டாம், காஃபின் மிதமாக. ஒரு குறிப்பிட்ட உணவுக்குப் பிறகு குழந்தைக்குத் தொடர்ந்து தொல்லை தெரிந்தால் அதை மட்டும் சில நாட்கள் நிறுத்திப் பாருங்கள். முன்கூட்டியே பட்டியல் போட்டு எல்லாவற்றையும் தவிர்ப்பது தேவையில்லை.

கேள்வி: எனக்கு உதவ யாரும் இல்லை. இவை எல்லாம் எப்படிச் சாத்தியம்? — சமையலை எளிமையாக்குங்கள். ஒரு வேளை அதிகமாகச் சமைத்து அடுத்த வேளைக்கு வையுங்கள். கஞ்சி, ரசம், பருப்பு — இவை எளிதானவை, சத்தானவை. குடும்பத்தில் யாராவது ஒரு வாரம் வர முடியுமா என்று கேளுங்கள்; கேட்பது ஒரு தோல்வி அல்ல.

கேள்வி: மாமியார் சொல்வதற்கும் மருத்துவர் சொல்வதற்கும் முரண்பாடு. என்ன செய்வது? — மோதலைத் தவிர்க்க ஒரு எளிய வழி இருக்கிறது: அதை மருத்துவரிடம் திருப்பி விடுங்கள். 'அடுத்த முறை போகும்போது இதைக் கேட்டுவிடுகிறேன்' என்று சொன்னால் அது யாரையும் மறுக்கவில்லை. பெரும்பாலான பாரம்பரியப் பழக்கங்களுக்கு மருத்துவரும் சரி என்றே சொல்வார்; சிலவற்றுக்கு மட்டும் இல்லை என்பார், அப்போது அது உங்கள் வார்த்தையாக இருக்காது.