பிரசவத்துக்குப் பிறகு எப்போது வேலைக்குத் திரும்புவது?

வேலையை விட்டுவிட்டேன், இப்போது வருத்தமாக இருக்கிறது

முதல் மூன்று மாதங்களில் நாள் ஒன்றுக்கு மூன்று முறை வாந்தி, எதுவும் சாப்பிட முடியாத நிலை, தொண்டை வலி — இந்த நிலையில் வேலையை விட்டது ஒரு பலவீனமான முடிவு அல்ல. கடுமையான கர்ப்பகால வாந்தி ஒரு மருத்துவ நிலை; சிலருக்கு அது நீர்ச்சத்துக் குறைவு வரை போய், சிகிச்சை தேவைப்படுகிறது. அந்த வாரங்களில் எடுத்த முடிவை இப்போதைய தெம்பை வைத்து எடைபோட வேண்டாம்.

இரண்டாவது மூன்று மாதங்களில் தெம்பு திரும்பும்போது 'ஏன் விட்டேன்' என்று தோன்றுவது மிகப் பொதுவானது. அது வருத்தம் அல்ல — அது நீங்கள் மீண்டும் யோசிக்கும் நிலைக்கு வந்துவிட்டீர்கள் என்பதற்கான அறிகுறி.

வேலைக்குத் திரும்புவது என்பது ஒரே ஒரு கதவு அல்ல. முழு நேரம், பகுதி நேரம், ஒப்பந்த வேலை, வீட்டிலிருந்து, ஒரு சில மாதங்கள் கழித்து — வழிகள் பல. இப்போதே எல்லாவற்றையும் முடிவு செய்ய வேண்டியதில்லை.

இந்தப் பக்கம் ஒரு பதிலைச் சொல்லப் போவதில்லை, ஏனெனில் ஒரே பதில் இல்லை. இது நீங்கள் எடுக்க வேண்டிய முடிவுக்குத் தேவையான தகவல்களைத் தருகிறது — சட்டம் என்ன தருகிறது, உடல் என்ன கேட்கிறது, உதவி இல்லாமல் என்ன சாத்தியம்.

சட்டம் என்ன தருகிறது

மகப்பேறு நலச் சட்டத் திருத்தம் (2017) படி, முதல் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு இருபத்தாறு வாரங்கள் ஊதியத்துடன் கூடிய மகப்பேறு விடுப்பு. மூன்றாவது குழந்தை முதல் பன்னிரண்டு வாரங்கள்.

அந்த இருபத்தாறு வாரங்களில் பிரசவத்துக்கு முன் எடுக்கக்கூடியது அதிகபட்சம் எட்டு வாரங்கள். அதாவது மீதி பிரசவத்துக்குப் பிறகு. எப்போதிருந்து தொடங்குவது என்பது உங்கள் தேர்வு — கடைசி வரை வேலை செய்துவிட்டு, பிறகு முழு விடுப்பையும் குழந்தையுடன் கழிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

ஐம்பது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட ஊழியர்கள் உள்ள நிறுவனங்களில் குழந்தை பராமரிப்பு மையம் (crèche) இருக்க வேண்டும் என்பதும் அதே சட்டத்தில் இருக்கிறது. உங்கள் நிறுவனத்தில் இருக்கிறதா என்று கேளுங்கள் — பலருக்கு இது இருப்பதே தெரிவதில்லை.

வீட்டிலிருந்து வேலை செய்வது குறித்தும் ஒரு பிரிவு இருக்கிறது. வேலையின் தன்மை அனுமதித்தால், விடுப்பு முடிந்த பிறகு எவ்வளவு காலம், என்ன நிபந்தனைகளில் என்பதை நிறுவனமும் நீங்களும் பேசி முடிவு செய்யலாம். இது ஒரு உரிமையாக அல்லாமல் ஒரு பேச்சுவார்த்தையாக இருக்கிறது — எனவே கேட்பது முக்கியம்.

இவை பொதுவான விதிகள். உங்கள் நிறுவனத்தின் கொள்கை இதைவிட அதிகமாக இருக்கலாம், மேலும் சட்டங்கள் திருத்தப்படுகின்றன. உங்களுக்குப் பொருந்துவதை மனிதவளத் துறையிடம் எழுத்துப்பூர்வமாகக் கேட்டுப் பெற்று வையுங்கள்.

உடல் கேட்கும் காலம், குழந்தை கேட்கும் காலம்

இரண்டும் ஒன்றல்ல. உடல் ரீதியாக, சாதாரண பிரசவத்துக்குப் பிறகு ஆறு முதல் எட்டு வாரங்களில் பெரும்பாலானவர்கள் மீள்கிறார்கள். சிசேரியன் என்றால் சற்று அதிகம். எப்போது வேலைக்குத் திரும்பலாம் என்பதை உங்கள் மருத்துவரிடம் கேட்டு உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்.

ஆனால் உடல் மீள்வது ஒரு பகுதி மட்டுமே. இரவுகள் சீராக, பாலூட்டல் ஒரு தாளத்துக்கு வர, குழந்தையின் தூக்க முறை ஓரளவு கணிக்கக்கூடியதாக ஆக — இதற்குப் பொதுவாக மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன. அதற்கு முன் வேலைக்குத் திரும்புவது சாத்தியம், ஆனால் அது கடினமாக இருக்கும்.

எனவே நடைமுறையில் மூன்று வழிகள். ஆறு முதல் எட்டு வாரங்களில் திரும்புவது — பணத்தேவை அல்லது வேலை இழக்கும் அபாயம் இருந்தால். மூன்று முதல் நான்கு மாதங்களில் — பலருக்கும் இதுவே சமநிலையான புள்ளி. ஆறு மாதங்கள் முழுவதும் — தாய்ப்பால் மட்டும் கொடுக்கும் காலம் முடியும் வரை.

எந்த வழியும் தவறல்ல. முன்பே திரும்புவது குழந்தையை நேசிக்காதது அல்ல, தாமதமாகத் திரும்புவது லட்சியம் இல்லாதது அல்ல. இதை இரண்டு பக்கமும் சொல்லிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது, ஏனெனில் இரண்டு பக்கமும் குற்ற உணர்வு சுமத்தப்படுகிறது.

ஒரு நடைமுறைக் குறிப்பு: முடிந்தால் வாரத்தின் நடுவில் திரும்புங்கள். புதன் அல்லது வியாழன் அன்று தொடங்கினால் முதல் வாரம் இரண்டு மூன்று நாட்களே — அது முதல் வாரத்தை மிகவும் எளிதாக்கும்.

உதவி இல்லாமல் தனியாகச் சாத்தியமா

நேர்மையான பதில்: மிகக் கடினம். சாத்தியமற்றது அல்ல, ஆனால் கடினம். இதை மென்மையாகச் சொல்வது யாருக்கும் உதவாது.

குழந்தை ஆறு மாதத்துக்குக் கீழ் இருக்கும்போது, ஒருவரால் மட்டுமே வேலையையும் இரவுகளையும் ஒரே நேரத்தில் சமாளிப்பது நீண்ட காலத்துக்கு நடக்காது. தூக்கமின்மை ஒரு சில வாரங்கள் தாங்கக்கூடியது; மாதக்கணக்கில் அது உடல்நலத்தையும் மனநலத்தையும் பாதிக்கும்.

எனவே கேள்வி 'உதவி வேண்டுமா' அல்ல, 'எந்த உதவி' என்பதுதான். வழிகள்: ஒரு ஆயா (முழு நேரம் அல்லது பகல் நேரம்); குழந்தை பராமரிப்பு மையம் — சில நிறுவனங்களில் அலுவலகத்திலேயே; சமையலுக்கும் வீட்டு வேலைக்கும் ஒரு உதவியாளர், இது நினைப்பதைவிடப் பெரிய வித்தியாசத்தை உண்டாக்கும்; பெற்றோரோ மாமியாரோ சில மாதங்கள் வந்திருப்பது; கணவர் விடுப்பு அல்லது வீட்டிலிருந்து வேலை.

எல்லாவற்றையும் ஒருவரே செய்ய வேண்டியதில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். சமையலை வெளியே கொடுப்பது, துணி துவைக்க இயந்திரம், மளிகை ஆன்லைனில் — இவை சொகுசு அல்ல, அவை நேரத்தை வாங்கும் வழிகள். ஒரு புதிய தாய்க்கு நேரம்தான் மிகப் பற்றாக்குறையான பொருள்.

குழந்தையைப் பெற்றோரிடமோ மாமியாரிடமோ விட விருப்பமில்லை என்று தோன்றினால் அதுவும் நியாயம். ஆனால் 'சில மாதங்கள் அவர்கள் நம்முடன் வந்திருப்பது' என்பது 'குழந்தையை அவர்களிடம் விடுவது' அல்ல — இரண்டும் வெவ்வேறு. அந்த இடைவெளியில் ஒரு தீர்வு இருக்கலாம்.

கணவர் வேறு நகரத்தில் இருக்கும் நிலையில், அவர் எப்போது, எவ்வளவு காலம் வர முடியும் என்பதை இப்போதே பேசி முடிவு செய்யுங்கள். 'மாதம் ஒரு முறை வருவேன்' என்பதைவிட 'முதல் மூன்று மாதங்கள் இங்கே இருப்பேன்' என்பது வேறு திட்டம்; அதைச் சாத்தியமா என்று கேட்பதில் தவறில்லை.

தாய்ப்பாலும் வேலையும் ஒன்றாகச் சாத்தியம்

வேலைக்குத் திரும்புவது தாய்ப்பாலை நிறுத்த வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல. பலரும் இதை நினைத்தே அவசரமாக ஃபார்முலாவுக்கு மாறுகிறார்கள்.

திரும்புவதற்கு இரண்டு மூன்று வாரங்கள் முன்பே பால் பீய்ச்சி எடுத்துச் சேமிக்கத் தொடங்குங்கள். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு முறை போதும்; ஒரு சிறு கையிருப்பு உருவாகும், மேலும் குழந்தைக்கும் புட்டியில் குடிக்கப் பழக நேரம் கிடைக்கும். கடைசி வாரத்தில் தொடங்கினால் இரண்டும் அவசரமாகும்.

வேலை நாட்களில்: கிளம்பும் முன் ஒரு முறை, திரும்பியதும் ஒரு முறை, இரவில் வழக்கம் போல. நடுவில் அலுவலகத்தில் பீய்ச்சி எடுக்க முடிந்தால் சுரப்பு நன்றாகத் தொடரும். இடம் இருக்கிறதா, குளிர்சாதனப் பெட்டி இருக்கிறதா என்று HR-இடம் முன்பே கேட்டு வையுங்கள்.

பீய்ச்சி எடுத்த பாலைச் சேமிப்பதற்கு நேரவரம்புகள் உண்டு. அதைத் தனியாக விரிவாக எழுதியிருக்கிறோம் — வேலைக்குத் திரும்பும் முன் ஒரு முறை படித்துவிடுங்கள்.

பீய்ச்சி எடுக்க முடியவில்லை என்றாலும் அது தோல்வி அல்ல. காலையிலும் இரவிலும் மட்டும் தாய்ப்பால், பகலில் ஃபார்முலா என்ற கலவை பல குடும்பங்களில் நன்றாக வேலை செய்கிறது. முழுவதும் நிறுத்துவதற்கும் முழுவதும் தொடர்வதற்கும் இடையில் நிறைய இடம் இருக்கிறது.

கணக்கும் மனநலமும்

ஒரு கணக்கை மட்டும் போட்டுவிட்டு முடிவெடுக்க வேண்டாம். 'ஆயாவுக்குக் கொடுப்பது என் சம்பளத்தில் பாதி, அப்படியானால் வேலை செய்வதில் அர்த்தமில்லை' என்ற கணக்கு மிகப் பொதுவானது, மேலும் அது ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை விட்டுவிடுகிறது.

குழந்தை பராமரிப்புச் செலவு ஒரு சில ஆண்டுகளுக்கானது. வேலையை விட்டால் இழப்பது அந்த ஆண்டுகளின் சம்பளம் மட்டுமல்ல — திரும்ப வரும்போது எங்கே தொடங்குகிறீர்கள் என்பதும், அதற்குப் பிறகான வளர்ச்சியும் சேர்ந்து. முடிவெடுக்கும் முன் இரண்டையும் பாருங்கள்.

அதே நேரம் மறுபக்கமும் உண்மை. பணத்துக்காக மட்டும் மிக முன்பே திரும்பி, தூக்கமின்றி, உதவியின்றி, தினமும் அழுதுகொண்டே வேலை செய்வதும் நீடிக்காது.

மனநலம் இங்கே ஒரு உண்மையான காரணி. தனிமை, தூக்கமின்மை, ஆதரவின்மை — இவை பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய மனச்சோர்வுக்கான அறியப்பட்ட காரணிகள். வேலைக்குத் திரும்புவது சிலருக்கு உதவுகிறது — வெளியே செல்வது, பேசுவது, தன் அடையாளத்தை மீட்பது. சிலருக்கு அது சுமையை அதிகரிக்கிறது. நீங்கள் எந்த வகை என்பதை நீங்களே அறிவீர்கள்.

இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் தொடர்ந்து சோகமாகவோ, வெறுமையாகவோ, குழந்தையிடம் ஒட்டுதல் இல்லாமலோ உணர்ந்தால் — அது 'வேலை அழுத்தம்' அல்ல, அதற்குச் சிகிச்சை உண்டு. மருத்துவரிடம் சொல்லுங்கள்.

குற்ற உணர்வைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை. வேலைக்குச் சென்றால் 'குழந்தையை விட்டுவிட்டேன்', வீட்டில் இருந்தால் 'படித்ததை வீணாக்கிவிட்டேன்' — இரண்டையும் ஒரே சமூகம் சொல்கிறது. அதில் ஒன்றை மட்டும் நம்ப வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை.

திரும்புவதற்கு முன் செய்ய வேண்டியவை

மனிதவளத் துறையிடம் எழுத்துப்பூர்வமாகக் கேளுங்கள்: எத்தனை வாரங்கள், ஊதியத்துடனா, மருத்துவக் காப்பீட்டில் குழந்தை சேர்க்கப்படுமா, வீட்டிலிருந்து வேலை சாத்தியமா, குழந்தை பராமரிப்பு மையம் உண்டா, பீய்ச்சி எடுக்க இடம் உண்டா. இவற்றை மின்னஞ்சலில் கேட்டு, பதிலைச் சேமித்து வையுங்கள்.

குழந்தை பராமரிப்பை ஒரு வாரம் முன்பே தொடங்குங்கள். ஆயாவோ மையமோ — நீங்கள் வீட்டில் இருக்கும்போதே ஒரு சில நாட்கள் பழகட்டும். முதல் நாளே திடீரென மாற்றம் நடப்பது இரண்டு பேருக்கும் கடினம்.

ஒரு நாளின் வரிசையை முன்பே எழுதி வையுங்கள் — யார் எப்போது என்ன செய்வது, அவசரம் என்றால் யாரை அழைப்பது, குழந்தையின் மருத்துவர் எண், பால் எங்கே இருக்கிறது. அதை ஆயாவுக்கும் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கும் காட்டுங்கள்.

முதல் வாரம் கடினமாக இருக்கும் என்று ஏற்கெனவே தெரிந்துகொள்ளுங்கள். அன்று அழுவது, திரும்பி வந்து குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு நிற்பது — இவை நடக்கும். இது நிரந்தரம் அல்ல; பெரும்பாலானவர்களுக்கு இரண்டு மூன்று வாரங்களில் ஒரு தாளம் வந்துவிடும்.

கடைசியாக — முதல் மாதத்தில் எந்தப் பெரிய முடிவும் எடுக்க வேண்டாம். 'இது என்னால் முடியாது, விட்டுவிடுகிறேன்' என்று முதல் வாரத்தில் தோன்றும். ஒரு மாதம் கழித்தும் அதே தோன்றினால் அப்போது யோசியுங்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

கேள்வி: வேலையை விட்டுவிட்டேன். இப்போது இடைவெளியை எப்படி விளக்குவது? — 'மகப்பேறு காரணமாக ஒரு இடைவெளி எடுத்தேன்' என்பது முழுமையான, ஏற்கத்தக்க பதில். மன்னிப்புக் கேட்கும் தொனி வேண்டியதில்லை. இடைவெளியில் ஏதேனும் ஒரு சிறு படிப்பையோ சான்றிதழையோ முடித்திருந்தால் அதைச் சொல்லுங்கள், ஆனால் அது கட்டாயமும் அல்ல.

கேள்வி: ஆறு மாதம் வேலை செய்தால்தான் வீட்டிலிருந்து வேலை கிடைக்கும் என்கிறார்கள். அதுவரை என்ன செய்வது? — நேர்காணலின்போதே இதைப் பேசுங்கள். 'முதல் ஆறு மாதங்களுக்கு வாரத்தில் இரண்டு நாட்கள் சாத்தியமா' போன்ற ஒரு நடுவழி பெரும்பாலும் பேசக்கூடியது. கேட்காமல் இருப்பதுதான் உறுதியான 'இல்லை'.

கேள்வி: குழந்தை பராமரிப்பு மையத்தில் ஆறு மாதக் குழந்தையைச் சேர்க்கலாமா? — சேர்க்கலாம், மேலும் பலரும் சேர்க்கிறார்கள். பார்க்க வேண்டியவை: ஒரு பராமரிப்பாளருக்கு எத்தனை குழந்தைகள், சுத்தம், தூங்கும் இடம் பாதுகாப்பானதா, பீய்ச்சி எடுத்த பாலைச் சேமிக்க வசதி உண்டா, பெற்றோர் எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாமா. கடைசிக் கேள்விக்கு 'ஆம்' என்று வராத இடத்தைத் தவிர்த்துவிடுங்கள்.

கேள்வி: நான் வேலைக்குப் போனால் குழந்தைக்குப் பாதிப்பு வருமா? — வேலைக்குச் செல்வதே ஒரு பாதிப்பு அல்ல. குழந்தைக்குத் தேவை — நிலையான, அன்பான பராமரிப்பு, அது யாரிடமிருந்து வந்தாலும். நீங்கள் இருக்கும் நேரத்தில் ஃபோனை விட்டுவிட்டு அவர்களுடன் இருப்பது, மொத்த மணி நேரத்தைவிட அதிகமாக முக்கியம்.