பிரசவத்திற்குப் பின் மனச்சோர்வு: அறிகுறிகள், வித்தியாசம், எப்போது உடனே உதவி கேட்க வேண்டும்

நாற்பதாம் நாள். வீட்டில் எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள்

விருந்துக்கான ஏற்பாடுகள் நடக்கின்றன. குழந்தைக்குப் புதுத் துணி வாங்கியாகிவிட்டது. உறவினர்கள் வந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். அறையின் ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருக்கும் அந்தத் தாய் மட்டும் ஏதோ ஒரு கண்ணாடிக்கு அந்தப் பக்கம் இருப்பது போல இருக்கிறார். குழந்தை அழுகிறது; அவர் எடுக்கிறார், பால் கொடுக்கிறார், திரும்பப் படுக்க வைக்கிறார். எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல்.

இரவில் குழந்தை தூங்கிய பிறகும் அவருக்குத் தூக்கம் வருவதில்லை. காலையில் எழுந்திருக்க வேண்டும் என்றே தோன்றுவதில்லை. யாராவது நலம் விசாரித்தால் நன்றாக இருக்கிறேன் என்று சொல்கிறார், ஏனெனில் வேறு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. உள்ளுக்குள் ஓடும் ஒரே வாக்கியம் — எனக்கு இந்தக் குழந்தையின் மீது ஏன் ஒன்றுமே தோன்றவில்லை.

இது சோம்பல் அல்ல. இது நன்றியில்லாமை அல்ல. இது ஒரு பலவீனமான மனம் அல்ல. இது பிரசவத்திற்குப் பின் வரும் மனச்சோர்வு — ஒரு நோய், அது சிகிச்சைக்கு நன்றாகப் பதிலளிக்கக் கூடியது. இதை அரிதான ஒன்று என்று நினைக்க வேண்டாம்; இது நினைப்பதை விட மிக அதிகமான வீடுகளில் நடக்கிறது, ஆனால் பெயர் சொல்லப்படாமல் கடந்து போகிறது.

ஒரு விஷயத்தை முதலிலேயே தெளிவாகச் சொல்லிவிடுகிறோம். உங்களைக் காயப்படுத்திக்கொள்ளும் எண்ணமோ, குழந்தையைக் காயப்படுத்தும் எண்ணமோ, இனி வாழ்வதில் அர்த்தமில்லை என்ற எண்ணமோ மனதில் வந்தால் — அது அடுத்த வாரம் பார்க்கலாம் என்று ஒத்திவைக்க வேண்டிய விஷயம் அல்ல. இன்றே யாரிடமாவது சொல்லுங்கள், இன்றே மருத்துவரைத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். அந்த எண்ணங்கள் நீங்கள் மோசமான தாய் என்பதற்கான அடையாளம் அல்ல; அவை நோய் கடுமையாகிவிட்டது என்பதற்கான அடையாளம்.

முதல் இரண்டு வாரச் சோர்வும் மனச்சோர்வும் ஒன்றல்ல

பிரசவத்திற்குப் பிறகான முதல் இரண்டு வாரங்களில் பெரும்பாலான தாய்மார்களுக்கு அழுகை வரும், எரிச்சல் வரும், சிறு விஷயத்துக்கும் கண் கலங்கும். இதை உலகம் முழுவதும் பேபி ப்ளூஸ் என்று அழைக்கிறார்கள். இது ஒரு நோய் அல்ல; உடலிலும் தூக்கத்திலும் நடந்த பெரிய மாற்றத்துக்கு உடல் தரும் பதில். இது தானாகக் குறையும்.

வித்தியாசம் நீளத்திலும் ஆழத்திலும் இருக்கிறது. இரண்டு வாரங்களுக்கு மேலும் தொடர்ந்தால், நாளுக்கு நாள் மோசமானால், அன்றாட வேலைகளையே செய்ய முடியாமல் போனால் — அது பேபி ப்ளூஸ் அல்ல. மேலும், மனச்சோர்வு பிரசவத்தன்று தொடங்க வேண்டும் என்பதில்லை; இரண்டாவது மாதத்திலோ ஆறாவது மாதத்திலோ கூடத் தொடங்கலாம்.

நம் வீடுகளில் இது எப்படிச் சொல்லப்படுகிறது

பட்டியலாகப் படித்தால் இந்த அறிகுறிகள் யாருக்கும் புரிவதில்லை. உண்மையில் தாய்மார்கள் சொல்லும் வார்த்தைகள் இவை: எனக்கு எதிலும் ஆர்வமே இல்லை. குழந்தையைப் பார்த்தால் என்னுள் ஒன்றுமே தோன்றவில்லை. தினமும் அழுகை வருகிறது, ஏன் என்றே தெரியவில்லை. குழந்தை தூங்கும்போது கூட எனக்குத் தூக்கம் வருவதில்லை. நான் நல்ல அம்மா இல்லை. இந்தக் குழந்தைக்கு என்னை விட வேறு யாராவது நல்லது.

இன்னும் சில வடிவங்களும் உண்டு. எப்போதும் எரிச்சல் — கணவர் மீது, மாமியார் மீது, சத்தம் மீது. குழந்தைக்கு ஏதாவது ஆகிவிடுமோ என்ற ஓயாத பயம், இரவெல்லாம் மூச்சு விடுகிறதா என்று சரிபார்ப்பது. சாப்பாட்டில் ஆர்வமின்மை அல்லது அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிடுவது. உடல் வலி, தலைவலி, மார்பு படபடப்பு — மனது சொல்ல முடியாததை உடல் சொல்லும்.

இவை ஒன்றிரண்டு நாள் இருந்தால் அது சோர்வு. இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல், நாளின் பெரும்பகுதி, தினமும் இருந்தால் அது வேறு. அப்போது கேட்க வேண்டிய கேள்வி எனக்கு என்ன கஷ்டம் என்பது அல்ல — யாரிடம் இதைச் சொல்வது என்பதுதான்.

இது நோய், அன்பின் குறைபாடு அல்ல

ஒரு தாய் தன் குழந்தையை நேசிக்கவில்லை என்பதால் இது வருவதில்லை. பிரசவத்திற்குப் பிறகு உடலில் ஏற்படும் பெரிய ஹார்மோன் மாற்றம், தொடர்ந்து உடையும் தூக்கம், வலி, தனிமை, கடினமான பிரசவம் அல்லது எதிர்பாராத அறுவை சிகிச்சை, வீட்டில் ஆதரவு இல்லாமை, முன்பே மனச்சோர்வோ கவலைக் கோளாறோ இருந்திருப்பது — இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு உடலியல் நிலையை உருவாக்குகின்றன. இது குணத்தின் பிரச்சினை அல்ல.

சில அழுத்தங்கள் நம் வீடுகளில் மட்டும் தனியாகச் சேர்கின்றன. குழந்தையின் பாலினத்தைப் பற்றி வரும் வார்த்தைகள். தாய்ப்பால் போதவில்லை என்ற தினசரி விமர்சனம். எடையைப் பற்றிய கேலி. விருந்தினர்களுக்கு முன்னால் புன்னகைத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டிய கடமை. இவை மனச்சோர்வை உண்டாக்குகின்றன என்று சொல்ல முடியாது, ஆனால் ஏற்கெனவே தள்ளாடும் ஒரு மனதுக்கு இவை கூடுதல் பாரம்.

நாற்பது நாள் ஓய்வு, எண்ணெய்க் குளியல், சூடான உணவு, வீட்டில் ஒருவர் உடன் இருப்பது — இவை நம் பாரம்பரியத்தில் இருக்கும் நல்ல விஷயங்கள். அவற்றைத் தொடருங்கள். ஆனால் தாய் இருட்டு அறையில் தனியாக அடைக்கப்படுவது, யாரிடமும் பேசக் கூடாது என்று சொல்லப்படுவது, அழுதால் பால் வற்றிவிடும் என்று மிரட்டப்படுவது — இவை உதவாது, தீங்கே செய்யும். தனிமையும் மௌனமும்தான் மனச்சோர்வுக்கு மிகச் சாதகமான சூழல்.

மிக முக்கியமான செய்தி இதுதான்: இது சிகிச்சைக்குப் பதிலளிக்கிறது. பேச்சு சிகிச்சை, ஆலோசனை, தூக்கத்தையும் ஆதரவையும் சரிசெய்தல், தேவைப்படும்போது மருத்துவர் பரிந்துரைக்கும் மருந்துகள் — வழிகள் இருக்கின்றன. எந்த மருந்து, எவ்வளவு, தேவையா இல்லையா என்பதை மருத்துவர் மட்டுமே முடிவு செய்வார். நாங்கள் இங்கே எந்த மருந்தின் பெயரையும் சொல்லவில்லை, நீங்களும் யாருடைய பரிந்துரையையும் கேட்டுச் சுயமாக மருந்து எடுக்க வேண்டாம்.

இன்றே உதவி கேட்க வேண்டிய தருணங்கள்

கீழே உள்ளவற்றில் ஏதாவது ஒன்று இருந்தால், அது காத்திருக்கக் கூடிய நிலை அல்ல. இன்று, இப்போது உதவி கேளுங்கள். உங்களைக் காயப்படுத்திக்கொள்ளும் எண்ணம், சாகும் எண்ணம், நான் இல்லாவிட்டால் எல்லோருக்கும் நல்லது என்ற எண்ணம். குழந்தையைக் காயப்படுத்தும் எண்ணம், அல்லது அந்த எண்ணம் வந்துவிடுமோ என்ற தீவிரமான பயத்தால் குழந்தையைத் தொடவே முடியாத நிலை.

இவற்றோடு சேர்ந்து வரும் இன்னும் சில அபாய அறிகுறிகள்: மற்றவர்களுக்குக் கேட்காத குரல்கள் கேட்பது அல்லது தெரியாதவை தெரிவது; வீட்டில் யாரும் உறுதிப்படுத்த முடியாத ஒன்றை உறுதியாக நம்புவது; இரண்டு மூன்று நாட்களாக முற்றிலும் தூக்கமின்மை; தான் இருக்கும் இடமோ நேரமோ புரியாத குழப்பம்; உணவும் தண்ணீரும் முற்றிலும் மறுப்பது. இவை அரிதானவை, ஆனால் இவை அவசர மருத்துவ நிலைகள்.

இந்த நிலையில் என்ன செய்வது என்பதைத் தெளிவாகச் சொல்கிறோம். வீட்டில் ஒருவரிடம் இப்போதே சொல்லுங்கள் — கணவர், அம்மா, சகோதரி, நண்பர், யாராவது ஒருவர். அந்த நபர் உங்களைத் தனியாக விடக் கூடாது. உடனடியாக உங்கள் மகப்பேறு மருத்துவரையோ, பிரசவம் நடந்த மருத்துவமனையையோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள்; அவர்கள் மனநல மருத்துவரிடம் அனுப்பி வைப்பார்கள். இரவு நேரமாக இருந்தால் மருத்துவமனையின் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்குச் செல்லுங்கள். இது வெட்கப்பட வேண்டிய விஷயம் அல்ல; இது காய்ச்சலுக்குச் செல்வது போன்ற ஒரு விஷயம்.

வீட்டில் இருப்பவர்கள் என்ன பார்க்க வேண்டும்

இந்தப் பகுதி கணவருக்கும் அம்மாவுக்கும் மாமியாருக்கும். மனச்சோர்வில் இருக்கும் ஒருவரால் தனக்கு அது இருக்கிறது என்பதை அடையாளம் காண முடியாது — நோயின் இயல்பே அதுதான். அதனால் இந்த வேலை வீட்டில் இருப்பவர்களுடையது.

கவனிக்க வேண்டியவை: இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் தொடரும் அழுகை அல்லது மௌனம்; குழந்தையிடம் இயந்திரம் போலச் செயல்படுவது; சாப்பாடு, குளியல், உடை போன்ற அடிப்படை விஷயங்களை விட்டுவிடுவது; குழந்தை தூங்கும்போதும் தூங்காமல் இருப்பது; நான் இல்லாவிட்டால் நல்லது என்ற மாதிரியான வாக்கியங்கள்; வீட்டை விட்டு வெளியே வர மறுப்பது; திடீர் கோபமும் எரிச்சலும். ஒரு வாக்கியம் கூடப் பயமுறுத்தினால் அதை லேசாக எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள்.

செய்ய வேண்டியவை மிக எளிமையானவை. இரவில் ஒரு நீண்ட தூக்கத்தை அவருக்குக் கொடுங்கள் — நீங்கள் குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். சமையலையும் விருந்தினர்களையும் நீங்கள் சமாளியுங்கள். மருத்துவரிடம் அவரைத் தனியாக அனுப்பாமல், உடன் சென்று அமருங்கள். மிக முக்கியமாக, அவர் சொல்வதைக் கேளுங்கள் — திருத்தாமல், நியாயம் கேட்காமல், பரிகாரம் சொல்லாமல்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்