மதராஸ் கண்: எப்படிப் பரவுகிறது, பள்ளிக்கு எப்போது அனுப்பலாம், எப்போது மருத்துவரிடம்

காலை டிபனின்போது கண்ணைத் தேய்த்த குழந்தை

காலை ஏழரை. இட்லித் தட்டு முன்னால் இருக்கிறது, பள்ளி வேன் பத்து நிமிடத்தில் வரும். ஆறு வயது மகள் ஒரு கையால் சாப்பிட்டுக்கொண்டே, இன்னொரு கையால் இடது கண்ணைத் திரும்பத் திரும்பத் தேய்க்கிறாள். ‘கண்ணுல ஏதோ இருக்கு மா’ என்கிறாள். பார்த்தால் கண்ணின் வெள்ளைப் பகுதி லேசாகச் சிவந்திருக்கிறது, இமையின் ஓரத்தில் கொஞ்சம் ஒட்டியிருக்கிறது. இது நேற்று இரவு இல்லை.

இந்தக் காட்சி தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு வருடமும் திரும்பத் திரும்ப நடக்கிறது. ஒரு வகுப்பில் ஒரு குழந்தையிடம் தொடங்கி, ஒரு வாரத்தில் பலருக்குப் பரவிவிடும். வீட்டில் ஒருவருக்கு வந்தால், சில நாட்களில் மற்றவர்களுக்கும் வரும். இதற்குப் பேச்சு வழக்கில் இருக்கும் பெயர் ‘மதராஸ் கண்’ — இது தமிழ் மண்ணிலிருந்து வந்த சொல், இப்போது தென்னிந்தியா முழுவதும் வழக்கத்தில் இருக்கிறது.

இந்தப் பக்கம் மூன்று கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்கிறது. இது என்ன, எப்படிப் பரவுகிறது, எப்படித் தடுப்பது. அத்துடன் இரண்டு முக்கியமான எல்லைகள் — பள்ளிக்கு எப்போது அனுப்பலாம், எந்த அறிகுறி தெரிந்தால் அன்றைக்கே மருத்துவரைப் பார்க்க வேண்டும். இது பொதுவான தகவல் மட்டுமே; உங்கள் குழந்தையின் மருத்துவரின் பரிசோதனைக்கு இது மாற்று அல்ல.

மதராஸ் கண் என்றால் என்ன

கண்ணின் வெள்ளைப் பகுதியையும் இமையின் உட்பகுதியையும் மூடியிருக்கும் மெல்லிய சவ்வுக்கு வீக்கம் வருவதுதான் இது — மருத்துவப் பெயர் கண்ணிமைச் சவ்வு அழற்சி. பெரும்பாலான தொற்றுப் பரவல்களுக்குக் காரணம் வைரஸ். அறிகுறிகள் ஒரு கண்ணில் தொடங்கி, ஓரிரு நாட்களில் இரண்டாவது கண்ணுக்கும் பரவுவது வழக்கம். கண் சிவப்பாகும், தண்ணீர் வடியும், மணல் விழுந்தது போன்ற உறுத்தல் இருக்கும், வெளிச்சம் லேசாக உறுத்தும், காலையில் இமைகள் ஒட்டியிருக்கும்.

இந்தப் பெயர் எப்படி வந்தது என்பதற்குப் பல கதைகள் சொல்லப்படுகின்றன — பழைய சென்னையில் பரவலாக ஏற்பட்ட ஒரு தொற்றுப் பரவலுடன் இது இணைக்கப்படுகிறது. எந்த ஆண்டு, எந்தப் பரவல் என்பதைத் திட்டவட்டமாகச் சொல்வது கடினம். அது ஒரு பெருமையோ இழிவோ அல்ல; ஒரு நோய்க்கு ஒரு ஊரின் பெயர் ஒட்டிக்கொண்ட, மொழி வரலாற்றில் நடக்கும் சாதாரண விஷயம். இதற்கு யாரும் சொந்தக்காரர் இல்லை.

எல்லாச் சிவந்த கண்ணும் தொற்று அல்ல என்பதை முதலிலேயே தெளிவாக்கிக்கொள்வது நல்லது. கீழே உள்ள வேறுபாடுகள் ஒரு பொதுவான வழிகாட்டி மட்டுமே; உறுதி செய்வது மருத்துவரின் வேலை. குறிப்பாக, எது வைரஸ் எது பாக்டீரியா என்பதைப் பார்த்தே சொல்வது எப்போதும் சாத்தியமில்லை.

ஒரு வீட்டுக்குள், ஒரு வகுப்பறைக்குள் — சில நாட்களில்

இது காற்றின் வழியாகப் பரவுவதில்லை. பரவுவது கை வழியாகத்தான். குழந்தை கண்ணைத் தேய்க்கிறது; அந்தக் கை கதவுக் கைப்பிடியில், குழாய்த் திருகில், பென்சிலில், மொபைல் திரையில், பேருந்துக் கம்பியில் படுகிறது. அடுத்தவர் அதைத் தொட்டு, வழக்கம்போல் தன் கண்ணைத் தேய்க்கிறார். அவ்வளவுதான். பொதுவான பொருட்களைப் பலர் தொடும் ஒரு வகுப்பறையில் இது வேகமாக நகரும்.

வீட்டுக்குள் பரவுவதற்கு இன்னும் எளிய வழிகள் இருக்கின்றன — பொதுவான துண்டு, ஒரே தலையணை, ஒரே படுக்கை விரிப்பு, ஒருவர் பயன்படுத்திய கண் துடைக்கும் துணி, ஒரே கண்ணாடி, மற்றவரின் கண் சொட்டு மருந்து. கூட்டுக் குடும்பத்தில் ஒரு துண்டு பலரால் பயன்படுத்தப்படுவது இயல்பாக இருக்கும்; தொற்று உள்ள வாரத்தில் மட்டும் அதை மாற்றியாக வேண்டும்.

எத்தனை நாட்கள் பரவும் என்பது பலருக்குத் தெரியாத விஷயம். கண் சிவப்பாக இருக்கும் வரையிலும், தண்ணீரோ சீழோ வடிந்துகொண்டிருக்கும் வரையிலும் தொற்று பரவும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. அறிகுறி தொடங்குவதற்கு முன்பே பரவத் தொடங்கியிருக்கவும் கூடும். எனவே வீட்டில் ஒருவருக்கு வந்ததும், மற்றவர்கள் அறிகுறி இல்லாவிட்டாலும் அன்றிலிருந்தே கை கழுவும் பழக்கத்தை இறுக்குவது நல்லது.

வீட்டில் பரவாமல் தடுப்பது

வேலை செய்யும் விஷயங்கள் மிக எளிமையானவை, ஆனால் அவற்றைத் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும். தொற்று உள்ள குழந்தைக்குத் தனித் துண்டு, தனித் தலையணை உறை, தனிப் படுக்கை விரிப்பு. அவற்றைத் தினமும் மாற்றி, சூடான தண்ணீரில் தனியாகத் துவைத்து, வெயிலில் உலர்த்துங்கள். கண்ணைத் துடைக்க ஒவ்வொரு முறையும் புதிய பஞ்சு அல்லது சுத்தமான மென்மையான துணித் துண்டைப் பயன்படுத்தி, பயன்படுத்தியதை உடனே தூக்கிப் போடுங்கள்.

துடைக்கும் முறையிலும் ஒரு வழி இருக்கிறது. மூக்கின் பக்கமிருந்து காதின் பக்கமாக, ஒரே திசையில், ஒரு முறை மட்டும் துடைக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு கண்ணுக்கும் தனித் துண்டு. துடைத்த பிறகு சோப்பு போட்டு இருபது நொடி கை கழுவ வேண்டும் — அதைச் செய்பவரும், குழந்தையும். வீட்டில் உள்ள மற்ற குழந்தைகளுக்கும் ‘கண்ணைத் தொடாதே, தொட்டா கை கழுவு’ என்பதை ஒரு விளையாட்டாகக் கற்றுக்கொடுங்கள்.

மற்ற சிறு விஷயங்கள்: கதவுக் கைப்பிடி, குழாய்த் திருகு, மொபைல் திரை, விளையாட்டுப் பொருட்கள் ஆகியவற்றை அன்றாடம் துடையுங்கள். கண் ஒப்பனைப் பொருட்களையோ கண் சொட்டு மருந்தையோ யாரும் பகிர்ந்துகொள்ளக் கூடாது. காண்டாக்ட் லென்ஸ் அணியும் பெரிய குழந்தைகள் தொற்று முழுவதுமாகக் குணமாகும் வரை அதைக் கழற்றி வைத்துவிட்டுக் கண்ணாடி அணிய வேண்டும்.

பள்ளிக்கு எப்போது அனுப்பலாம், வீட்டில் என்ன செய்யலாம்

நடைமுறையான பதில் இதுதான்: கண் சிவப்பாக இருந்து, தண்ணீரோ சீழோ வடிந்துகொண்டிருக்கும் நாட்களில் குழந்தையை வீட்டிலேயே வையுங்கள். பொதுவாக இது மூன்று முதல் ஏழு நாட்கள் வரை இருக்கும்; சிலருக்கு அதற்கு மேலும் நீளும். வடிதல் நின்று, கண் சிவப்பு தெளிவாகக் குறைந்த பிறகு அனுப்பலாம். பள்ளிக்கு அதற்கான தனி விதிமுறை இருந்தால் அதைப் பின்பற்றுங்கள்; இறுதி முடிவை மருத்துவரிடம் கேட்டுத் தெளிவாக்கிக்கொள்ளுங்கள்.

பள்ளிக்கு அனுப்பும்போது வகுப்பாசிரியரிடம் சொல்லிவிடுங்கள். குழந்தையின் பையில் ஒரு சிறு சோப்பு அல்லது கை சுத்திகரிப்புத் திரவம், சில பஞ்சுத் துண்டுகள், ஒரு தனித் துண்டு வையுங்கள். அந்த வாரம் நீச்சல் வகுப்பு வேண்டாம் — நீச்சல் குளம் இது பரவும் இடங்களில் ஒன்று. கூட்டு விளையாட்டுகளையும் ஓரிரு நாட்கள் தவிர்ப்பது நல்லது.

வீட்டில் ஆறுதலுக்குச் செய்யக்கூடியவை சில உண்டு. சுத்தமான குளிர்ந்த தண்ணீரில் நனைத்துப் பிழிந்த மென்மையான துணியை மூடிய இமையின் மேல் சில நிமிடம் வைக்கலாம் — உறுத்தல் குறையும். அறையின் வெளிச்சத்தைக் குறைக்கலாம், திரை நேரத்தைக் குறைக்கலாம். கண்ணைக் கட்டிப் போட வேண்டாம்; அது சீழ் தேங்க வழி செய்யும். மருத்துவர் சொட்டு மருந்து எழுதிக் கொடுத்தால், சொன்ன நாட்கள் முழுவதும் தவறாமல் போடுங்கள்.

மருத்துவரைப் பார்க்க வேண்டிய அறிகுறிகள் — கண்ணில் போடக் கூடாதவை

பெரும்பாலான வைரஸ் கண் தொற்று தானாகவே குணமாகும். ஆனால் கீழே உள்ள எதுவும் தெரிந்தால் அது வழக்கமான மதராஸ் கண் அல்ல — அன்றைக்கே மருத்துவரிடம் கொண்டு செல்ல வேண்டும். உறுத்தல் அல்ல, உண்மையான வலி; வெளிச்சத்தைப் பார்க்க முடியாத நிலை; பார்வை மங்கலாக இருப்பது அல்லது குறைந்திருப்பது; கண்ணைச் சுற்றி அல்லது இமையில் வீக்கம், சிவப்பு கன்னம் வரை பரவுவது; கண்ணின் கருவிழியில் ஒரு வெள்ளைப் புள்ளி; காய்ச்சலுடன் சேர்ந்த கண் வீக்கம்; ஒரு வாரம் ஆகியும் குறையாமல் மோசமாகிக்கொண்டே இருப்பது.

இரண்டு தனிச் சூழல்களைத் தனியாகச் சொல்ல வேண்டும். ஒன்று — பிறந்த முதல் மாதக் குழந்தையின் கண்ணில் எந்த வகை வடிதலோ சீழோ இருந்தாலும், அது சிறியதாகத் தோன்றினாலும், அன்றைக்கே மருத்துவரைப் பார்க்க வேண்டும். புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் கண் தொற்று வேறு விதமானது; அது காத்திருக்கக்கூடிய விஷயம் அல்ல. அதே குழந்தைக்குக் காய்ச்சலும் சேர்ந்தால் — நூறு புள்ளி நான்கு டிகிரி ஃபாரன்ஹீட் அல்லது முப்பத்தெட்டு டிகிரி செல்சியஸுக்கு மேல் — அதுவும் அன்றைக்கே மருத்துவரைப் பார்க்க வேண்டிய நிலை; மூன்று மாதத்துக்குக் குறைவான குழந்தைக்கு இது கண்டிப்பான விதி. இரண்டு — கண்ணில் ஏதாவது விழுந்தாலோ, ரசாயனம் பட்டாலோ, அடிபட்டாலோ அது தொற்று அல்ல, அது காயம் — உடனே கண் மருத்துவமனைக்குச் செல்லுங்கள்.

இப்போது வெளிப்படையாக ஒரு விஷயம். கண்ணில் தாய்ப்பால் விடுவது, தேன் விடுவது, குங்குமம் அல்லது விபூதி தடவுவது, மஞ்சள் தண்ணீர் ஊற்றுவது, கண் மை அல்லது கண் மசி இடுவது, பச்சிலைச் சாறு பிழிவது — இவை எதுவும் கண்ணுக்குள் போகக்கூடாதவை. அவை கிருமிகளையும் தூசியையும் சேர்க்கும், ஏற்கனவே உள்ள தொற்றை மோசமாக்கும், சில நேரங்களில் கருவிழியில் நிரந்தரக் காயத்தை உண்டாக்கும். இது எந்த மரபையும் குறைத்து மதிப்பிடும் பேச்சு அல்ல; கண் என்பது வேறு எந்த உறுப்பையும்விட மென்மையானது, அவ்வளவுதான்.

மருந்துக் கடையில் நீங்களாகக் கேட்டு வாங்கும் கண் சொட்டு மருந்துகளும் இதே பட்டியலில்தான் சேரும். சில வகைச் சொட்டு மருந்துகள் தவறான நிலையில் பயன்படுத்தப்பட்டால் கண்ணுக்குப் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். முந்தைய முறை மிச்சமான பாட்டிலை மீண்டும் பயன்படுத்த வேண்டாம்; ஒருவருக்கு எழுதிக் கொடுத்ததை இன்னொருவருக்குப் போட வேண்டாம். எந்த மருந்து, எத்தனை நாட்கள் என்பதை மருத்துவர்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்